Eraser

Einde//

2008-11-23T11:35:00.003Z

We stoppen met onmiddelijke ingang met deze blog.
Een vernieuwd concept is te vinden op http://hiddentunes.blogspot.com/

bedankt aan iedereen die de moeite deed om onze schrijfsels te lezen!

De 100 beste albums aller tijden - deel 2

2008-11-06T17:37:00.004Z

As promised: de nummers 50 tot 41 van onze moordlijst!

50. (40) Joy Division - Closer
Na het bekijken van 24 Hour Party People krijg je toch een andere visie over de zwartzakken van Joy Division. De concertfilm belicht, naast het levensverhaal van Factory Records- en Haciendaoprichter, een groot deel van de carrière van Ian Curtis en band. Dit album staat deels symbool voor de langzame tocht richting ravijn van Curtis, en bevat al minder parels als voorganger 'Unknown Pleasures', maar is toch nog steeds meer dan goed om post te vatten in het midden van onze top 100.
Song: Isolation

49. (26) Pixies - Surfer Rosa (/Come on Pilgrim)
De succesvolste plaat van de Pixies, en de grootste inspiratiebron voor Kurt Cobain tijdens het maken van Nevermind. En zeggen dat dit dan nog hun debuut was. Op een nieuwe Surfer Rosa hoeft u overigens niet meer te wachten: Kim Deal en Frank Black zijn er namelijk altijd als de kippen bij om reüniegeruchten de kop in te drukken. Al was het te betwijfelen of ze ooit nog zo'n niveau als op 'Surfer Rosa' gehaald zouden hebben...
Song: River Euphrates

48. (-) The Strokes - Is this it?
Eindelijk schoven wij dit jaar Het Beroemde Debuut van de New Yorkse hipsters The Strokes in onze cd-lader. Van nakomelingen 'Room on fire' en 'First impressions of earth' werden wij op enkele leuke singles na niet echt wild, maar 'Is this it?' is een bóm, neemt u dat aan. Wij willen maar al te graag geloven dat deze groep een grote impact heeft gehad over de nieuwe lichting gitaarhelden, maar 1 ding moet u weten: 'Is this it?' overtreffen is moeilijk, enorm moeilijk. Leuke gitaarriedeltjes ondersteunen de lijzige stem van Julian Casablancas en parkeren 'Is this it?' voorgoed in onze topvijftig.
Song: titelnummer Is this it

47. (-) Kyuss - Welcome to sky valley
Een van oergroepen in het stonergenre, met onder andere Josh Homme en Brant Bjork in de rangen. 'Welcome to sky valley' is gemaakt voor een stoffige jeeptocht door de woestijn in het achterhoofd, en mept de luisteraar al na één luisterbeurt 'perte totale'. Overigens is 'Welcome to sky valley' niet de officiële titel, maar één van de namen die eraan wordt gegeven door fans (Welcome to sky valley is afgeleid van de hoesfoto). Ook opvallend is dat de cd maar vier tracks telt, die op 1 nummer van 57 seconden na allemaal opgedeeld zijn in verschillende stukken.
Song: Space Cadet

46. (-) Wu-Tang Clan - Enter the Wu-Tang (36 chambers)
Steengoede hiphop afkomstig van de Amerikaanse Oostkust, meerbepaald van levende legendes als Gizza The Genius, Raekwon en Ghostface Killah, bijgestaan door nog enkele anderen en natuurlijk de iets minder levende Ol' Dirty Bastard, die in 2004 overleed aan een overdosis drugs. Beïnvloedde zowat de hele Amerikaanse rap-scene, Jay-Z, Snoop Dogg en Nas voorop.
Song: Clan in da front

45. (25) The Smashing Pumpkins - Siamese dream
Vorig jaar rond deze tijd zaten we nog wat in de Pukkelpoproes die Billy Corgan ons bezorgde, misschien ligt daarin de oorzaak van de overschatting van deze 'Siamese dream'. Alhoewel: overschatting? Het blijft natuurlijk een album dat staat als een huis, en tevens één van de fundamenten is van de grunge. Het album dat Billy Corgan eeuwige roem bezorgde, en ons machtige riffs als Cherub rock, Today, en Silverfuck.
Song: Cherub rock

44. (-) The Knife - Silent shout
Karin Dreijer was deze lente nog te horen als achtergrondzangeres op dEUS' Slow, maar werd oneer aangedaan door ze zo weg te moffelen achter Barman's ego. Neen, neem dan 'Silent shout', het elektronische meesterwerk dat ze samen met haar broer Olof Dreijer maakte. Subtiele minimalistische elektronica die zo van bij Trentemöller lijkt te komen gekoppeld aan dat magnifieke stemgeluid van Karin Dreijer, het blijft een goddelijke combinatie. Afkomstig uit het koude Hoge Noorden, maar hartverwarmender vind je je elektronica niet.
Song: Marble house

43. (36) Nick Drake - Five leaves left
Men zou kunnen stellen dat het uiteindelijk allemaal begint bij Nick Drake als er gepraat wordt over Damien Rice, Jeff Buckley en Elliott Smith. En hoewel die ook niet de mosterd heeft uitgevonden, blijft deze 'Five leaves left' voor ons toch één van de eerste mijlpalen in de emotionele singer-songwritermuziek. Dat er maar 1 van de vier nog op deze aarde ronddwaalt is een indicatie hoe diep hun muziek ging, toch voor Drake en Smith, die het bijltje er veel te vroeg bij neergooiden.
Song: River man

42. (19) Timesbold - Eye eye
Persoonlijke mijlpaal in de rustige alt.country, en onterecht veel minder belicht door het grote publiek als pakweg Bright Eyes, Ryan Adams en Bonnie 'Prince' Billy. Timesbold ploetert dan maar voort in de marge, maar als die marge zo'n goeie stof blijkt te geven voor nummers als Sometimes the water, Bone song en Wind to rise: doe zo voort!
Song: Bone song

41. (-) Godspeed You! Black Emperor - F#A# (Infinity)
Voor de gemakkelijkheid typen wij in het vervolg GY!BE, en de cd-titel zullen wij al zeker niet meer hernemen in het volgende stukje. De cd-titel mag iets hards en industrieels beloven, maar wat de luisteraar door z'n hoofdtelefoon krijgt zijn doedelzakstoten, vioolpartijen en hemelse melodiëen, samengebald tot een postrockmeesterwerk dat vrijwel geen enkele gelijke naast zich moet dulden. Slechts twee nummers op deze cd, maar ze zijn wel goed voor 47 minuten pracht.
Song: East Hastings

-----------------------------------
VRIJDAG 14 NOVEMBER: 40-31!

De 100 beste albums aller tijden - deel 1

2008-11-02T10:57:00.002Z

U leest het goed; we breiden uit van vijftig naar honderd! Wie vorig jaar deze blog al las, wist dat Lou Reed toen op één prijkte, maar is dat een jaartje later nog steeds zo? Over enkele weken weet u het. Tot dan verdwalen tussen de pareltjes die de muziekwereld ons de laatste decennia heeft geschonken. Onnodig te zeggen dat wat u de volgende weken op uw scherm krijgt een persoonlijke keuze is, en dus niets te betekenen moet hebben voor u. Integendeel, laat gerust weten wat u ervan vindt via de comment-mode!
Maar goed; vooruit met de geit. Vandaag krijgt u de vijftig albums van 100 naar 50, zonder commentaar evenwel. Vanaf volgende week vrijdag komt er bij elke plaat een korte impressie, nu zult u het moeten doen met ons favoriete nummer uit de plaat en hoeveel plaatsen de plaat gestegen/gedaald is. De methode is als volgt:
100. (-) The Black Crowes - Shake your money maker (Hard to handle)
waarbij de 100 staat voor de huidige positie, het nummer tussen haakjes voor de positie vorig jaar (- = nieuw), groep en albumtitel, en op het einde tussen haakjes ons favoriete nummer van de plaat. Niet dat we twijfelen aan uw capaciteiten, maar zo is het toch duidelijk!

En hier gaan we dan:
100. (-) The Black Crowes - Shake your money maker (Hard to handle)
99. (-) Modest Mouse - Good news for people who love bad news (Float on)
98. (-) eels - Elektro-shock blues (P.S. You rock my world)
97. (-) Herman Brood and His Wild Romance - Live in Groningen (Pop it)
96. (-) David Bowie - Low (Sound and vision)
95. (-) Elbow - Asleep in the back (Red)
94. (-) Morphine - Cure for pain (Buena)
93. (-) Buffalo Tom - Smitten (Knot in it)
92. (-) Blanche - Little amber bottles (A year from know)
91. (-) Gary Jules - Trading snake-oil for wolftickets (Mad world)

90. (-) Boards Of Canada - Music has the right to children (Roygbiv)
89. (-) Dizzee Rascal - Boy in da corner (Sittin' here)
88. (43) Foo Fighters - The colour and the shape (Hey, Johnny Park)
87. (53) Bright Eyes - I'm wide awake, it's morning (First day of my life)
86. (-) Ghinzu - Blow (The dragster-wave)
85. (-) Mark Lanegan - The winding sheet (Down in the dark)
84. (-) The Fall - Hex induction hour (The classical)
83. (-) Elliott Smith - Elliott Smith (Needle in the hay)
82. (-) John Frusciante - Shadows collide with people (Carvel)
81. (-) Björk - Post (Hyper-ballad)

80. (-) Beck - Odelay (Hotwax)
79. (-) Muse - Origin of symmetry (Plug in baby)
78. (-) The Libertines - The Libertines (Last post on the bugle)
77. (-) Hanne Hukkelberg - Little things (Ease)
76. (-) The Dears - No cities left (Lost in the plot)
75. (-) Daft Punk - Homework (Rollin' and scratchin')
74. (-) Lou Reed - Transformer (Vicious, Lou Reed doet de 'Sweet jane riff' nog eens over)
73. (-) Kanye West - Late registration (Gold digger)
72. (28) Franz Ferdinand - Franz Ferdinand (Michael)
71. (-) CocoRosie - Noah's ark (K-Hole)

70. (41) Placebo - Black market music (Days before you came)
69. (-) Elliott Smith - Either/or (Angeles)
68. (-) Massive Attack - Blue lines (Unfinished sympathy)
67. (-) M.I.A. - Arular (Galang)
66. (12) R.E.M. - Out of time (Country feedback)
65. (-) Booka Shade - Movements (In white rooms)
64. (-) Brian Eno - Here come the warm jets (Baby's on fire)
63. (46) Queens of the Stone Age - Rated R (Better living through chemistry)
62. (-) Nirvana - Nevermind (Territorial pissings)
61. (-) Pixies - Doolittle (Hey)

60. (18) Damien Rice - O (Delicate)
59. (-) Arctic Monkeys - Whatever people say I am, ... (From the ritz to the rubble)
58. (24) Ryan Adams - Heartbreaker (Oh my sweet Carolina)
57. (-) Slint - Spiderland (Breadcrumb trail)
56. (-) The Smiths - The queen is dead (Bigmouth strikes again)
55. (-) Pavement - Slanted and enchanted (Summer babe (Winter version))
54. (49) Neil Young - Harvest (Alabama)
53. (-) Portishead - Dummy (Roads)
52. (-) Jay-Z - The black album (Dirt of your shoulder)
51. (17) My Morning Jacket - Z (Wordless chorus)

Vrijdag 7 november: 50-41 !

Coldplay, Sportpaleis, 4 oktober 2008

2008-10-05T14:18:00.004+01:00

Coldplay is dé band van het decennium. Oké, je hebt vanzelfssprekend bands die vernieuwender en inventiever met hun muziek omgaan als Chris Martin en co, maar qua succes doet geen enkele band beter. Het Antwerpse Sportpaleis liep niet vol met indiekids, maar hoofdzakelijk met mensen die de Go Pass-gerechtigde leeftijd al een tijdje overschreden hebben. Een groep voor de massa dus, maar wel één die perfect weet wat er daarvan verwacht wordt, namelijk klasse.

Een lange tijd heeft onze liefde voor Coldplay tussen de erwten en pizza's in het vriesvak gezeten, maar sinds de release van het niet misse 'Viva la vida and death or all his friends' zijn we er terug trots op om met ons Coldplay-shirt over straat te paraderen. Het radiosucces van 'X&Y' werd aan de kant geschoven voor een ingenieuzere sound (met dank aan Brian Eno's strenge producerhand), maar paradoxaal genoeg werden de laatste twee singles Violet Hill en vooral het bigger than life-anthem Viva la vida wél de grootste hits die Coldplay op haar conto mocht schrijven. Van Q-music tot Studio Brussel: iedereen kreeg Coldplay à volonté.

Verbazend was het dus niet dat het Sportpaleis gisteren niet vol met fans van het eerste uur stond, dan wel met mensen die vooral de radiovriendelijke Coldplay kennen en waarderen. Dat zag je goed bij pakweg Politik, één van onze persoonlijke favorieten en machtig als eerste bis, maar niet echt de 'dada' van de nieuwe generatie fans. De band weet dat echter maar al te goed, dus wordt er ietwat op veilig gespeeld met een greatest hits zonder weerga. Elke single passeert de revue, aangevuld met alle songs van het nieuwe 'Viva la vida...'. En daar knelde het schoentje een beetje.

Want de nieuwe songs liggen meer dwars als de oude, vooral in tegenstelling tot hun 'X&Y'-materiaal. Furieuze eindstukken (42, Chinese sleep chant, Violet hill) die in schril contrast staan met lieflijke meezingmomenten à la The hardest part en Fix you. Er viel dan ook niet echt een lijn te trekken door de zeer heterogeen aandoende setlist, die bij momenten deed denken aan een iPod die de shuffle-functie opgezet had. Het getuigd natuurlijk wel van lef om prijsbeesten als Clocks en In my place van doorbraakplaat 'A rush of blood to the head' al als derde en vierde weg te geven, maar van een efficiënte opbouw was dus lang geen sprake.

Nog van lef getuigend waren de herwerkingen van God put a smile upon your face, Talk en The scientist. De eerste twee werden in een elektronische jas gestoken, wat bij God put... een geslaagde transformatie opleverde, maar bij Talk jammer genoeg ontaarde in een remix van bedenkelijke kwaliteit. The scientist werd daarentegen helemaal ontdaan van alle franjes, en akoestisch gebracht door de hele band. Tussen het publiek. Zoals het een populaire band betaamt was de interactie met het publiek optimaal, van de geslaagde én grappige bindteksten annex publieksvleirerijen tot de twee catwalks in de zaal, en van het akoestische moment achter in de zaal tot de massale meezingmomenten, die er bij overvloed waren.

De songs van Coldplay lenen zich perfect voor arena's en weiden, en vanzelfssprekend zijn de hoogtepunten dan ook de theatraalste momenten. De intro Life in technicolor, het mooiste nieuwe nummer Cemeteries of London, het handjesklapmoment Lost, en natuurlijk het verblindende en bijtende Politik. Maar niets evenaart het mooiste moment uit de show, de duizenden papieren vlinders die naar beneden dwarrelen tijdens het ultieme Lovers in Japan.

Kortom: Coldplay bracht een uur en drie kwartier het woord klasse in praktijk, soms nogal te groot om het allemaal goed te bevatten als fan, maar bij de talrijke hoogtepunten toch zonder weerga. De band moet nog wat wennen aan hun status als superband, maar eenmaal ze de perfect balans gevonden hebben tussen nieuw en oud werk en rustieke luisterliedjes en stadionanthems zien wij niet in wie deze groep van een onsterfelijke status kan houden. Zo goed als onze beklijvende Coldplay-ontmaagding op TW 2003 wordt het nooit meer, maar 4 oktober 2008 zal voor eeuwig in de geheugens van vele fans gebrand staan. Viva Coldplay.

Bloc Party. - Intimacy

2008-09-03T14:09:00.002+01:00

Na enkele maanden van pauze op deze blog, staat ondergetekende terug te trappelen om zijn muzikale escapades de wereld in te sturen. En de draad terug opnemen doen we op sterke wijze met de derdeling van Bloc Party, 'Intimacy'!
Het Radioheadmodel maakt school, meer kunnen we niet zeggen over de recente ontwikkelingen in de muziekindustrie. Nadat Radiohead vorig jaar de hele muziekindustrie in snelheid pakte en Trent Reznor op dezelfde wijze zijn platenbazen een loer draaide, begint Bloc Party nu ook met het ontdekken van het World Wide Web. Op Pukkelpop heette het volgens drummer Matt Tong nog dat hun derde plaat in de stijgers stond, maar amper een paar dagen later stond ze volledig afgewerkt al te pronken in onze iTunes. Pronken, volledig correct. 'Intimacy' is een bezwerend meesterwerk waarmee Bloc Party zijn creativiteit naar een hoger niveau tilt.

Het is weinigen gegeven zichzelf zo in vraag te stellen als Bloc Party de voorbije drie jaar gedaan heeft. Na het monstersucces van debuut 'Silent alarm', een van de beste post-2000 platen, kwam de groep vorig jaar op de proppen met het moeilijkere en minder riffs bevattende 'A weekend in the city', waarop volop de kaart van de melodie getrokken werd. En nu is er dus 'Intimacy', dat de beste elementen van de twee voorgangers koppelt aan een experimenteerdrang die in de mainstream behoorlijk zeldzaam is.

Experimenteren met elektronica, vooral. Waar opener Ares nog wordt getrokken door een megalomaan gierende gitaarriff, is het voor de rest zoeken naar gitaarwerk op 'Intimacy'. Het op Pukkelpop gepresenteerde One month off en het fantastische Halo kunnen aanspraak maken op een status als die van pakweg Banquet, maar verder komt enkel Trojan horse in de buurt van een echte gitaar. Een gitaar die ondersteund word door bliepende elektronics die zo kenmerkend zijn voor dit nieuwe album.

Het rustige Sings knipoogt bijvoorbeeld naar de ambient van Aphex Twin, de stuiterende dubstep-beats van Zephyrus kunnen probleemloos meedraaien op langspelers van pakweg Burial, en wat te denken van het fantastische Mercury, het broertje van Radiohead-meestersingle Idioteque? Voor ons is Mercury dé single van het jaar, vanaf de krachtige openende vocalen tot aan de spetterende finale (mét trompetten!) is dit één brok furieuze kernenergie die bewijst dat Bloc Party terecht tot één van de innovatiefste bands van de laatste jaren wordt gerekend.

Goed twee weken geleden al redelijk subliem op Pukkelpop, nu bovenaan onze afspeellijsten met een sterke nieuwe cd, wat moet een mens meer hebben? Na hun megasucces (uitverkopen van een arena als de Lotto Arena, gehyped door elke tiener) dachten we even dat Bloc Party de weg van het voor de hand liggende succes zou kiezen met doorslagjes van hun vorige platen, maar dat bewijst dat wij soms grondig fout zitten met onze pronostiekjes. De band zal ongetwijfeld een hoop fans tegen de schenen schoppen met het op het eerste gehoor dwarsliggende album, maar bewijst op zijn beste Radioheads dat dwarsliggen en radiosucces niet zozeer tegengestelden hoeven te zijn. Waarvoor tonnen respect, Kele en co!

Pukkelpopverslag

2008-08-17T14:45:00.003+01:00

Hij zit er weer op, de festivalzomer. En de grote winnaar is: Pukkelpop! Net zoals vorig jaar qua optredens mijlenver voor Werchter en Dour, zoals verwacht. De affiche oogde niet zo impressionant als vorige jaren, maar toch hadden we steeds het gevoel dat Chokri en de zijnen een affiche in elkaar hadden gebokst die werkelijk de crème de la crème van de huidige muziekscene bevatte en over de hele lijn cutting edge was. Ons verslag:

Qua headliners kon deze editie dus lang niet naast de vorige jaren staan, donderdagavond bijvoorbeeld waren The Killers (donderdag, Main Stage) tegenvallend. Songs als Read my mind en Mr. Brightside zijn in sé niet slecht te noemen, maar de magie van andere in pathos gedrenkte bands als Coldplay missen ze, en ze vallen zodoende té licht uit voor een headlinerspot op een festival als Pukkelpop. Onze mening over Metallica (vrijdag, Main Stage) kent u misschien al, maar zelfs wij kunnen er niet omheen dat die band wél een Grote Naam was. Qua muziek is het vet al ongeveer vijftien jaar van de soep, als er tenminste ooit vet is aangeweest. Voor de fans allemaal goed en wel, maar na twintig minuten hadden we het wel gehad met de Metallikaka. Neen, wie wél zijn status als headliner rechtvaardigde was Bloc Party. (zaterdag, Main Stage). De lads openden slordig met puike nieuwe single Mercury maar schroefden hun liveprestatie gaandeweg op, en tegen dat afsluiter Helicopter en bis Pioneers door de boxen galmden hadden ze ons al lang ingepalmd. Hun memorabele Marquee-optreden van 2005 evenaren ze waarschijnlijk nooit meer, maar dit was bijna even goed. Bijna! Ook zaterdag op de Main Stage: Sigur Rós (zaterdag, Main Stage) De Ijslanders worden langzaam maar zeker groot, en kwamen op Pukkelpop demonsteren dat ze ook grote massas kunnen aanspreken met ontoegankelijke muziek. We kregen een set die op de beste momenten wereldklasse was (afsluiter Untitled 8, zonder twijfel mooiste moment van het weekend), maar evenzeer afzakte naar middelmatig tijdens de nieuwe nummers of het enerverende oudje Hafsol. Een uitstekend begin en krachtig einde, met daartussen een gat van een halfuur, het Werchterrecept als het ware. Een klinkende revanche voor Werchter was het dus niet, maar van een gulle ondergetekende krijgen ze een ronde 8 op tien. Kan er goed mee door. Wat er nog beter mee door kan: Soulwax (zaterdag, Main Stage), in tegenstelling tot dEUS wel een Belgische afsluiter die meer doet als ego showen en middelmatig nieuw materiaal opstapelen. Akkoord: in feite is de live-dj-set van de Dewaeles en gevolg niet te vergelijken met het Antwerpse combo, maar toch: onze spieren waren goed losgegooid na de geschifte mash-up die de Gentenaars uit hun instrumenten toverden. Daft Punk, Justice, Robbie Williams, ze passeerden allemaal de revue, voorzien van een stevige elektrojas. Strak en sterk, respect!

Soulwax brengt ons trouwens meteen bij het tweede deel van onze Pukkelpopreview: de elektronische sector! Op donderdag openden we de festiviteiten in de Boiler vrij laat, rond de klok van achten bij SebastiAn (donderdag, Boiler Room), het Franse elektrowonder van Ed Banger. De jongeling smeet het eerste halfuur alles wat dansbaar is in de mix, variërend van een groovy rocker als Blue Orchid (White Stripes), over enkele hiphopplaten tot MSTRKRFT's sublieme bewerking van Justice's D.A.N.C.E., en dat resulteerde in een onsamenhangend begin, maar eenmaal hij in zijn ritme kwam van harde elektro werd het pas echt feest. Af en toe schranzwerk, en een fantastisch einde met Killing in the name of in een eigen remix en Bowie's Life on mars (!!!), deze jongen gaat potten breken. Stroop de mouwen maar op voor I Love Techno. Ook The Bloody Beetroots (zaterdag, Boiler Room) legden hardere elektro op de turntables, en om 13 uur is dat een uitermate goede wake up call. Wie ook verrassend stevig voor de dag kwam was Deadmau5 (vrijdag, Dance Hall), in normale doen leverancier van sublieme tech-house (check 's mans Faxing Berlin!) maar vrijdagnamiddag de pannen avn het dak blies met een opzwepende set. Wij willen niet weten hoe hard de man gezweet heeft onder dat reusachtige muizenmasker, maar wij hadden de benen goed losgegooid na veertig minuten Deadmau5. Qua saaie sets daarentegen kon Ricarco Villalobos (vrijdag, Boiler Room) wel tellen. Het laatste halfuur was dansbaar, maar ons echt amuseren: nèh. Evenzo bij Surkin (vrijdag, Boiler Room), die het niveau van zijn set op Dour gedurende het eerste halfuur niet haalde. Daarna riep de plicht, onder de vorm van het Britse viertal Does It Offend You, Yeah? (vrijdag, Club) een rockgroep die stevige elektro speelt. Of omgekeerd. Waar we wél zeker van zijn is dat het een enorm goeie livegroep is, die zonder enige moeite de Club vanaf de eerste song aan het dansen kreeg. Afsluiter We are rockstars was een mooie kers op de taart. Voor de rest zagen we ook stukjes van A-Trak (zaterdag, Boiler Room), die zijn hiphopelektro ietwat moeilijk aan de man gebracht kreeg, en Jamie Lidell (zaterdag, Marquee), die op fijne wijze soul koppelde aan aanstekelijke elektro in het kwartiertje tussen Neurosis en Sigur Rós. Over de vier Boilerparty's kunnen we kort zijn: top. Met dank aan Mish Mash Party (donderdag, mét MC Lux én toeter!), Ed&Kim (vrijdag) en Hermanos Inglesos (zaterdag)!

Iets slomer ging het er aan toe bij de diverse metalbands die ondergetekende voor z'n rekening nam. Behalve Soulfly (eerste halfuur was wel oké, daarna andere oorden opgezocht, zonder klassieker gehoord te hebben), die op donderdag The Shelter lieten daveren, speelden immers Amenra (zaterdag, The Shelter), de Kortrijkse trots die ons eerder al met verstomming sloeg in de Nijdrop, deed het ietsje minder bezwerend als gewoonlijk, maar dat had meer te maken met het daglicht dan met de muziek, want die was zoals vanouds een amalgaam van briljantie en logheid. Hun setlist was uitstekend (van onze favorieten werd enkel Némelendèlle niet gespeeld), en ze speelden - zoals verwacht - de concurrentie op een hoopje. Sterke concurrentie nochtans, want op vrijdag speelde Cult Of Luna (The Shelter) ook een set die op goedkeurend hoofdknikken werd onthaald bij ons, en eveneens zaterdag speelden de goden van het genre Neurosis (The Shelter) eveneens ten, euh, dans. Helaas waren die laatsten wat té klinisch, zoals in het griezelig perfecte Given to the rising, dat de set aftrapte. Wij hebben liever wat meer goot dan steriele perfectheid live.

De goot, zei ik? Welkom Greg en Mark! De goede verstaander onder u heeft al door dat we het over het sublieme Gutter Twins (vrijdag, Marquee) hebben, waarin Greg Dulli en Mark Lanegan smerige rock spelen, soms opgebouwd uit een moordriff (Idle hands!) en soms traag, meeslepend en bloedmooi (The Stations). Ook opgemerkt: de straffe cover van Lanegan's Hit the city, waarin Dulli met verve PJ Harvey's gastrol overnam, en Bonnie Brae, een Twilight Singers-nummer. Eveneens in het rijtje van vuile rock 'n roll: The Germans (donderdag, Wablief?!). De Gentenaars kwamen nóg sterker voor de dag als op Dour, en maakten van de Wablief-tent een plaats die best gemeden werd door mensen die hun rock niet graag tegendraads en luid hebben. Zeer luid hebben. Ook Girls In Hawaii (vrijdag, Marquee) waren luider als verwacht, en eindigden sterk met topnummer Chemistry. Van de rest kenden we te weinig om echt overtuigd te zijn, maar niettemin was het een meer dan degelijke prestatie.

Girls In Hawaii, het had geen misse naam geweest voor Santi White en backing band, aka Santogold (donderdag, Dance Hall), die een superleuk optreden speelden, met radiohit L.E.S. Artistes al vroeg in de set. Wat daarna volgde was van nog hoger niveau. M.I.A. stond dit jaar niet op Pukkelpop, maar geen kat die daarom maalt met haar beste vriendin als perfecte vervangster! Andere feestjes waren for free te verkijgen bij The Flaming Lips (donderdag, Marquee), die hun rock met een flinke hoek af (en een dikke vijs los) aan een stomende Marquee serveerden, en bij De Jeugd Van Tegenwoordig (donderdag, Dance Hall). Althans, in de Dance Hall. Ondergetekende had buiten niet al te veel fun, mede door het feit dat radiohits Watskeburt en Hollereer opgespaard werden tot het einde van de set, wanneer dezelfde ondergetekende al lang iets straffers had opgezocht. Ook The Subways (donderdag, Main Stage) even daarvoor komen in aanmerking voor categorie 'leuk'. Wij zagen slechts het einde van hun set, met hitje Rock 'n roll queen als afsluiter, en merkten dus op dat frontman Billy Lunn een uitstekende publieksmenner is, en bassiste Charlotte Cooper er nog steeds mag zijn. Geen wereldband, maar toch: leuk!

De categorie 'in het oog te houden' wordt aangevoerd door Australische jongens. Midnight Juggernauts speelden donderdag in de Dance Hall ten dans, en verklaarden onze Pukkelpop op fantastische wijze open. Nochtans materiaal vanop het eerder dit jaar verschenen debuut 'Dystopia', maar sommige nummers werden al als semi-klassiekers onthaald. Het van een fantastische vocal-intro voorziene Tombstone bijvoorbeeld, of persoonlijke favoriet Road to recovery. Hopen op een zaalshow! Ook in het snotje te houden: Yeasayer, de Brooklynse weirdo's die in februari de AB Club al platspeelden, en dat zaterdag nog eens overdeden in de Club. Nieuwe songs werden gekoppeld aan superieur oud materiaal als 2080, Final path en Wait for the summer. Ook The National heeft een veelbelovende toekomst voor hen, maar dat wisten we al langer. Net als op Werchter werd vooral geput uit doobraakalbum 'Boxer', aangevuld met superieur ouder materiaal. Hoogtepunt? Zonder twijfel Ada, waarbij we nooit wegkomen zonder koude rillingen. Ten slotte tippen we ook Blood Red Shoes (vrijdag, Club), een man-vrouw duo comme The White Stripes, maar dan met omgekeerde bezetting. Laura-Mary Carter neemt de gitaar en backings voor haar rekening en Steven Ansell, vaagweg refererend aan Muppets Show's Animal, zingt en drumt tegelijk. Sterke en aanstekelijke garagesongs. Onze favoriete groep van het moment, en dat wil wat zeggen.

Verder hoorden we nog onder andere flarden Arsenal, Two Gallants, Hifi Handgrenades, Manic Street Preachers, Stereophonics, maar die flarden waren te kort om deftig te beoordelen, dus hierbij, om actueel te blijven, de medaillestand na Pukkelpop 2008:

Goud: Amenra
Zilver: Blood Red Shoes
Brons: Does It Offend You, Yeah?

Pukkelpopparcours!

2008-08-07T20:42:00.002+01:00

Volgende week is het weer zover, Pukkelpop 2008! De affiche telt iets minder kleppers als de vorige jaren (Radiohead! Daft Punk! Pixies! Nine Inch Nails! Smashing Pumpkins!) maar dat is geen bezwaar om drie dagen rond te waden in de poel der alternatieve muziek! En wij plannen het volgende eruit te vissen:

DONDERDAG 14 augustus//
11.20-11.55 :: Compuphonic - Boiler Room
12.35-13.15 :: Midnight Juggernauts - Dance Hall
15.15-15.55 :: Santogold - Dance Hall
15.55-16.35 :: The Germans - Wablief?
18:30-19.15 :: Tricky - Dance Hall
18.30-20.00 :: Switch - Boiler Room
20.00-22.00 :: SebastiAn - Boiler Room
21.45-22.45 :: Mercury Rev - Marquee
00.00-02.00 :: Carl Craig - Boiler Room
00.55-01.55 :: Soulfly - The Shelter

Zeer afwisselend dagje dus, met meteen enkele namen waarvan het water ons al maanden in de mond loopt. Midnight Juggernauts, de Australiërs wier debuut wij ondertussen steeds meer appreciëren, en Santogold, die ons vanaf de eerste luisterbeurt al meenam in haar kleurijke universum, nog niet in het minst! Met SebastiAn en Switch markeerden we ook twee belfotevolle dj's/producers waarvan de beats ons menige zweetdruppel zullen doen verliezen.

VRIJDAG 15 augustus//

11.20-11.55 :: AutoKratz - Dance Hall
12.30-13.05 :: Dusty Kid (live) - Dance Hall
14.30-15.10 :: Cult Of Luna - The Shelter
14.30-16.00 :: Radioclit - Boiler Room
16.45-17.35 :: Get Cape. Wear Cape. Fly - Club
17.30-19.00 :: Surkin - Boiler Room
19.00-20.30 :: Diplo - Boiler Room
21.25-22.25 :: Miss Kittin & The Hacker - Dance Hall
22.50-23.50 :: Tindersticks - Marquee
01.00-02.00 :: The Gutter Twins - Marquee

Metallica laten we wijselijk links liggen, want in de Marquee staan tegelijkertijd twee fantastische bands. Tindersticks, na enkele jaren windstilte back in business, zal ongetwijfeld garant staan voor kippenvelmomenten, terwijl The Gutter Twins het met gierende gitaren zullen bewerkstelligen. Ook de donkere postmetal van Cult Of Luna en het Franse elektrotalent Surkin staan met stip aangeduid in onze dagplanning.

ZATERDAG 16 augustus//

13.00-14.30 :: The Bloody Beetroots - Boiler Room
13.50-14.30 :: Late Of The Pier - Dance Hall
14.50-15.30 :: Amenra - The Shelter
15.00-15.40 :: The National - Marquee
15.40-16.25 :: Yeasayer - Club
17.20-18.05 :: Black Mountain - Club
18.00-19.30 :: A-Trak - Boiler Room
20.05-21.05 :: Bloc Party - Main Stage
21.30-22.20 :: Chrome Hoof - Chateau
22.05-23.05 :: Neurosis - The Shelter
23.05-00.05 :: Elbow - Marquee
23.45-00.45 :: Soulwax - Main Stage

De drukste dag van allemaal, met onnoemelijk veel overlappingen tot gevolg... Met Chrome Hoof vs Hickey Underworld kunnen we nog leven, maar een keuze als die tussen The National en Amenra is al een flink pak moeilijker. Verder uiterst interessant: de terugkeer van Bloc Party., de sludgegoden Neurosis, en het fenomeen Soulwax die de Main Stage zullen laten daveren. Om nog maar te zwijgen van het fantastische Yeasayer en het straffe Black Mountain!

Hoe we al deze optredens beleefden, leest u - vanzelfsprekend - de week na het festival op deze blog!

Festivalreport, part 3: DOUR (verslag 19 en 20 juli)

2008-07-25T12:51:00.002+01:00

ZATERDAG// Het Waalse combo Flexy Lyndo richtte een tijdje geleden een nieuw project op, F.L.A.M.E., voluit Flexa Lyndo Altered Magic Ensemble, dat met muzikanten uit diverse groepen (waaronder uit het geniale Soy Un Caballo) oude Sonic Youth, My Bloody Valentine en Kraftwerksongs naar zijn hand zet. De gitaren worden vervangen door een koor en blazers, maar laat dat net een slecht idee zijn bij noise-groepen als Sonic Youth. De cover van Sonic Youth, Dirty boots, ging helemaal ten onder, en ook het vervolg was niet echt imponerend. Later op de avond speelden grunge-voorlopers Meat Puppets op de Red Frequency Stage, maar ook zij konden slechts matig boeien. I AM X daarentegen nam ons meteen bij het nekvel en bestookte ons met songs op het kruispunt Depeche Mode en The Cure. Poppy, dansbaar én ongekend populair in Wallonië. Chris Corner (naar verluidt de beau van actrice Nathalie Portman) kreeg het publiek in geen tijd op z'n hand en met puik materiaal uit albums 'Kiss+Swallow' en 'The Alternative' werd de Dance Hall gedurende een uur helemaal platgespeeld. De energie opgedaan bij I AM X speelden we meteen weer kwijt bij de wederom zeurderige Tim Vanhamel. Het is ons een wonder waarom z'n album zo'n hoge toppen scheerde bij recensenten, want aan zijn afkooksel van The Smiths vinden wij niets, nada, niente speciaal. Met onder andere Sjoerd Buyl en Guy Van Nueten heeft Vanhamel een backing band om u tegen te zeggen, maar het geheel is allerminst meer dan de som der delen. Wat wij wél bezwerend en steengoed vonden, was Woven Hand. Zoveel variatie zit er niet in de songs, maar de groep is wel een typevoorbeeld van hoe men ingetogen nummers volledig kan laten openbarsten op het einde. Sterk. Het laatste kwartier Woven Hand misten we wel omdat we absoluut Clark wouden zien. Waarvan we ons nog steeds geen minuut beklagen. De set van Chris Clark was wel niet echt coherent, maar toch overtuigde hij zonder veel moeite. Gildas & Masaya kregen de handen later wel vlot op elkaar met Digitalism's Jupiter Room, maar was voor de rest niet bij machte om ondergetekende te boeien. Op naar dag 4!

ZONDAG// Op een vierde en laatste festivaldag is het wakker worden altijd wat pijnlijker als anders, maar om meteen bij de les te zijn was de Waalse stonermetal van Set The Tone perfect. Niet speciaals, maar als wekker kon het wel tellen. Team William, met voorsprong onze favoriete Vlaamse groep in hun genre (poppy rock met een hoek af), speelde even later een in het oog springende set. De toetsenman bezig zien op een podium is een comedyshow, maar nooit storend of om de muziek te camoufleren. Tegenover hun AB-show op de Humo's Rock Rally-finale hebben ze duidelijk nog progressie gemaakt, de groep staat er nog meer als band, en de nieuwe songs halen moeiteloos hetzelfde straffe niveau van de songs die ze in de AB ten berde brachten. Wij kijken al uit naar de full-cd. De Noren van Madrugada, na het overlijden van hun gitarist bezig aan hun afscheidstournée, kwamen ook goed voor de dag. Op den duur werd eht eentonig, maar ronduit saai, neen, daarvoor is deze band te sterk. Ook Efterklang komt uit het Hoge Noorden, uit Denemarken meerbepaald. Net als The Notwist grossieren ze in indie met een elektronische rand, maar ze kwamen wel een stuk minder goed voor de dag als hun genregenoten. En om de Scandinavische reeks af te sluiten staken wij ons licht op bij The (International) Noise Conspiracy uit Zweden. Zij deden ons wat denken aan The Hives, met een frontman die tussen de songs genoeg interessants uitkraamt om ervoor te zorgen dat onze aandacht niet verslapte. Hun 'dance punk' was helaas nooit echt enorm boeiend, al mochten hun paarse kostuums er wel zijn.
Waar we al sinds het beluisteren van het erg sterke album 'Alopecia' naar uitkeken, was Why?, een abstracte kruising tussen rock, funk en hiphop. Het eerste deel van de set was zeer degelijk, maar pas in het laatste stuk werd echt indruk gemaakt, met onze favoriete songs uit dat 'Alopecia'. The vowels pt. 2, Sky for shoeing horses under, Twese few presidents, allemaal enorm sterke songs, die live minstens evenveel eer aangedaan worden als op langspeler. Héél goed concert. Maar echt betoverd werden we pas bij Earth, die met hun slome en repetitieve drone-sound in een mum van tijd La Petite Maison Dans La Prairie in hun macht kregen, om pas een klein uur later de betovering te verbreken. Een uur trance, één brok kippenvel, en ongetwijfeld het sterkste optreden van de vier Dour-dagen.
Tot aan hitje Love in a trashcan, halverwege hun set, was The Raveonettes boeiend, daarna deed de ergelijk ongeïnteresseerde houding hen de das om. De sound, een doorslagje van Blonde Redhead, was in sé niet slecht te noemen; maar als we moeten kiezen, zijn wij niet geneigd om voor The Raveonettes te gaan. Dour 2008 afsluiten deden we eens niet bij een dj, maar bij Fuyiga & Miyagi. Waarvan we, buiten hun zelfgetitelde Fuyiga & Miyagi, alles al vergeten zijn.

Dour 2008 had elke dag genoeg te bieden om zijn geld meer dan waard te zijn, maar echt topniveau merkten we alleen op bij Earth, Battles, Foals en Team William. En bij dj-uitbreiding ook Moonbootica en Surkin. Organisatorisch was Dour zeker een hoogvlieger, maar de affiche ontbrak een echt grote naam om zijn twintigjarige bestaan feestelijk te vieren. Op naar nummer 21!

Festivalreport, part 2: DOUR (verslag 17 en 18 juli)

2008-07-22T17:31:00.003+01:00

Vorig jaar had Dour af te rekenen met enorme groeipijnen (de Amerikanen van The Rapture vonden de geur van de wei (''Jesus, this place stinks'') niet harden, de festivalweide was na vier dagen herschapen in één grote vuilnisbelt, de campings zaten woensdagavond al stampvol,...) maar dit jaar verdient de organisatie een dikke pluim. Een organisatie die zich kan meten met de grote Vlaamse festivals, en wederom een hele hoop boeiende artiesten op de festivalbill. Wat wij uit de ellenlange lijst artiesten (naar schatting 250) haalden en keurden, leest u hieronder!

DONDERDAG//Aan de vier dagen Dour begonnen we met kersverse Humo's Rock Rally-winnaars Steak Number Eight, in amper vier maanden uitgegroeid tot één van onze favoriete Belgische bands. Van het furieze riff-festijn op hun debuutplaat zijn we nog steeds niet bekomen, en live waren ze de twee vorige keren absolute klasse. Helaas was het op Dour een stuk minder: door het slechte geluid konden we opener The sea is dying twee keer horen, en de vervangende drummer (wegens polsbreuk bij Joris Casiers) deed meerdere nummers geen eer aan. Achja, we bedekken dit graag me de mantel der liefde, hun live-klasse zien we toch nog genoeg in de toekomst. Daarna een kwartiertje The Teenagers in de Eeastpak Core-tent; catchy genoeg om te boeien, maar ook niet meer dan dat. Op het grote podium, The Last Arena in Dourtermen, was het omstreeks zessen de beurt aan Foals, de poppy equivalent van BATTLES. Ondanks de regen kreeg de band het Dourpubliek, inclusief onszelve, goed mee. Het groovy gitaarwerk werd aangevuurd door een sterke ritmesectie en zorgde meteen voor een eerste hoogtepunt. Deze jongens zien we nog terug. In de Dance Hall konden we daarna de benen losgooien bij een zéér degelijke dj-set van Compuphonic, maar zij werden ruimschoots geklopt door Moonbootica, net erna in diezelfde Dance Hall. De Duitsers (dj en Duits, wordt stilaan een synoniem) lieten de tent zonder moeite kolken, en tegen dat afsluitende bom Song 2 (van Blur) door de boxen schalde waren wij al lang overtuigd van hun kunnen.

Wij keken enorm uit naar de enige Belgische festivalshow dit jaar van Allison Goldfrapp en band, maar, mede door het tegenvallende weer, werden we nooit warm van haar set. De nieuwe langspeler van de groep, 'Seventh Tree', bevatte intimistische folkpareltjes, maar live valt dat niet echt te lijmen met de stomende synthsound van de vorige platen. Met het gevolg dat topnummers als A&E (vanop 'Seventh Tree'), Train (van 'Black Cherry') en Number One en Ooh la la (vanop 'Supernature) niet de beste omkadering meekregen. Klinkende revanche in een zaal, Allison? Daarna trokken wij voor het onverwoestbare Kernkraft 400 naar Zombie Nation, maar wat bleek: in de laatste drie kwartier was er geen spoor van te bekennen. Zou het dan toch zijn dat Zombie Nation het nummer speelde terwijl wij nog bij Goldfrapp stonden? YouTube brengt de komende dagen raad. In de Club Circuit Marquee daarna een klein stukje Franstalige rap gezien (Hocus Pocus), maar die boeide ons niet echt. De dag afsluiten deden wij met stukjes dj-set van Ellen Allien en Birdy NamNam. Waar de eerste met minimale elektro het publiek moeiteloos in de ban houdt, kiest Birdy NamNam voor de meer rechtoe-rechtaan aanpak. Een soort kruising tussen Chemical Brothers, Digitalism en Switch, waarvan we aardig onder de indruk raakten. Een mooie afsluiter voor een boeiende eerste festivaldag!

VRIJDAG// Openen deden we met The Germans, vier sympathieke Vlaamse jongens die uit hun instrumenten een mix sleuren van Millionaire en toegankelijke Einstürzende Neubauten. Sterk optreden, enkel nog wat te vroeg op de dag. In La Petite Maison begon Ultraphallus naar het schijnt met een doorrazenede Nirvana-cover (Drain you), maar tegen dat wij toekwamen was alle vaart wat uit het optreden verdwenen. De noiserock van de Waalse band verdween in een oeverloze brij waarvan we het einde niet meteen zagen. Ook genregenoten Future Of The Left en Harvey Milk even later kregen geen snelheid in hun Dour-sets, en zullen bijgevolg ons niet te lang bijblijven. Tot na deze review, om eerlijk te zijn. De Vlaamse stoner van Triggerfinger zette de hele Club Circuit Marquee in vuur en vlam, maar ook zij lieten ons grotendeels koud. Commotion en On my knees, daarmee moeten we het stellen. Wij hebben de band al in betere doen gezien, al zullen de aanwezigen in de tent ons in alle talen tegenspreken. Pinback daarentegen bezorgde ons de eerste goede set van de dag. De Amerikaanse indierockband kwam traag op gang, maar eenmaal op een deftig niveau bleven ze daar wel een heel optreden camperen. Zanger Rob Crow leek in zijn bindteksten wel een halfbroer van Soulfly-voorman Max Cavalera, maar in zijn genietbare popsongs was zijn bij wijlen iele stemmetje zeer welkom na het luide geweld bij de groepen ervoor. Op hetzelfde podium zagen wij daarna Jasper Steverlinck en co, aka Arid, verschijnen. Steverlinck, wat is die jongen trouwens gezegend met een stem als een klok, floot na enkele sabbatjaren zijn oude bandmaten terug bijeen, en de reunietournee leverde dus een 'greatest hits' aangevuld met nieuw materiaal op. En hitjes, daar hebben ze er nogal wat van; Wintertime, Believer, Too late tonight, You are, Life,... Aangenaam concert, maar echt warm werden we er ook niet van. Neen, dan liever The Notwist. De Duitsers spelen bezwerende indietronics en indierock wars van alle Teutoonse tradities, en met een mooie lightshow en nodige animo op het podium (instrumenten werden o.a. bediend met een Wii-controller) tilden ze het optreden moeiteloos boven het middelmatige vrijdagniveau. Een klein uurtje later plaatste BATTLES nog makkelijker alle voorgaande optredens in de schaduw. Het hippe Amerikaanse viertal, aangevuurd door magistrale drummer John Stanier (ex-Helmet, Tomahawk en Sludgehammer), veranderden de frontstage in minder dan geen tijd (vijftien seconden om precies te zijn) in een woest krioelende massa en vuurden de ene ratelende na de andere roffelende song af. Swingender vind je niet in de rockwereld. Triomftocht zonder weerga. In de Eastpak Core tent konden we daarna terecht bij Surkin, Franse dj en geldend als groot talent. En talent heeft 'ie zeker. Wij merkten onder andere de electroklassiekers Sound of C en Theme from discotheque op, en verder nummers van onder andere Justice en eigen werk als Radio Fireworks. Een sterke set dus, wat niet kan gezegd worden van Boys Noize. Hebben we 'm een keer te veel aan het werk gezien, of was hij echt zo slap? &Down stuitert nog steeds vrolijk en hard op en neer, maar voor de rest hebben we het wel gezien met het huidge Boys Noize-werk. Tijd voor nieuw materiaal, Alex!

Festivalreport, part one

2008-07-21T16:30:00.002+01:00

Enkele weken te laat, maar niettemin: Onze Onverbiddelijke Werchterproclamatie.

In de categorie NIPT GESLAAGD zitten nogal wat verassingen voor ondergetekende. Op donderdag The National bijvoorbeeld, die in de Marquee wel een boeiende set speelden, maar nooit zo betoverend waren als anders, als we afgaan op de geruchten van unieke en magnifieke shows op onder andere Dour en in de Ancienne Belgique vorig jaar. Baby, we'll be fine was zoals te verwachten een hoogtepunt, net als Ada, maar de set kabbelde te veel voort en de magie van The National op plaat kreeg ons nooit in de ban. Persoonlijk hadden we hier meer van verwacht. Eénzelfde oordeel kunnen we vellen over My Morning Jacket, 1 dag later in diezelfde Marquee. We zijn nog steeds niet uitgepraat over Het Wonder Van Pukkelpop dat Jim James en co. ons twee jaar geleden voorschotelden, maar in Werchter was het een heel stuk minder goed. Songs die live het vuur aan de lont kunnen steken, genre Highly suspicious werden niet gespeeld, en de vaart raakte allerminst in het concert. Lag het aan de warme temperaturen in de tent, of was My Morning Jacket zelf de schuldige. We zullen het nooit weten. Hun grote voorbeeld bakte er later de helft van zijn set ook niet veel van. Inderdaad, we hebben het over Neil Young. Bompa Neil overtuigde zowat iedere journalist, maar zijn langdradige songs laten ons eerlijk gezegd koud. Klassiekers, die willen we. Old man, Heart of gold en Out of the blue klonken fantastisch, maar het masturbatiemomentje op gitaar met de naam No hidden path, daar passen wij gaarne voor. Rockgod of niet: glorie moet je verdienen, en dat doe je niet met ellenlange solo's, nog langere jams en net niet eeuwigdurende outro's. Wij leggen 'Harvest' nog eens op, en halen ons beelden voor het geestesoog van Neil Young's Triomftocht Die Had Kunnen Zijn, Maar Niet Was. Helaas pindakaas. Ook Sigur Rós stelde licht teleur, een verschroeiend sterk begin (Sfevn-G-Englar, Ny Batteri, Glosoli, Saeglopur) en een goed einde (Untitled 8) niet ten nagesproken. Wij wijten het graag aan nieuwe nummers, al kan het ook aan het feit liggen dat Sigur Rós ons niet veel meer doet tegenwoordig. Catchy namen die ons ook niet echt overtuigden: MGMT, de Brooklynites die enkel met Kids de Marquee in de fik staken; Digitalism, met hun op automatische piloot afgewerkte set; en Hercules and Love Affair, die live leuker zijn als hun radiosingle Blind, maar desalniettemin nog tekortkomen om ons écht te doen meeswingen.

Nee, dan de bands die ons al veel meer overtuigden van hun kunnen, voor de gelegenheid verzameld in de ONDERSCHEIDINGScategorie. Band Of Horses bleek zaterdagnamiddag sterk genoeg om grote voorlopers My Morning Jacket even in de schaduw te zetten. The Funeral werd onthaald als een klassieker, en wat ons betreft is dat niet meer als terecht. Ook op andere fronten overtuigde Ben Bridwell's bende, met een prachtig No one's gonna love you als hoogtepunt van de set. Overige onderscheidingen delen we uit aan drie bands die op zondag het mooie weer maakten: opener John Butler Trio, aangevuurd door - ja, wie anders? - John Butler in de rol van stergitarist bracht een fijne mix van rutspunten en hardere nummers, die zich allemaal ophielden in de buurt van funky bluesrock zoals Ben Harper die soms ook produceert. Echt wereldschokkens, neen, maar wel een aardige verrassing. Later op de dag legde Nick Cave met zijn gagarecombo Grinderman een bommetje neer onder Marquee, alwaar No Pussy Blues een uitstekend gekozen anthem was na vier festivaldagen, maar het concert was soms nogal wat eentonig om een heel uur te boeien. Beck Hansen deed even later op de Main Stage zijn livereputatie alle eer aan door een genietbaar concert dat buiten Beckklassiekers als Loser en E-pro ook verrassend genoeg het wondermooie Everybody's gotta learn sometimes inhield, verkillend en bloedstollend, zo hebben we onze nummers graag!

Vanaf nu kunnen we de superlatieven pas met bakken tegelijk bovenhalen, want we komen aan de GROTE ONDERSCHEIDINGEN. Een categorie die voortaan de trotse eigendom is van de broers Dewaele, die eerst met Soulwax de Marquee een bombardement aan herwerkte elektroklassiekers bood, waaronder Robot rock (van Daft Punk) en Phantom pt II (van Justice), maar het persoonlijke hoogtepunt was het fantastische Theme from discoteque, dat de broers Dewaele enkele jaren geleden onder het pseudoniem Samantha Fu opnamen. Drugs, dirty dancing and pounding pounding techno music, meer moet dat inderdaad niet zijn! Moet het nog vermeld dat 2manydj's even later nóg ietsje beter waren? Tenzij u deze versie van de Dewaele's nog niet live hebt meegemaakt niet waarschijnlijk. En inderdaad: een uiterst afwisselende set die op en neer ging tussen verschroeiende electro, publieksfavorieten (Zombie Nation's Kernkraft 400) en zelfs metal (Sepultura's Roots Bloody Roots vormde ons favoriete moment in de set) zorgde voor een knoert van een feest in de tent.

Nog twee namen en een hele hoop superlatieven, dat hebt u te goed in de GROOTSTE ONDERSCHEIDINGEN. Allereerst The best rapper alive, aka Jay-Z. Shawn Carter, zo heet de man in het echt, heeft in zijn rijkgevulde loopbaan al een paar meesterwerken in het genre op de mensheid losgelaten (was u 'The Black Album' en 'The Blueprint' al vergeten misschien?) en meegewerkt aan een hele hoop hits die allemaal de revue passeerden in Jay's triomftocht vrijdag in de vooravond. Beyoncé's Crazy in love bijvoorbeeld, of onze favoriete zomerhit van de laatste vijf jaar, Umbrella van Rihanna.Verder deed hij eigen werk als 99 problems, H to the Izzo en Dirt of your shoulder alle eer aan, en hoorden we leuke rhymes over ander bekend werk als Estelle's American boy (waarin Jay de raps van KanYe West voor zijn rekening nam) of The Prodigy's Smack my bitch up. Jay-Z oversteeg het genre, verwees meteen alle clichés over rapoptredens naar de prullenmand, en bedankte na zijn triomftocht de hele wei met 'a whole lot of love and respect from mister Z'. Neen, wij zijn ons respect aan ú verschuldigd, mr. Carter.
En hier is ie dan: onze waslijst complimenten voor Radiohead. Hoeft het nog gezegd dat het materiaal van 'In rainbows', vorig jaar verschenen, nu al tot het klassieke werk van de groep mag gerekend worden? Dat de puurheid van een All I need samen met How to disappear completely en bisnummer You and whose army voor kippenvel zorgde? Dat de opeenvolging van claustrofobische en intimiderende nummers als Climbing up the walls en The gloaming de combinatie van het festival was? Dat Radiohead de beste groep ever is? Neen. Thom Yorke en band waren in topvorm, speelden misschien niet de meest commerciële festivalset around, maar hey: fans kregen er niet genoeg van. Wij dus ook niet. Waar blijft die zaalshow?

Wat u nog te goed hebt van ons: de dieptepunten van Rock Werchter 2008, aka GEBUISDen. Waaronder wij tot onze grote spijt dEUS moeten rekenen. We zagen het al wat aankomen sinds de AB-show begin mei totaal niet de hoge verwachtingen inloste, maar wat Tom Barman en band zondagavond serveerden was abominabel, op het rampzalige af. Enkel oudjes Theme from turnpike en Fell of the floor, man konden op enige bijval van ons rekenen. Te zien aan de rest van de eerste vakken voor het podium - wij hadden in de eerste ring twee vierkante meter ruimte voor ons alleen, iets wat zelfs bij openende acts niet vaak voorkomt... - was de sfeer daar niet veel beter. 'Vantage Point' is lang niet zo'n kanjer van een plaat zoals wij na de release dachten - we zijn nog geen vier maanden verder en de 10 nummers zijn reeds kapotgespeeld. Conclusie: dEUS was absoluut geen waardige afsluiter. Ook Editors rekenen we tot de gebuisden. Toegegeven: het slechte weer zorgde voor een magere beleving bij ondergetekende, maar wat de band te beiden heeft buiten een te genieten doorbraakalbum, daar zijn we nog niet uit. In augustus voor de negende keer in drie jaar in België te bezichtigen (wij ontlopen hen nu al), speelt die band nog op andere plaatsen?

Globaal bekeken loste deze editie onze enorm hooggespannen verwachtingen niet in, afgaand op deze affiche hadden we minstens zes absolute werelconcerten verwacht (The National, My Morning Jacket, Jay-Z, Sigur Ros, Radiohead, dEUS), maar slechts twee daarvan konden dus imponeren. Achja: we hebben ons er alleszins niet minder door geamuseerd, Werchter was qua amusement nog steeds een koploper in het genre!

Werchter+Dourverslag

2008-07-02T10:51:00.003+01:00

Door vakantie zal u - zoals beloofd - niet de dag na het festival een lijvig Werchterverslag terugvinden op deze blog, maar waarschijnlijk enkele weken later, en dan samengebundeld met onze Dour-ervaringen.
Voor degenen die morgen net als ondergetekende op de wei te vinden zijn: amusez-vous,
Dat zullen wij ook doen!

Vooruitblik: ROCK WERCHTER 2008

2008-06-18T17:33:00.003+01:00

In plaats van een junicolumn bieden we u deze maand een overzicht op de acts op de affiche van ’s werelds beste festival, tot nader order nog steeds Rock Werchter. De kans is klein dat we al deze acts zullen zien, maar van een groot deel mag u zeker een nabespreking verwachten na het festival!

Aan wat mag u zich zeker verwachten:

Donderdag 3 juli:
Onze festivalopener wordt meer dan waarschijnlijk COUNTING CROWS (Main Stage, 17:30 - 18:30). Het collectief rond Adam Duritz stelde ons teleur in 2003, maar we hopen op beterschap. Van hun nieuwe plaat 'Saturday nights and sunday mornings' hoorden wij om eerlijk te zijn nog geen noot, maar de Crows hebben wel enkele songs in hun back-catalogue waarvan we nog steeds fan zijn. Hopen op een Greatest Hits dus. Daarna meteen een eerste hoogtepunt bij het lichtelijk fantastische THE NATIONAL (Pyramid Marquee, 19:00 - 20:00). 'Boxer' vonden wij vorig jaar één van de platen van het jaar, en met het iets oudere 'Alligator' hebben ze zowaar een nóg betere plaat op hun conto staan. Live altijd waanzinnig goed hoorden we uit verschillende monden, dus wij hopen op een uurtje kippenvel. Kippenvel dat we een dik halfuur later van ons afdansen bij het dodelijke trio SHAMEBOY, SOULWAX (live) en 2MANYDJ'S (Pyramid Marquee, 20:35 - 02:12, halfuur verpozing tussen Shameboy en Soulwax). Shameboy brengt gegarandeerd een aanval op onze benen met nieuw werk uit 'Heartcore' en oude clubhits als Strobot en Rechoque, waarna Soulwax met hun remixplaat en nieuw Nite Versions werk de klus komt afmaken. Twee jaar terug was Radio Soulwax (Vitalic!!) één van de twee hoogtepunten, en dat zal dit jaar zonder twijfel ook het geval zijn. Tegen het moment dat 2manydj's hun laatste plaat opleggen liggen wij waarschijnlijk buiten de Marquee al uitgeteld tegen de mat.

Vrijdag 4 juli:
En uitgeteld mogen we wel wat zijn, want vrijdag is uitslaapdag. Waarna het over en weer lopen aanvang kan nemen. Eerste must-see op ons lijstje is BABYSHAMBLES (Main Stage, 16:05 - 17:05). Komt 'ie of komt 'ie niet? Pete Doherty slaagde erin om om twee jaar maar liefst drie Pukkelpopshows te missen, en wij zouden ook nu geen geld durven inzetten op een optreden van zijn band. Feit is wél dat we ze sowieso niet helemaal kunnen uitkijken, want tegen kwart voor vijf zal MY MORNING JACKET (Pyramid Marquee, 16:45 - 17:45) redelijk fantastisch staan wezen in de tent. Een concert dat we voor geen geld van de wereld willen missen, zeker niet met het recente 'Evil urges' dat de band ongetwijfeld live alle eer komt aandoen. De absolute revelatie van Pukkelpop 2006, en ook op Werchter zullen vele mensen weer versteld staan van de live-ervaring die My Morning Jacket heet. Half beduusd trekken we daarna een spurtje naar de Main Stage, alwaar JAY-Z (17:40 - 18:40) hopelijk komt bewijzen dat niet alle hiphopconcerten een aanschakeling van clichés zijn. 's Mans klassieker,'The Black Album', zit al een dikke drie maanden in onze high rotation playlist, en we zijn zéér benieuwd naar wat Mister Beyonce (enige afgunst is hier op zijn plaats) live te bieden heeft. Na dat over-en-weer geren is er even een rustpauze tot het moment dar rockgod NEIL YOUNG (Main Stage, 20:50 - 22:50) zijn duivels komt ontbinden. Wat mag u verwachten van deze krasse knar? Ongetwijfeld een spervuur aan klassiekers, afgewisseld met nieuw werk vanop zijn laatste kunstje 'Chrome Dreams II'. Nadat de laatste gitaarsolo uitgestorven is trekken we voor een afsluitend feestje naar de Pyramid Marquee, waar DIGITALISM (23:00 - 00:15) ons met zijn resem semi-klassiekers (Pogo! Zdarlight! Fire in Cairo! Jupiter room!) een flashback naar de avond ervoor bezorgd. Waarna we gezegend door een dagje van contrasterende muziekgenres (britpop, alt. country, hiphop, klassieke rock en elektro) de camping opzoeken.

Zaterdag 5 juli:
De derde -en drukste- festivaldag wordt voor ons afgetrapt door MGMT (Pyramid Marquee, 13:45 - 14:30) die ons gedurende 45 minuten een trip zullen bieden doorheen de wondere wereld die hun deksels fijne debuut 'Oracular spectacular' toch nog steeds is. Electric feel, Weekend wars en vooral radiosingle Kids schreeuwen erom om door een dolle Marquee als klassiekers onthaald te worden, dus wij hopen - hopelijk samen met u - op een triomftocht van jewelste voor de Brooklynites van MGMT! In diezelfde Marquee staat even later BAND OF HORSES (15:00 - 15:50). U denkt nu misschien dat we de échte My Morning Jacket gisteren al zagen, maar wij zijn nog altijd van mening dat Band Of Horses allerminst 'poor man's My Morning Jacket' is. Op hun debuut staat één van de mooiste liedjes van de afgelopen tien jaar (The Funeral) en ook tweede worp 'Cease to begin' die vorig jaar uitkwam ontgoochelde allerminst. Aanrader! Even later op de Main Stage de Band Die Dringend België Eens Moet Leren Ontwijken. Al zijn we best wel benieuwd naar de achtste show van EDITORS (Main Stage, 16:25 - 17:25) ine België in 2 jaar tijd. Overkill in praktijk gebracht, maar hun debuut is nog steeds een uiterst genietbaar plaatje, waarvoor we graag de miskleun die hun tweede langspeler was door de vingers zien. Als ze die 'nieuwe nummers' live maar in kleine dosissen ten berde brengen is het al goed. Waarna het de beurt is aan een band die ook meedingt naar overkill, zij het in mindere mate. KINGS OF LEON (Main Stage, 18:00 - 19:00) speelde met deze Werchter erbij drie festivalshows sinds vorig jaar en mag zich van ons, na de Main Stage nog éénmaal verwend te hebben met catchy rocksongs met coutryrandje, terug opsluiten in het repetitiehok voor een vierde plaat. We zijn geen superfans, maar voor liedjes genre On Call, Molly's Chambers en King of the Rodeo worden wij graag wakker gepord. na Kings Of Leon is het wachten op de Ijslands pracht van SIGUR RÓS (Main Stage, 21:35 - 22:50), die volgens ons zéér goed gecast zijn op de Main Stage. Hun rijkelijk georchestreerde sound is perfect voor een groot podium en een volle wei vol betoverende mensen. En reken daar maar op. Met '()' staan ze op een prominente plaats in onze lijst van beste platen aller tijden, en vorig jaar was Hljolamind één van de allermooiste songs die we hoorden. We krijgen al kippenvel bij de gedachte alleen. Waar we nóg meer kippenvel van krijgen, is de gedachte dat RADIOHEAD (Main Stage, 23:30 - 01:00) niet zo lang erna het podium opkruipt. De beste band aller tijden, dat wist u al, maar live maakten ze onze (weliswaar torenhoge) verwachtingen niet helemaal waar op Pukkelpop twee jaar geleden. Voor Werchter hopen we op een klinkende revanche, en met het zéér puike 'In rainbows' onder de arm en een verzameling topnummers/klassiekers (schrappen wat niet past) vanop eerder werk daarbovenop belooft ons leven daarna nooit meer hetzelfde te zijn.

Zondag 6 juli:
Zondag kunnen we weer rijkelijk uitrusten tot ongeveer zes uur 's avonds, wanneer THE RACONTEURS (Main Stage, 18:15 - 19:15) aantreden. Ook van deze band rekenen we ons niet tot de groeiende schare superfans, maar net als Kings Of Leon bezitten Jack White en co. enkel songs om duimen en vingers van af te likken. Vanop de eerste plaat dan toch, want het recente 'Consolers of the lonely' is ons geen enkel nummer bekend. Maar wederom: u treft ons goedkeurend knikkend aan voor de Main Stage wanneer het fantastische Steady as she goes ingezet wordt. Hopelijk werken ze het nummer in de eerste helft van hun set af, want halverwege spoeden wij ons richting de Pyramid Marquee, waar lyricaal genie Nick Cave de pannen van het tentzeil komt spelen met zijn tussendoorscombo GRINDERMAN (18:50 - 19:50). "I changed the sheets on my bed/I combed the hairs across my head/I sucked in my gut and still she said/That she just didn't want to", zo gaat Nick in No pussy blues tekeer, de geilste lap rock sinds The Velvet Underground's Venus in furs (we zeggen maar wat, maar op een andere geile lap rock komen we voor de moment niet). Reken maar dat de kolkende Marquee zijn driften vrij laat tijdens het uurtje Grinderman. U weze gewaarschuwd. En als de lusten gebotvierd zijn komt Franse hype JUSTICE (Pyramid Marquee, 20:25 - 21:40) de resterende restjes weerstand volledig vermorzelen met het betere elektrowerk nowadays. Wederom zijn wij geen superfan, maar onder het motto 'alles is beter dat de hoop stront op de Main Stage' (aka Kaiser Chiefs) gaan we met graagte volledig los op de semiklassieker Phantom pt. II, full option-klassieker Never be alone en betonmolens van dienst Stress, Waters of Nazareth en de remix van Metallica's Master of puppets. Met een kater die vier dagen heeft mogen rijpen en hoofdpijn van de Justice-dreunen mag BECK (Main Stage, 21:50 - 23:05) de Dafalgan van dienst zijn. Hopen op veel werk van 's mans halve klassieker Odelay doen we alvast, al mogen leuke radiohitjes genre E-pro natuurlijk ook van de partij zijn. De eer om daarna Werchter 2008 naar de geschiedenisboeken te verwijzen is weggelegd voor dEUS (Main Stage, 23:45 - 01:15), die hun nieuwe plaat 'Vantage point' aan het grote publiek komen voorstellen. De AB-show bleef onder onze (wederom hoge) verwachtingen, maar wij hebben er goede hoop op dat tegen kwart voor twaalf zondagavond er een andere dEUS het Werchterpodium waardig afsluit en alle weerstand (''dEUS headliner???!!'') wegvaagt. Waarna we, gelouterd door vier dagen topmuziek onze tent gaan pakken. En we aan ons achterafverslag beginnen zwoegen. Het leven van een recensent kan hard zijn.

Bands die we misschien wel eens meepikken:
MODERN SKIRTS (PM, donderdag 16:25 - 17:10): de MySpace beloofd toffe en semi-hitgevoelige poprock, altijd leuke festivalmuziek. *** PATRICK WATSON (PM, vrijdag 14:10 - 15:00): zich bevindend tussen Bright Eyes en Rufus wainwright, en met een stevige voet in de wereld van Pink Floyd, en dat kan niet meteen slecht te noemen zijn, niet? *** BEN FOLDS (PM, vrijdag 15:20 - 16:20): heeft een zeer aardige cover van Bitches ain't shit (Dr. Dre), en situeert zich ook ergens op de wijde jachtvelden der alt. country. *** ZITA SWOON (PM, vrijdag 19:50 - 20:50): live altijd een belevenis. *** MOBY (LIVE: REMIXED) (MAIN, vrijdag 23:30 - 01:00): we hoopten op een gewoon 'rock'optreden (vooral voor Extreme ways), maar nu hij live dj't zoeken we liever Digitalism op. Misschien blijven we na de Duitsers even hangen voor de Main Stage. *** THE WHIGS (MAIN, zaterdag 12:15 - 13:00): goeie band, onchristelijk uur. *** BEN HARPER & THE INNOCENT CRIMINALS (MAIN, zaterdag 19:40 - 20:55): hopen op Morning yearning en niet op z'n gospelwerk *** DEVOTCHKA (PM, zondag 12:00 - 12:45): zie The Whigs *** ESTELLE (PM: 14:30 - 15:20): Haar collaboratie met supertalent KanYe West (American boy) is zoals verwacht uiterst genietbaar, de rest van haar werk is ons onbekend *** UNDERWORLD (PM, zondag 22:15 - 23:45): dit levert volgens ons een situatie vergelijkbaar aan die van Beastie Boys vorig jaar in de tent (van horen zeggen althans, Bjork primeert vanzelfsprekend boven Beastie Boys), maar Born slippy wordt natuurlijk een joekel van een kippenvelmoment.

Wij kunnen alvast niet wachten. En u bent ongetwijfeld met ons.

CD-Recensie: Coldplay - Viva la vida or death and all his friends

2008-06-06T17:57:00.001+01:00

"I told Jay I did a song with Coldplay/Next thing I know he got a song with Coldplay", sneert KanYe West in één van z'n songs naar Jay-Z. Beide hiphopiconen bewijzen nogmaals dat Coldplay gegeerd wild is op de muziekmarkt. De millenniumversie van U2 groeide in amper vijf jaar uit tot een mastodont zonder gelijke, of het zou datzelfde U2 moeten zijn. Concerten die vliegensvlug uitverkopen, cd-releases waarover niemand van drie maanden tevoren kan zwijgen, allemaal goed en wel: maar hoe zit het met de muziek?
Een heel pak minder, dat was onze conclusie na 'X&Y', hun miskleun uit 2005. Coldplay koos toen de gemakkelijke weg, met radiohits a volonté, maar zonder bezieling of originaliteit. Stadions gingen gewillig voor de bijl, maar bij regelrechte draken van songs als de Kraftwerk-ripoff Talk en het nog tien keer ergere The hardest part ging de kwaliteitsmeter gevaarlijk ver onder nul. Maar we kunnen u meteen zeggen dat de patiënt beterschap vertoont. Op 'Viva la vida or death and all his friends' staan geen nummers meer die de gemakkelijke weg van het radiosucces verkiezen boven de moeilijke weg, de originaliteit.

Maar wat we in de plaats krijgen is niet veel beter: overdreven moeilijkdoenerij en songs die zich trachtten te wentelen in prog'pop'jasjes. Wat te denken van nummers als Lovers in Japan/Reign of love en Yes (Chinese sleep chant)? Eigenlijk zijn die dubbele titels gewoon camouflage voor songs die halfweg mooi uiteengehaald worden door een stilte, maar die qua ritme noch tekst bij elkaar op de koffie kunnen. Moeilijkdoenerij dus. Qua muziek valt het echter slechts soms te pruimen. Vier voor de prijs van 2, maar op de keper beschouwd hooguit middelmatig.

Maar de echte goeie songs zijn dan hoofdzakelijk gepasseerd. Plaatopener Life in technocolor is een korte instrumental die de lading van 'Viva la vida...' goed dekt. Een warme en rijkelijk uitgemeten soundscape met opbouw naar een kortstondig hoogtepuntje. Zo gaat het er vrijwel de hele cd aan toe. Vrijwel, want nummer twee, Cemeteries of London, is heel wat gevarieerder. Onze kop eraf als dat geen livefavoriet wordt. De zanglijn en vooral het refrein lenen zich er alleszins perfect toe. Het klinkt allemaal zeer stadion en zeer Brian Eno (de legendarische producer en muzikant vergrootte de Coldplay-sound nog wat), maar geen probleem voor ons. En het moet gezegd; als Chris Martin zijn schuurdeur opentrekt komt er een fantastisch geluid uit.

Ook Lost!? is in sé niet middelmatig te noemen. Voorspelbaar deuntje, maar het werkt wel met die drum die aanzet tot handjeklap of voetjetap. En het gaat op lekker niveau verder met 42, dat door Martin met rustieke pianoklanken in pure The Scientist-stijl begonnen wordt. Als men niet let op de ronduit infantiele tekst ("Those who are dead are not dead, they're just living in my head") hoort men een mooi slepend nummer, halfweg opengebroken door een The Edge-gitaartje van John Buckland. Inderdaad: de truuken van de U2-foor passen goed in het Coldplay-marktkraam. Tussenconclusie: na vier nummers vinden we deze plaat ronduit goed. Maar dan verdrinkt Coldplay in de wijdse zee van klanken.

De twee (vier!) nummers die we hier boven ergens afdeden als moeilijkdoenerij komen er immers aan. Het refrein van Lovers in Japan mag dan wel krachtig zijn, het tweede deel van het nummer is ronduit slaapverwekkend. Ook de violen in de intro van Yes zijn niet echt ons ding, en het nummer verzinkt in het niets bij de sterke openers van 'Viva la vida'. Violen, de enige échte nieuwigheid bij Coldplay anno 2008. Ook de titelsong bulkt van de strijkersarrangementen die pretenderen groots te klinken, maar eigenlijk vrij eigengereid zijn, helemaal in de sfeer van de voorgaande pretentieuze brokken muziek. Het is waarschijnlijk de enige song van deze cd die 'X&Y' zou gehaald hebben op basis van radiovriendelijkheid, en doet ons bijgevolg niet veel.

Bij Violet hill groeien de Coldplayjongens weer naar hun plaatbegin-niveau toe, met succes. U kent het deuntje onderhand wel van de radio. Het duurde een tijdje vooraleer we het nummer appreciërden, maar tegenwoordig aarzelen we niet om er een label 'sterk' op te kleven. "Priests clutched onto bibles, and went out to fit their rifles", erg vriendelijk voor de paus en de zijnen klinkt het niet, maar de magistrale alinea is wel één van de sterkste die Chris Martin al uit zijn pen toverde.

De plaat wordt afgesloten met een carnavalsoptocht (Strawberry swing) waarbij de kitsch-meter bijna tilt slaat, maar Chris Martin houdt op de valreep de song recht met zijn karakteristieke stemgeluid en dito gezang. Maar toch niet recht genoeg om van een geslaagde wandeling door de Schotse highlands te kunnen spreken, zoals de song klinkt. Het slaperig openende en dito afsluitende Death and all his friends tracht even hard onder de huid te kruipen als vorige plaatafsluiters als Amsterdam en Everything's not lost, maar ondanks al het getrek en gesleur van de band is de afsluitende song niet meer als een flauwe doorslag van Fix you.

Kortom: 'Viva la vida or death and all his friends' heeft buiten een aartslelijke titel wel wat moois te bieden, maar lang niet genoeg om eerdere krachttoeren als 'Parachutes' en 'A rush of blood to the head' in de schaduw te stellen. Ze is effectief een pak beter als het beschamende 'X&Y', maar toch vrezen we dat Coldplay nooit meer het niveau van zijn eerste jaren haalt. Het blijft een grote band, maar geen goddelijke. En met de jaren wordt de kans kleiner dat Coldplay die stap maakt. Jammer maar helaas.

Zaterdag 4 oktober concerteert Coldplay in het Antwerpse Sportpaleis. Ondergetekende is erbij, dus u mag zich aan een lijvig concertverslag verwachten achteraf.
Coldplay wordt ook alsmaar harder gefluisterd als mogelijk afsluiter van Pukkelpop 2008. Uitsluitsel daarover kunnen we u nog niet geven, maar: verwacht het onverwachte!

CD-Recensie: AmenRa - Mass IIII

2008-06-04T19:09:00.002+01:00

Waar we bij de eerste beluistering van hun vorige langspeler 'Mass III' nog verpletterd werden onder de hoeven van de ruiters van de apocalyps, hebben we ons nu beter voorbereid. De verassing is dan ook logischerwijze kleiner als bij het ontdekken van de voorganger, maar als de kruitdampen opgetrokken zijn blijft er toch weer een dijk van een plaat over. AmenRa presenteert u: 'Mass IIII'.

Uit voorzorg hadden we de volumeknop niet te ver opengedraaid bij het indrukken van de play-knop. Wie weet zou AmenRa de plaat aftrappen met een furieuze bom waarvan de decibelmeter tilt sloeg, of de boxen het al na twee seconden finaal begaven. Het was echter overbodige moeite om de knop wat minder te zetten, want zo hadden we bijna de vier minuten durende - en voor Amenra vrij stille - atmosferische intro van Silver needle. Golden nail gemist, het eerste nummer op 'Mass IIII'. Vier minuten van langzaam aanzwellende donderwolken, waarna de bliksem voor het eerst mag inslaan. Een vintage Amenra-geluidseruptie later liggen we al uitgeteld tegen de mat. En het is niet omdat we soortgelijke gitaarstormen verwachten dat we er minder van genieten.

Ook tweede nummer, gezegend met de mooie songtitel Le gardien des rêves, bevat de Ra-ingrediënten waarvan onze haartjes en - euh - masse rechtkomen. Waarna er crescendo wordt gegaan met de tien minuten durende uitbarstende vulkaan die De dodenakker in feite is. Het duizelingwekkende niveau van die Dodenakker wordt nergens meer gehaald op 'Mass IIII', maar we krijgen wel nog vier furieuze brokken sludge die collectief de potentie en oerkracht van de vijf Kortijkzanen uitschreeuwen. Razoreater bijvoorbeeld, een eerder vooruitgeschoven track, die niet met de subtiliteit van een scheermes door ons gehoor snijdt, maar met de botte bijl alle obstakels wegveegt, tot het na twee en een halve minuut even stilvalt om twee minuten later de bulldozer opnieuw op gang te trekken.

Zo machtig als live klinkt het echter nooit door onze oortjes of stereoboxen, en dat is het enige minpuntje aan de cd. We schreven het al in onze Steak Number Eight-recensie, en het is een algemene waarheid dat dit soort extreme muziek best live gezien en gehoord, maar vooral beleefd wordt. Op de lange duur wordt AmenRa anders één grote soep van riffs, die live aanleiding geeft tot hypnose, maar ons op plaat enkel doet verlangen naar een live-optreden. Niettemin: AmenRa is een wormhole: gitzwart en intrigerend als wat. Ontdek ze voor het te laat is!

AmenRa 'Mass IIII cd-release' + Steak Number Eight, Nijdrop, 30 mei 2008

2008-05-31T13:05:00.002+01:00

Als u gisteren onze recensie van Steak Number Eight's debuut 'When the candle dies out...' al gelezen hebt, weet u waaraan u zich de komende paar alinea's kan verwachten. Een lange lofbetuiging aan België's twee beste livebands van het moment. U leest het goed: minstens tot zondag 6 juli mag dEUS zijn boeltje pakken als Beste Belgen Op Een Podium.
Van Steak Number Eight wisten we al langer waaraan we ons mochten verwachten. In de AB op 16 maart hadden de vier pubers - excusez le mot - een triomftocht van jewelste ten berde gebracht van gitaarstormen annex oerkreten. En gisteren was dat in de Nijdrop weerom niet anders. Vanaf opener The sea is dying zat alles dik in orde, van geluid tot podiumprésence. Ze mogen dan wel nog enkele jaren minderjarig zijn, van onvolwassen podiumgedrag kan nooit of te nimmer sprake zijn bij Steak Number Eight. De boys gaan er voluit voor en dragen zo bij tot een hoogst aangenaam en broeierig sfeertje. Dat de band niet stilzit was te merken aan de ons onbekend in de oren klinkende tweede song van de set. Hun riff-ideetjes zijn nog lang niet op lijkt het. Bekendere songs On the other side en Blood on our hands (live een revelatie!) werden pico bello afgewerkt, en tegen dat hun afsluitende My hero zijn ontknoping naderde waren we al lang voor de bijl gegaan. Deze band heeft de guts en de songs om België op internationaal niveau te doen uitblinken, zoveel is zeker. Steak Number Eight op plaat of live is een wereld van verschil, zodat wij graag onze twijfels over het soms matig klinkende debuut graag met de mantel der liefde bedekken.
De mantel der liefde die we absoluut nergens voor nodig hebben bij België's metaltrots Amen Ra, daar zijn we van gisteren nog ietsje meer van overtuigd. De Kortrijkzanen hadden hun nieuwe elpee, 'Mass IIII' (een recensie mag u in de loop van de week verwachten), voor te stellen en deden dat met verve. Enig oudje in de set was de brutale brok oerkracht The pain it is shapeless, wat ons betreft de allerbeste Ra song, en gisteren onweerstaanbaar de strafste song van de hele set. Al is het moeilijk om één hoogtepunt eruit te lichten, want de vijftig minuten Ra waren ontegensprekelijk het beste dat wij tot nu te horen kregen live. Dan loopt ondergetekende vijf jaar de concerten af van Grote Buitenlandse Goden, om uiteindelijk te ontdekken dat een band opgetrokken uit Vlaamse klei nog altijd een stapje verder staat in het creëeren van een perfecte livebeleving.
Amen Ra trok na de langzaam opgebouwde intro van Silver needle. Golden nail alle registers open en had waarschijnlijk ons gehoor met de grond gelijk gemaakt zonder de aanwezige oordopjes. Uit de nieuwe plaat passeerden zes van de zeven songs de revue, en aangevuld met die éne oude song werd een immense luchtbel van riffs en noise opgeblazen, die enkel snijdend werden opengereten door de kreten van zanger Colin. Amen Ra mag dan wel vastzitten in een redelijk benepen hokje waaruit je qua sound moeilijk wegraakt, maar wat geeft het? De show was enorm strak, de visuals bedwelmend en de onderkoelde lichten stelden die illusie op punt. Sprakeloos een klein uurtje meedrijven op zware gitaren, we kunnen het iedereen aanraden.
En aan het goedkeurend meedijnende hoofd van Steak Number Eight's zanger te zien waren wij duidelijk niet de enigen die zo dachten.
Na het optreden bevestigde de gitarist ons dat Amen Ra op Dour én Pukkelpop speelt, dus grijp de kans om deze helden live mee te maken alstublieft. Spijt hebben is bijna onmogelijk.

SETLISTS:
Steak Number Eight:
1/ The sea is dying
2/ ?
3/ On the other side
4/ Blood on our hands
5/ ?
6/ My hero

Amen Ra:
1/ Silver needle. Golden nail
2/ Thurifer. Et clamor ad te veniat
3/ The pain it is shapeless
4/ Aorte. Nous sommes du même sang
5/ Terziele
6/ Razoreater
7/ De dodenakker

FOTO'S:

Steak Number Eight - When the candle dies out...

2008-05-30T08:26:00.003+01:00

Kan u zich onze woorden daags na de twee memorabele mini-optredens van jongste Humo's Rock Rally-winnaar Steak Number Eight nog voor de geest halen? Iets in de trant van 'superlatieven te kort'. De jonge ventjes uit Wevelgem kunnen er inderdaad iets van live, maar wat er van die oerkracht zou overblijven op hun debuutcd, daar hadden we het raden naar. Een machtig monument in verval, zo blijkt.
We vreesden vooraf een beetje voor de kwaliteit van de cd, want die was volledig in eigen beheer opgenomen. Zonder de fondsen die ze in bezit kregen door het winnen van de Rock Rally, want hun debuut was al ingeblikt vooraleer ze naar voor geschoven werden als winnaar van het prestigieuze concours. Zonder de superproducer ook, die ze zich waarschijnlijk hadden kunnen veroorloven met hun 10.000 euro. Die vrees blijkt na enkele luisterbeurten ook niet ongegrond, want er hapert hier en daar wel iets aan de productie. De stem die onherkenbaar vanachter in de mix zit, de drums die soms te stil of net te scherp klinken, gitaargetokkel dat er net ietsje te hard uit springt, neen: 'When the candle dies out...' is technisch gezien geen meesterwerk.
Ook qua songmateriaal zouden de knapen af en toe een strenge hand kunnen gebruiken die hen wijst op de soms iets te veel uitgesponnen nummers. After you is een ruim dertien minuten durend onding zonder clue, en ook rustpunt The holy truth is een te lang breiwerk. Maar met deze twee punten van kritiek is dan ook alles aangemerkt wat er aan te merken valt.
Want het allerbelangrijkste: het overige songmateriaal is absolute klasse. Wat wij rond onze veertiende verjaardag uitspookten op muzikaal gebied willen wij eigenlijk niet meer weten, maar het komt nog niet tot aan de enkels van de gastjes van Steak Number Eight. Nog maar net de lagere school ontgroeid en al bezig met de zwaarste metal op het kruispunt waar hun West-Vlaamse broeders Amen Ra en sludegrootheden Isis en Neurosis elkaar ontmoeten, qua prestatie kan dat wel tellen. Neem nu plaatopener The sea is dying: bijna negen en een halve minuut gitaargolven die te pletter slaan op de West-Vlaamse klei, vooruitgeschreeuwt door een oerkreet die angstaanjagend volwassen klinkt voor een vijftienjarige jongen.
Intelligente opbouw ook: cd aansnijden met twee openbarstende vulkanen, rustpuntje om even op adem te komen en dan weer drie uppercuts, waarna met een tweede rustpunt het einde van de cd wordt aangekondigd. U leest het goed: slechts zeven nummers, maar wat voor een nummers! Voor beter riffwerk en potigere drums zal men een tijdje mogen zoeken.
Kortom: het zit er in, maar door de matige productie klinkt het nog niet zoals we zouden willen. Want puur qua nummers gezien, en het liveniveau indachtig is deze band nu al internationale klasse. Hopen dat Steak niet ten onder gaat aan het too much, too soon-syndroom, en dan kan deze band binnenkort samen met Amen Ra ons Belgenlandje waardig vertegnwoordigen op de international podia!

Nieuwe namen Pukkelpop 2008: o.a. Tindersticks, Bloc Party & Soulwax!

2008-05-26T14:30:00.006+01:00

Later vandaag (of morgen) komt Pukkelpop met zijn nieuwe namen. Uit doorgaans welingelichte bron hebben we ze echter al voor u te pakken gekregen. Onder andere persoonlijke favorieten TINDERSTICKS, BLOC PARTY., BLACK MOUNTAIN en MIDNIGHT JUGGERNAUTS zakken af naar Kiewit tussen 14 en 16 augustus dit jaar. De volledige lijst:

BLOC PARTY. - TINDERSTICKS - ROISIN MURPHY - SOULWAX - 2MANYDJ'S - THE GUTTER TWINS - THE BREEDERS - ELBOW - THE NATIONAL - HOT CHIP - MGMT -STEPHEN MARLEY - JAMIE LIDELL - HERCULES AND LOVE AFFAIR - DR. LEKTROLUV - IAN BROWN - WE ARE SCIENTISTS - DIPLO - ROBYN - YELLE - PIGEON DETECTIVES - CRYSTAL CASTLES - BLACK MOUNTAIN - THE FUTUREHEADS - SWITCH - A-TRAK - ONEREPUBLIC - THE DO - TUNNG - GET CAPE. WEAR CAPE. FLY. - SAM SPARRO - KID SISTER - THE TING TINGS - M83 - MIDNIGHT JUGGERNAUTS - EL GUINCHO - THE WHIP - CARIBOU - PIVOT - XX TEENS - STATE RADIO - MENOMENA - RED LIGHT COMPANY - LYKKE TI - TOKYO POLICE CLUB - FUCK BUTTONS - SAMIM AND MIGUEL TORO (LIVE PERCUSSIONS) - ALELA DIANE GIRL TALK - OPERATOR PLEASE - FLYING LOTUS - PETE AND THE PIRATES - DAN DEACON - A MOUNTAIN OF ONE - DISCO ENSEMBLE - WHITE LIES - THE DODOS

Ook naar de optredens van Werchternamen The National en MGMT kijken wij stevig uit. Met andere interessante dingen als Soulwax, Crystal Castles, Diplo, Switch en A-Trak in de dance-area zit Pukkelpop ook daar weer op het juiste spoor, na de eerder tegevallende vorige namen! Ga zo door, Chokri!

Zyfa, 17 mei 2008, Sidestream festival.

2008-05-19T09:45:00.002+01:00

Als u enkel geïnteresseerd bent in de recensies over grote buitenlandse bands of binnenlandse goden met internationale allure, slaat u deze recensie beter over. Wij willen in de volgende alinea's immers nogmaals een lans breken voor het goedbewaarde geheim dat het Merchtemse Zyfa is. Want het hoge live-niveau waar we enkele maanden geleden al over berichtten (HIER) werd op het Sidestream festival nogmaals gehaald.
Het kleinschalige festival in het jeugdhuis Ifigineia bood vooral harder rockwerk, met naast Zyfa onder andere Drums Are For Parades en The Killbots op de affiche. Zyfa viel dan ook wel wat uit de toon genregewijs, want waar zij meer focussen op rockmuziek in een oude jas, gaan Drums Are For Parades en The Killbots voor ziedende rock 'n roll zonder ommezien. Helaas voor hen is dat ons genre niet, dus was het kwartiertje Killbots niet aan ons besteed. Er zit ongetwijfeld kunde in de band, maar helaas zien we daarvan niets in deftige songvorm. Het raast wel rechtdoor, met een riffje hier en een solotje daar, maar als er een muzieksoort verdiend opgezadeld te worden met de term 'eenheidsworst' verwijzen we u graag door naar de Killbots.

Neen, dan liever Zyfa, die hun kunde tenminste in aantrekkelijke songs weten te gieten. Ja, het is ons genre, en ja de band ligt ons ook om persoonlijke redenen aan het hart, maar als u in de wijde omtrek een band kunt vinden die op zo'n jonge leeftijd (een klein jaar in de huidige bezetting) zo'n potentieel toont en dat er ook meermaals laat uitkomen mag u ons daarop steeds attent maken. Het catchye The feather dat naar het einde toe laagje voor laagje ontmanteld en dan weer opgebouwd wordt bijvoorbeeld. Of de sublieme Ryan Adams-cover Shakedown on 9th street, die harder maar ook steviger klinkt als het origineel, en qua doeltreffendheid perfect naast Adams' eigen liveversie kan staan.

Als het er minder hard aan toe gaat bewijst het slepende Not at all blue zijn nut. Denk aan de soulvolle Afghan Whigs zonder Greg Dulli maar met Thurston Moore op zang. Ook bij het semi-akoestische stuwende Follica, waar de countrytour opgegaan wordt, horen we een niveau waarvan menige Studio Brussel-hype tegenwoordig enkel kan dromen.

De finale gaat weer wat harder, On the bench is een nummer dat Neil Young en zijn Crazy Horse stomweg vergaten te schrijven, en afsluiter Focus on the ground heeft een riff die door vele bands moeiteloos uitgemolken zou worden (niet geheel onterecht), maar in dit nummer slechts een voetnoot is in het bijne negen minuten durende klankentapijt. De drie kwartier Zyfa kunnen perfect samengevat worden met de woorden 'slaan en zalven', net als hun laatste nummer dat daarvan een perfecte symbiose is. En uppercuts waren er genoeg.

Tot slot nog een bemerking bij de organisatie. Zes euro inkom voor vier bands waarvan de gemiddelde mens nog nooit gehoord heeft is wel wat aan de hoge kant. We kunnen begrijpen dat de inkomsten welkom zijn, en dat de 'headliners' betaald moeten worden, maar warm zal je de gemiddelde puber niet krijgen met zo'n toegansgprijs. En als je als jeugdhuis jonge bands wil steunen doe je dat beter met lage toegangsprijzen en veel bezoekers als omgekeerd. Op het soortgelijke Rock Aant Kerksken werd er vier euro gevraagd, en ook maar beweren dat de aankleding van jeugdhuis Ifi nog maar in de buurt kwam van het organisatorisch perfecte Rock Aant Kerksken is dat laatste festival grove oneer aandoen. Goed initiatief, daar niet van, maar in de toekomst rekening houden met de portemonnee van de jeugd kan alleszins geen kwaad om aan klantenbinding te doen.

Website Zyfa: www.zyfa.be
MySpace Zyfa: www.myspace.com/zyfamusic
Facebook Zyfa: http://www.facebook.com/pages/Zyfa/8110772598?ref=s

CD-Recensie: My Morning Jacket - Evil urges

2008-05-18T21:17:00.003+01:00

Hoe talrijk zijn de groepen die struikelden over hun meesterwerk? We hadden in uiteenlopende genres (uitsluitend britpop opnoemen zou te makkelijk zijn) The Strokes, Coldplay, Massive Attack, Nine Inch Nails, Smashing Pumpkins enzovoort. En dan noemen we nog enkel groepen die we zelf de hemel in prijzen. De lijst is eindeloos. Stilletjes vroegen we ons af hoe My Morning Jacket aan de banvloek van de doorbraakplaat zouden ontsnappen, maar Jim James en co. zijn blijkbaar niet van zin om zich door zo'n rondzwervend spook te laten afschrikken.
'Evil urges', zo heet de opvolger voor 'Z', ons absolute lievelingsplaatje uit 2005. Op eenzame hoogte werd de oude country aan moderne rockmuziek gekoppeld (tegenwoordig moeten we dat alt. country noemen) door een band die Neil Young's hoogdagen weer dichtbij bracht. Overtreffen is quasi onmogelijk, en dan heeft een band twee keuze's; ofwel slaat men een compleet andere weg in, ofwel doet men hetzelfde maar op even hoog niveau. My Morning Jacket kiest voluit voor de tweede weg, zij het met enig oog voor vernieuwing. Highly suspicious bijvoorbeeld, het The Architect van My Morning Jacket. Met voorsprong de spannendste en meest groovy song die ze reeds uit hun mouw toverden. De verbluffend sterke interactie tussen Jim James hoge falset en het beschuldigende koortje dat de tracktitel scandeert straalt pure seks uit. De ondeugende lach en het gekreun naar het einde toe dragen alleen maar bij tot dat gevoel.
De stem van Jim James is ongetwijfeld een van de krachtigste en verrassendste van de huidige generatie rockartiesten. In openingsnummer en tevens titeltrack Evil urges verbaasden we er ons nogmaals over hoe hoog hij kan zingen zonder geforceerd te klinken. En er wordt doorgegaan op dat elan gedurende de hele plaat. Ook muzikaal blijft het een hele cd topniveau. Voor de eerste track die we minder vinden moeten we al naar het zesde nummer op de cd, het wat makke Sec' walkin, eigenlijk nog steeds een goeie song, maar verblekend naast het andere songmateriaal. Naar andere tracks die iets onder het globale niveau zitten moet men zoeken met een vergrootglas en een uitermate kritisch oor. Two halves en Smokin' from shootin' zijn de enige nummers die - mits enige strengheid vanwege uw dienaar - te slap zijn.
Maar waarom focussen op de mindere punten? Evil urges is immers een briljante plaat over de hele lijn gezien, schipperend van een prachtig akoestisch opgebouwd Librarian naar een furieus Remnants (met de typische hi-hat-intro van MMJ-klassieker One big holiday) of Aluminum park. De band weet als geen ander om modern te klinken zonder zijn roots te verloochenen. In Amerika zwerven wel nog andere bands rond die dwepen met americana en country, maar van de generatie Bright Eyes - Kings of Leon - The National is My Morning Jacket nog steeds de onbetwistte beste.
Wij zouden 'Evil urges' niet meteen dezelfde grootsheid van 'Z' toedichten, maar op een haartje na wordt wel een duizelingwekkend niveau gehaald. Als u deze zomer in Werchter aanwezig bent, kunnen we u gewoon doorsturen naar de Marquee, vrijdagnamiddag van 16.45 tot 17.45. Waar u een perfecte voorsmaak zal krijgen voor Neil Young later op de avond want live is de band zonder twijfel nog een trapje hoger geklommen qua virtuositeit (zie ook de live-dvd 'Okonokos') sinds we hen zagen triomferen op Pukkelpop 2006. Al zal de leermeester moeten opletten dat hij niet in snelheid wordt genomen door My Morning Jacket, die met 'Evil urges' definitief in de gallerij der groten binnevaren. Op glorieuze wijze, zoals hun platen.

Internetrebellie

2008-05-09T16:14:00.003+01:00

Meicolumn

Deze week was het weer van dat. Trent Reznor, voorman van het populaire Amerikaanse industrialgeweld Nine Inch Nails, dropte zijn nieuwste plaat gratis op het net. "We encourage you to remix it, share it with your friends, post it on your blog, play it on your podcast, give it to strangers, etc." was de enige begeleidende commentaar. Vrij vertaald: fuck de muziekindustrie. Ongeveer Trent's credo sinds hij er op tour in Australië achter kwam dat zijn cd's voor onmetelijk hoge prijzen aan de man werden gebracht achter zijn rug om. En sindsdien breekt hij alles wat met platenmaatschappijen of muziekfabrieken te maken heeft tot de grond af. Hij brak met Universal, de major waar hij jarenlang onderdak vond, gooide om hen wat te provoceren al zijn tracks gratis op een remixwebsite, waar fans hun eigen creaties gemaakt met NIN-tracks konden delen, en even later deed hij hetzelfde met de plaat van zijn hiphopprotégé Saul Williams en, zoals gezegd, met zijn laatste werkstuk 'The Slip'.

Het is al lang bekend dat het internet een enorm grote impact heeft op de huidige muziekindustrie, iedereen - van artiesten tot platenbonzen en fans - inbegrepen. Voor een appel en een ei, lees: volledig gratis, kan je sinds de milleniumwissel liedjes van het net plukken, en dat zorgde ervoor dat de waarde van muziek in nog geen tien jaar enorm daalde. De strijd tegen Napster was eigenlijk dweilen met de kraan open, want terwijl in de rechtszaak gedebatteerd werd over de straafmaatregel verwijderden de Napstergebruikers het programma van hun PC en installeerden vijf minuten later KazaA, LimeWire of Morpheus. Of Bearshare. Of FastTrack. Of Gnutella, Grokster en SoulSeek. U begrijpt: de lijst is eindeloos. Ondertussen heeft zelfs Metallica (die rond 2001 een dure rechtszaak tegen downloadende fans aangespannen hadden) dat ingezien en overweegt de band, volgens drummer Lars Ullrich althans, om 'een Radiohead te doen'.

Inderdaad: de marketingstunt van Radiohead vorig jaar kreeg al een eigen werkwoordsvervoeging. De muziekindustrie begint stilletjesaan het stilletjesaan te begrijpen: 'if you can't beat them, join them'. Alhoewel, muziekindustrie. De machtige platenbonzen van de grote majors (term voor de vijf megaplatenfirma's) strijden liever tegen de internetdraak. Waar ze een kop afhakken, groeien er meteen drie in de plaats. Of meer. De artiesten daarentegen gebruiken steeds meer diverse mogelijkheden om hun muziek te verpatsen aan geïnteresseerden. Niet alleen via het internet overigens. Prince gaf zijn laatste cd gratis bij de zondageditie van The Daily Mail in Groot-Brittannië, Sarah Bettens stak haar laatste elpee bij De Morgen en Focus Knack deed een actie rond Gabriel Rios' akoestische plaatje, enzovoort enzoverder. Maar natuurlijk biedt het internet duizend en één meer mogelijkheden.

Communitysite's als MySpace en Facebook helpen bands bekend te geraken bij het grote publiek, op blogs verschijnen dagelijks duizenden nieuwe tips en hints die via via op het bureau van concertboekers belanden en zo staan tegenwoordig beginnende bands voor ze het weten op hippe festivalletjes en worden ze op de radio gedraaid zonder er zelf weet van te hebben. Een positieve evolutie lijkt het, want in principe vertrekt iedereen vanuit dezelfde positie en strijd iedereen met dezelfde wapens. Helaas komt er zo een overkill van jewelste en zijn jonge bands na enkele maanden zo fel voorbijgestreefd als ze enkele weken daarvoor nog hip waren.

Creatieve breinen daarentegen vinden altijd hun weg zelf, zonder hulp van vriendelijke bloggers. Zo vond metalgroep The Pax Cecilia er niets anders op dan hun muziek gratis en voor niets te verzenden naar geïnteresseerden (inschrijven kan op hun website). Vanuit Amerika. Rekent u zelf uit hoeveel een pakketje met een cd en nog een mooi artwork kost. Vanuit economisch opzicht is zo'n strategie een gigantische verliesoperatie, maar marketinggewijs brengt het de groep onmetelijk meer op. Ze krijgen bekendheid en een stevige achterban zonder eerst een zware tour te moeten ondernemen door cafétjes waar geen kat op hen zit te wachten.

En toch zal elke internet-truc de komende jaren vergeleken worden met het model dat Radiohead 'uitvond'. Je plaat aanbieden voor een prijs die de fan kiest, er zit inderdaad muziek in. Als je eerlijke fans hebt tenminste. Radiohead verdiende volgens Thom Yorke ongeveer vier euro per verkocht album, lijkt niet bijster veel, maar als men zou uitrekenen hoeveel geld er van een winkelprijs van bijvoorbeeld 15 euro in de zakken van de platenmaatschappijen verdwijnt...

Wij zijn alleszins voorstander van het internet en al zijn mogelijkheden. Akkoord: een mooi artwork van een cd is wel iets waarvoor je graag geld neertelt, maar om nieuwe muziek te ontdekken is het internet een hemel. En als de artiesten zichzelf beter voelen buiten het juk van een platenfirma, zal ook de creatieve ingesteldheid van de band er niet onder leiden. Lang leve Web 2.0 dan maar?

CD-Recensie: Nine Inch Nails - The Slip

2008-05-08T17:36:00.004+01:00

Sinds James Brown in z'n kist ligt, is zijn titel van 'Hardest Working Man in Rock Business' felbegeerd. Ook Trent Reznor, al twintig jaar het opperhoofd van Nine Inch Nails, dingt de laatste tijd mee naar de hoogste eer. Het nieuwe, gratis te downloaden plaatje van 's mans hand heet 'The Slip'.
Hardest working man? Zo kennen de trouwe fans Trent niet, zou men denken. Inderdaad: tussen meesterwerk 'The Downward Spiral' en het pretentieuze maar toch vrij genietbare 'The Fragile' lagen vijf jaar, tussen 'The Fragile' en opvolger 'With teeth' lag er zelfs nog een jaartje extra. Maar ondertussen heeft meneer Reznor de drugs afgezworen en zijn werkvlijt hervonden. Na het vorig jaar verschenen en wisselvallige 'Year Zero', dat gepromoot werd met een in het oog springende marketingcampagne en een lange tour doorheen Europa, Azië en Australië, werkte hij mee aan de plaat van zijn hiphopprotégé Saul Williams, releaste hij een portie instrumentale bagger via het ambitieuze 'Ghosts I-V' en dropt hij nu -tussen het jennen van de platenindustrie en het bedenken van gloednieuwe verkoopstrategieën door- 'The Slip' op de markt.
Hoewel: de markt is veel gezegd. De plaat zal wel in fysieke vorm uitkomen, maar tot halverwege juni zal men het moeten doen met MP3'tjes die gratis van http://www.nin.com/ gedownload kunnen worden. Sinds Trent in Australië de hoge cd-prijzen zelf zag is de man immers fel gekant tegen alles wat naar platenindustrie en dergelijke ruikt. En dus is 'The Slip' een gratis cadeautje voor de fans die hem al een heel leven steunen. Maar wat heeft die plaat nu te bieden?
De eerste luisterbeurten lieten alvast niet veel goeds verhopen. De verslaving voor een zoemende gitaar en scheurende electronica is hij nog niet kwijt, en geen enkel nummer leek ook maar in de buurt te komen van oudere rauwe industrialmeesterwerkjes vanop 'Broken' en 'The Downward Spiral'. Na enkele luisterbeurten sijpelt de scepsis echter beetje bij beetje weg, en houden we enkele sterke songs over.
De eerste helft van de plaat is zelfs sterk te noemen. Afgezien van intro 999.999 rocken de Nails weer als vanouds, met een 1,000,000 dat aarzelend optrekt om geleidelijk te ontvlammen, het brutale Letting you, vooruitgeschoven (en evenzo gratis van het Net te plukken) single Discipline, die zelfs catchy aandoet. Sexy, eclectisch en dansbaar voorzover. Waar hoorden we dat nog?
En dan hervalt Trent weer in z'n oude en slechte gewoonte om met ideëen die nergens heen lijken songs op te bouwen, die dan logischerwijze klinken als flauwe doorslagjes van de vorige nummers. Echoplex, het uitgesponnen en even langdradige als nietszeggende Corona Radiata(zo'n titel verdient een betere song...), de op hol geslagen electronica die scheurt en knarst in Head down maar in interessantheid ruimschoots overtroffen wordt door Cockerill-Sambre enzovoort enzoverder.
Ook het pianoballads schrijven gaat Reznor steeds minder af. Waar hij in 2005 met veel vertoon nog uitpakte met het bloedmooie Right where it belongs is de bobijn nu duidelijk af in Lights in the sky. U begrijpt onderhand dat 'The Slip' geen wereldplaat is. Terecht. Trent kan beter, veel beter. 'The Slip' nestelt zich te graag in de slipstream van 'Year Zero, en doet oudere krachttoeren van de band gedeeltelijk oneer aan. Maar het is gratis, en een gegeven paard kijkt men niet in de bek, dus profiteren we van de eerste vijf nummers op 'The Slip' en dekken de resterende 5 nummers toe met de mantel der liefde.

dEUS (+ Black Box Revelation), 5 mei 2008, AB Brussel

2008-05-06T10:27:00.004+01:00

Zelden trokken wij met zo'n torenhoge verwachtingen naar een concert als gisteren naar het afsluitende optreden van dEUS' Belgische clubtour in de AB. Met het even fonkelnieuwe als sterke 'Vantage Point' onder de arm, en een backcatalogue van wereldklasse moest een onvergetelijk concert een koud kunstje zijn. En het was ook wereldklasse, wat de vijf jongens gisteren presteerden, maar toch mankeerde dat vleugje magie dat dit soort concerten onvergetelijk kan maken.

Jonge Belgische hype The Black Box Revelation had de eer om in Europa de zalen op te warmen voor dEUS, en was er zodoende ook in de AB bij. De runner-up van HUMO's Rock Rally 2006 klonk strak en bezield, maar heeft helaas té weinig songmateriaal waarvoor we warm worden. Als al hun optredens doorheen Europa zo klonken, hebben ze er ongetwijfeld een rits buitenlandse fans bij, maar ons ding - no offence, het is gewoon niet onze muziek - zal het nooit worden.

Tijd voor de hoofdact dan. Een bezwerend When she comes down, prachtige opener van 'Vantage Point', werd uit de gitaren geperst en werd opgezet tot een wall of sound zonder weerga, en die wall of sound zou voor de rest van het concert blijven staan. Een wall of sound zonder barstjes, en laat dat net hét feit zijn waar we bij de huidige dEUS minder gecharmeerd door zijn. Muzikaal zit alles pico bello, en de nieuwe nummers klinken machtig live, maar de speelsheid en onvoorspelbaarheid van dEUS in het verleden steekt schril af bij de machine die ze tegenwoordig zijn. dEUS is zelf de 'night train' uit Sun Ra geworden, en demonstreert dat gedurende heel hun optreden door over het publiek heen te denderen.

Het eerste echte oudje dat voorbijkomt is het nog steeds rommelige Fell of the floor, man (met onbedoelde gitaarfeedback en gepiep die het naar een hoger niveau tilden) en logischerwijs wordt de upgedate 2008-versie van dat nummer, The architect, er meteen achter gesmeten. Beide in een funky jasje en aanzettend tot een heupwiegen van jewelste. Smokers reflect en Slow waren een welgekomen pauze na het gitaargeweld van het eerste halfuur, en vooral dat eerste nummer biedt live veel meer dan het op cd ooit zal kunnen.

Tom Barman had op de vorige tour naar het schijnt niet genoeg up-tempo songs, maar met de nieuwe plaat is dat euvel duidelijk verholpen. En toch kunnen de nieuwe up-temposongs nog net niet tippen aan de dEUS op oorlogssterkte in klassiekers Instant street, afgesloten met een finale in de beste traditie, en persoonlijke favoriet Theme from turnpike, dat de AB met z'n slome ritme ongelooflijk liet daveren.

Van de laatste drie nummers in de reguliere set onthouden we natuurlijk de herwerkte versie van bloedmooie sleper Nothing really ends, en na het daar perfect aan gelijmde Bad timing zochten de jongens voor het eerst de coulissen op. Voor eerste bisnummer mocht Lies Lorquet haar kunstje vanop 'Vantage Point' komen herhalen, en net zoals op de plaat klonken die zeven lettertjes 'e-t-e-r-n-a-l' hemels. Roses hebben we live al beter weten zijn, maar Oh your god toonde nogmaals aan dat dEUS strakker zit als ooit tevoren. En beter musiceert dan ooit tevoren waarschijnlijk ook. Mauro doet achteloos de vreemdste paringsdansjes met z'n gitaar en bassist Alan Gevaert en drummer Stephane Misseghers zijn een ritmesectie die die term ver overstijgen. Tel daarbij nog de aanvullende geluiden van Klaas Janszoons en een hyperkinetische Barman (uitstekende dealer!) en je hebt een van de best klinkende livegroepen van het moment.

Suds and soda blijft veertien jaar na datum nog steeds onverwoestbaar, en deed de talrijke dertigers en veertigers goedkeurend meedeinen. We kunnen mis zijn, maar dit was volgens ons de beste Suds and soda van alle vier de dEUSoptredens die we zagen. Platgewalst wist de zaal toch nog ergens de energie te vinden om te roepen om een laatste bis, en wat voor één! Het magistrale Popular Culture was hét hoogtepunt, en aan de exstase in de zaal te zien (en te horen) is de song nu al een klassieker. Voor het orgelpunt kwam zelfs het kinderkoor meezingen, wat ons meteen het eerste en tevens het laatste kippenvel van de avond gaf. We kunnen nu al niet wachten om dat nummer te horen uitwaaieren over een wei als die van Werchter...

We hadden na hun try-out in de Vantage Point-studio even schrik dat dEUS een liveplaat had gemaakt die het niet goed live kon brengen (die ironie!), maar die vrees bleek ongegrond. De nieuwe nummers klonken live zeer goed (behalve het wat saaie Is a robot) en werden goed afgewisseld met oud materiaal. Dit dEUS is de sterkste live-bezetting ooit, maar heeft geregeld moeite met het wandelen op de dunne grens tussen strakheid, perfectie enerzijds en routine anderzijds. Het strakke tijdschema gisteren (19.30 u Black Box Revelation, 20.30 dEUS) zagen wij bij eerder concerten nooit zo perfect in praktijk uitgevoerd worden, en was toonaangevend voor de machine die dEUS is. Rücksichtloss doorheen hun set razend, maar hun eigen bezieling niet altijd overbrengend op het publiek. En dat is het enige minpuntje aan de triomftocht van dEUS gisteren in de AB.

CD-Recensie: Midnight Juggernauts - Dystopia

2008-04-23T20:05:00.004+01:00

De favoriete band van het Franse electro-fenomeen Justice, gehyped door zowat de hele nu-rave scene, tours in het voorprogramma van Bloc Party, Scissor Sisters en Death From Above 1979... De verwachtingen voor het debuut van het Australische trio Midnight Juggernauts lagen meteen op grote hoogte. Worden ze ingelost op 'Dystopia', vraagt u zich af? Eigenlijk maar half, is ons oordeel...

Toegegeven: ook wij keken enorm uit naar dit debuut van Midnight Juggernauts. Maar net als met Klaxons vorig jaar is onze conclusie dat de grens tussen topmateriaal en vullertjes iets te breed is, waardoor de cd een sticker middelmatig opgekleefd krijgt. Het plaatje begint nochtans alleraardigst met Ending of an era, de openingstrack (het korte, nietszeggende Intro buiten beschouwing gelaten natuurlijk). Ending of an era is een pulserende lap synthrock, die ondanks z'n prominente dance-beat nogal kaal aandoet. Storend is dat allerminst, want het nummer deed ons nog het meeste denken aan Talking Heads met een dansjasje aan, met in het refrein een gastrol voor een Mika sound-a-like. Meteen daarna is Into the galaxy ook leuk spul. Vorig jaar al de favoriete schijf van Justice, nu een troef op de cd.

Na die twee nummers is het uit met de pret, want tot aan plaatnummer zeven, Road to recovery, valt er buiten een leuke bassriedel of kerkgezangetje niet veel op te merken, behalve het feit dat zelfs een dansbare act slaapverwekkend kan klinken. Maar dan is er dat Road to recovery, ons absolute lievelingsnummer van het trio. Met een zoemende synth en een onweerstaanbaar koortje wordt één van de leukste en dansbaarste nummers in tijden afgeleverd (indien u het nog dansbaarder wilt, kunnen we u de remix die D.I.M. maakte aanraden). Wij kunnen begrijpen dat niet elke song van de groep zo sterk is, maar het gat dat na Road to recovery valt is een dekselse krater. Scorpius doet ons even sterk naar ons bed verlangen als het nummer daarvoor ons naar de dansvloer trok.

Met Twenty thousand leagues zit men terug in hetzelfde schuitje als bij Scorpius, tenminste tot aan het refrein. Eenmaal aan dat refrein (dat ons overigens zeer sterk aan Steve Winwood's Valerie deed denken, u waarschijnlijk beter bekend als de Eric Prydz verbastering in Call on me) openbarst wordt alles goedgemaakt, het leverde ons zelfs kippenvel op bij zo'n hemelse samenzang. Voor Tombstone (heeft voor alle duidelijkheid niets te maken met Dylan's klassieker Tombstone Blues) worden weer alle registers opengetrokken. Mocht Daft Punk (dat robotstemmetje!) seks hebben met Klaxons, Tombstone zou een logische nakomeling zijn.

En daarna weer die immense krater van saaiheid en middelmaat. En daar schort het aan voor 'Dystopia'. Topnummers worden te vaak gevolgd door saaie doorslagjes en doen de plaat nogal makjes aanvoelen. Dat Midnight Juggernauts niet veel expereminteerde met andere sounds (dat spacy synthje kwam ons tegen het einde zwaar de strot uit) is de meest plausibele oorzaak, maar ach: als je topnummers als Road to recovery, Ending of an era en Twenty thousand leagues in je rugzak hebt zitten willen we onze mantel der liefde nog eens bovenhalen. Het is tenslotte nog maar hun debuut. En toch: lichte teleurstelling.

En nog maar eens: DOUR!

2008-04-18T16:08:00.004+01:00

Zonet bevestigde de Dour-organisatie de in het rood aangegeven bands, waaronder kleppers als Goldfrapp, Surkin, Pinback, The (International) Noise Conspiracy en Chrome Hoof!

DONDERDAG 17 JULI 2008:
Tiga * Birdy Nam Nam * Pendulum (dj-set) with MC Verse* Ellen Allien * Modeselektor * Zombie Nation * Ivan Smagghe * Sub Focus * Ez3kiel * D.I.M. * The Teenagers * Elvis Ghettoblaster * Goldfrapp
Het elektro-label Turbo Recordings heeft een eigen tent op 17 juli, met o.a. Tiga, Zombie Nation en Ivan Smagghe.

VRIJDAG 18 JULI 2008:
SebastiAn * Wax Tailor * Merauder * Harvey Milk * Do Or Die * Richie Hawtin * Agnostic Front * Iration Steppas * Life Of Agony * Improvisators Dub * The Notwist * Spoiler NYC * H2O * Cocoon * Sgt. Pokes * The Bug * My Mortality * Ice Cube * Omnikron * Boys Noize * Surkin

ZATERDAG 19 JULI 2008:
Mad Sin * Woven Hand * Punks Jump Up * The Chargers * Meat Puppets * Soil and Pimp Sessions * The Incredible Punish Yourself Pictures Show * Cazals * Heaven Shall Burn * The Bones * Death By Stereo * Lefto * Gilles Peterson * Ryker's * Takana Zion * AutoKratz * Blu * Cataract * Gildas & Masaya
Het Franse Kitsuné-label host zaterdag 19 juli, net als Turbo Recordings op donderdag, een eigen tent, waar onder meer Punks Jump Up, AutoKratz, Cazals en Gildas & Masaya zullen spelen.

ZONDAG 20 JULI 2008:
Shout Oud Louds * Gogol Bordello * Fuyiga & Miyagi * Visionary Underground ft. Dr. Das * Alborosie & Spiritual * Mad Caddies * The Raveonettes * Aqme * Why? * DJ Missil * Deadline * Alpha Blondy * Drumcorps * Blitzen Trapper * BB Brunes * Beat Torrent * Missill * Chrome Hoof

DAG NOG NIET BEKEND:
Born From Pain * The Moon Invaders * Jeronimo * The Fall * Battles * The Whitest Boy Alive * Nebula, Steel Pulse * Shy FX * Loefah * Dub Trio * Lagwagon * Voodoo Glow Skulls * The Enemy * Hocus Pocus * Bonde Do Role * Dreadzone * 7 Seconds * Digital Mystikz * Quit Your Dayjob * Kenza Farah * Asva * DJ Friction * Earth * Hardfloor * Lady Saw * More rockers Show * Oxbow * Platinum Pied Pipers * Roni Size/Reprazent * Shantel & Bucovina Club Orkestar * Future Of The Left * Michael Rose & The Dublin Band * Svinkels * J.D. Samson & J.O. Fateman aka MEN * Heartthrob * Ambivalent * Madrugada * Adrian Sherwood + Ghetto Priest * DJ Qbert * The Hoosiers * Tunisiano * Heavy Trash feat. Matt Verta-Ray & Jon Spencer * The (International) Noise Conspiracy * The New Pornographers * CASSIUS Dex'n'Fx * Superlux * Arid * Pinback

Cult Of Luna en Cocoon hebben beide hun optreden geannuleerd. Vervangers worden gezocht.

Dour 2008: update

2008-04-18T15:02:00.002+01:00

In onze post gisteren stonden veel namen op de foute dag, maar na elke myspace geverifieerd te hebben is dit een upgedate versie:

DONDERDAG 17 JULI 2008:
Tiga * Birdy Nam Nam * Pendulum * Ellen Allien * Modeselektor * Zombie Nation * Ivan Smagghe * Sub Focus * Ez3kiel * D.I.M. * The Teenagers
Het elektro-label Turbo Recordings heeft een eigen tent op 17 juli, met o.a. Tiga, Zombie Nation en Ivan Smagghe.

VRIJDAG 18 JULI 2008:
SebastiAn * Wax Tailor * Merauder * Harvey Milk * Do Or Die * Richie Hawtin * Agnostic Front * Iration Steppas * Life Of Agony * Improvisators Dub * The Notwist * Spoiler NYC * H2O * Cocoon * Sgt. Pokes * The Bug * My Mortality * Ice Cube * Omnikron * Boys Noize

ZATERDAG 19 JULI 2008:
Mad Sin * Woven Hand * Punks Jump Up * The Chargers * Meat Puppets * Soil and Pimp Sessions * The Incredible Punish Yourself Pictures Show * Cazals * Heaven Shall Burn * The Bones * Death By Stereo * Lefto * Gilles Peterson * Ryker's * Takana Zion * AutoKratz * Blu * Cataract
Het Franse Kitsuné-label host zaterdag 19 juli, net als Turbo Recordings op donderdag, een eigen tent, waar onder meer Punks Jump Up zullen spelen.

ZONDAG 20 JULI 2008:
Shout Oud Louds * Gogol Bordello * Fuyiga & Miyagi * Visionary Underground ft. Dr. Das * Alborosie & Spiritual * Mad Caddies * The Raveonettes * Aqme * Why? * DJ Missil * Deadline * Alpha Blondy * Drumcorps * Blitzen Trapper * BB Brunes * Beat Torrent

DAG NOG NIET BEKEND:
Born From Pain * The Moon Invaders * Jeronimo * The Fall * Battles * The Whitest Boy Alive * Nebula, Steel Pulse * Shy FX * Loefah * Dub Trio * Lagwagon * Voodoo Glow Skulls * The Enemy * Hocus Pocus * Bonde Do Role * Dreadzone * 7 Seconds * Digital Mystikz * Quit Your Dayjob * Kenza Farah * Asva * DJ Friction * Earth * Hardfloor * Lady Saw * More rockers Show * Oxbow * Platinum Pied Pipers * Roni Size/Reprazent * Shantel & Bucovina Club Orkestar * Future Of The Left * Michael Rose & The Dublin Band * Svinkels * J.D. Samson & J.O. Fateman aka MEN * Heartthrob * Ambivalent * Madrugada * Adrian Sherwood + Ghetto Priest * DJ Qbert * The Hoosiers * Tunisiano

MEER DOURNIEUWS BINNENKORT!

Update: Pukkelpop/Dour

2008-04-17T12:20:00.005+01:00

DOUR bevestigde eerder al de helft van de 250 namen en ziet er met de nieuwe bevestigingen (aangegeven in het rood) zo uit: (namen die nog geen data hebben bekendgemaakt hebben we onder 17 juli gezet!)

DONDERDAG 17 juli:
Tiga * Born From Pain * The Moon Invaders * Shout Out Louds * The Fall * Battles * Mad Sin * The Whitest Boy Alive * Birdy Nam Nam * Pendulum * Ellen Allien * Modeselektor * Nebula * Woven Hand * Zombie Nation * Gogol Bordello * Steel Pulse * Shy FX * Loefah * Dub Trio * SebastiAn * Fuyiga & Miyagi * Lagwagon * Voodoo Glow Skulls * Ivan Smagghe * The Enemy * Hocus Pocus * Bonde Do Role * Sub Focus * Punks Jump Up * The Chargers * Dreadzone * 7 Seconds * Visionary Underground * Meat Puppets * The Solar System * Soil & Pimp Sessions * Digital Mystiz * Quit Your Dayjob * Ez3kiel * Kenza Farah * Alborosie & Spiritual * Asva * DJ Friction * Earth * Hardfloor * Lady Saw * More Rockers Show * Oxbow * Platinum Pied Pipers * Roni Size/Reprazent * Shantel & Bucovina Club Orkestar * The Incredible Punish Yourself Pictures Show * Future of the left * Michael Rose & Dubline Band * Svinkels * Wax Tailor * Brodinski * Cazals * J.D. Samson & J.O. Fateman aka MEN * Merauder * Harvey Milk * D.I.M. * Heartthrob * Ambivalent * Madrugada * Mad Caddies * Jeronimo * Buju Banton * Adrian Sherwood + Ghetto Priest * DJ Qbert * The Hoosiers * The Teenagers * Tunisiano

VRIJDAG 18 juli:
Do Or Die * Richie Hawtin * Agnostic Front * Iration Steppas * Life Of Agony * Improvisators Dub * The Notwist * Spoiler NYC * H2O * Cocoon * Sgt. Pokes * The Bug * My Mortality * Ice Cube * Omnikron * Boys Noize

ZATERDAG 19 juli:
Heaven Shall Burn * The Bones * Death By Stereo * Lefto * Gilles Peterson * Ryker's * Takana Zion * AutoKratz * Blu * Cataract

ZONDAG 20 juli:
The Raveonettes * Aqme * Why? * DJ Missil * Deadline * Alpha Blondy * Drumcorps * Blitzen Trapper *BB Brunes * Beat Torrent

En als u na deze impressionante opsomming van veelal onbekende groepen nog mee bent: wat nieuwe artiesten voor PUKKELPOP 2008:

DONDERDAG 14 augustus:
The Unseen * Hadouken * Headman * Nina Nastasia * High Contrast * The Bloody Beetroots * Drive-By Truckers * MC Wrec * The Casualties * SebastiAn * The Shoes * The Cribs

VRIJDAG 15 augustus:
Metallica * Yuksek * Down * Volbeat * Count & Sinden

ZATERDAG 16 augustus:
Simian Mobile Disco * The Ocean * Junkie XL * The Wombats * The Heavy * Yelle * Crookers * Dan Le Sac vs Scroobius Pip * Tocadisco * A-Trak

CD-Recensie: MGMT - Oracular Spectacular

2008-04-12T13:27:00.002+01:00

Wat het leidingwater van Brooklyn in New York bevat, daar hebben we het raden naar. Vermoedelijk een stevige dosis uitbundigheid en hyperkinesie, want nadat Yeasayer ons al met een verbluffend goed debuut opzadelde, doet MGMT dat nog eens dunnetjes over.

MGMT is de steno-afkorting van Management, de vlag onder welke creatieve meesterbreinen Andrew VanWyngarden en Ben Goldwasser opereren. Net als Yeasayer en Vampire Weekend dus afkomstig uit Brooklyn, en tevens in het bezit van een intrigerende sound, een mengelmoes van psychedelica en vrolijke popmuziek. Neem bijvoorbeeld Weekend wars, het tweede nummer op de plaat. VanWyngarden klinkt als een jonge Mick Jagger op bezoek bij The Flaming Lips en dat leidt tot een nummer dat ons nu al zin doet krijgen in een heerlijk lange en warme zomer. Even daarvoor had Time to pretend de plaat al mooi op gang geschoten met een vrolijk piepende synthesizer die door een vuile versterker wordt gehaald, op wijze van Clap Your Hands Say Yeah.

Net als bij Yeasayer maakt MGMT ook graag gebruik van samenzang en koortjesvorming, en in nagenoeg elke song wordt dat dan ook rijkelijk gedemonstreerd. In The youth dragen VanWyngarden en Goldwasser samen de boodschap uit die de muziekindustrie dezer dagen goed samenvat: 'The youth is starting change/Are you starting to change?/Are you?/Together'. De jeugd komt steeds meer buiten om hun muziek uit te dragen, sommigen met succes, anderen met minder navolging. MGMT is als jonge band een lichtend voorbeeld van hoe interessante popmuziek dezer dagen moet klinken. Ietwat over-the-top, maar nooit geforceerd en immer leuk.

Electric feel is fantastisch in al z'n radiovriendelijkheid, en onze persoonlijke favoriet Kids smeekt om een stomende live-uitvoering die deze zomer ongetwijfeld het vuur aan de lont zal steken in de Werchterse Marquee. Wolf Parade en Grandaddy zijn nooit ver weg, maar alomtegenwoordigst blijft de invloed van The Flaming Lips, waarvan huisproducer Dave Friddman geleend werd.

Na het laatste nummer Future reflections, dat na een aarzelende intro helemaal openbarst en nogmaals een staalkaart geeft waartoe MGMT in staat is, drukken wij met graagte onze repeat-knop van iTunes in, en dat is steeds een goed teken. Vervelend en saai zijn duidelijk woorden die niet in het woordenboek van MGMT staan, en deze plaat zal harde concurrentie zijn voor elke plaat die deze zomer onze cd-speler wil veroveren!

MGMT speelt op woensdag 30 april in de AB Club, een concert dat helaas uitverkocht is, en zaterdag 5 juli bestijgen ze het podium van de Pyramid Marquee tijdens Rock Werchter.

Dance, dance, dance!

2008-04-08T20:00:00.002+01:00

Boys Noize droeg het ons al op in zijn instant-classic &Down, en dat zullen we deze zomer weer uitgebreid in praktijk kunnen brengen. En deze herfst trouwens ook. Hier zijn we met een lading namen voor twee de twee grote dance events in Gent, 10 Days Off en I Love Techno!

10 DAYS OFF (18 tot 28 juli in Vooruit, Gent):
DJ MEHDI * DADA LIFE * ANJA SCHNEIDER * DOMINIK EULBERG * JOHN DIGWEED * RICHIE HAWTIN * TOCADISCO * THE EMPEROR MACHINE * CHRISTIAN POMMER'S DRUMLESSON * TIEFSCHWARZ

I LOVE TECHNO (15 november in Flanders Expo, Gent):
BOOKA SHADE

Pukkelpop: eerste namen!

2008-04-08T10:59:00.003+01:00

Metallica en Junkie XL werden vandaag officieel bekendgemaakt door de Pukkelpoporganisatie, maar vele andere bands bevestigden hun komst reeds via Myspace of officiële bandwebsites. Een overzicht:

DONDERDAG 14 augustus:
The Unseen * Hadouken * Headman * Nina Nastasia * High Contrast * The Bloody Beetroots * Drive-By Truckers * MC Wrec * The Casualties * SebastiAn

VRIJDAG 15 augustus:
Metallica * Yuksek

ZATERDAG 16 augustus:
Simian Mobile Disco * The Ocean * Junkie XL * The Wombats * The Heavy * Yelle * Crookers * Dan Le Sac vs Scroobius Pip * Tocadisco

Ook Steak Number Eight zal normaal gezien als winnaar van de Rock Rally op Pukkelpop spelen, maar die datum is nog niet bekend.
Wij houden u op de hoogte bij nieuwe bevestigingen!

Rock Werchter 2008: de laatste namen!

2008-04-07T21:42:00.002+01:00

Hier zijn we weer met onze lading Werchternamen.
Deze 8 artiesten zouden de affiche vervolledigen:

GNARLS BARKLEY * THE RACONTEURS
MY MORNING JACKET * PANIC AT THE DISCO

VAMPIRE WEEKEND * MONZA * DEVOTCHKA * COOL KIDS

Twee jaar na onze natte droom op Pukkelpop komt My Morning Jacket terug om de Belgische fans te verblijden met nieuw materiaal, fan-fuckin-tastisch!

My Bloody Valentine op Dour 2008!

2008-04-06T11:41:00.003+01:00

De officiële bevestiging is pas voor morgen, maar ondertussen zegt een persbericht van de organisatie dat de legendarische shoegazers MY BLOODY VALENTINE op de editie van 2008 hun ding komen doen! De dag waarop het viertal zal spelen is nog niet bekend. Dour belooft dit jaar een mooie editie te worden, want het twintigjarige bestaan van het festival zal buiten My Bloody Valentine ook opgeluisterd worden door volgende artiesten:

CD-Recensie: dEUS - Vantage Point

2008-04-05T18:09:00.003+01:00

'Eclectisch, sexy, dansbaar en zéér in-your-face'. Zo omschreef Tom Barman de nieuwe plaat van dEUS in januari. Het moet zijn dat er bij de mixing iets fout gelopen is, want zo enorm dansbaar vinden wij 'Vantage Point' niet. Andere adjectieven als 'groots', 'heerlijk melodieus' en bij wijlen zelfs 'ultiem' nemen wij daarentegen wel graag in de mond. Want dat is ze bovenal, dEUS' vijfde langspeler.
Maanden lopen we al op de toppen van onze tenen voor deze release. Na amper twee jaar en een half al een nieuwe dEUS, het is geleden van 'In a bar, under the sea' dat dEUS nog eens zo snel met een opvolger voor de vorige plaat op de proppen kwam. Ook het feit dat de Antwerpenaren een ietsiepietsie goed te maken hadden na 'Pocket Revolution' speelde mee. 'Pocket Revolution' was verre van slecht, maar dat tikkeltje hemel dat de andere dEUScd's hebben, miste die plaat. Maar met 'Vantage Point' keert dEUS terug naar hun oude ongenaakbare zelve. De ongenaakbare zelve van 'The Ideal Crash' uit 1999 meerbepaald.

Want geopend wordt met het nerveuze When she comes down, halfweg openbloeiend met een lekker slepend refreintje dat we nog kennen vanop 'The Ideal Crash'. 'Vantage Point' is eigenlijk de logische opvolger van die plaat, want reeds in 1999 experimenteerde dEUS met de afwisseling tussen slepende ballads, melodieuze gitaarnoise en langzaam openbloeiende nummers. Uit die twee laatste beschrijvingen wordt ook Oh your god, nummer 2 op de cd, opgetrokken. Jachtige drumroffels, huilende gitaar en een heerlijk declamerende Barman erover uitgesmeerd, met een refrein dat naar goede gewoonte dat geweld prachtig samenvat in een Melodie; met grote M indeed. 'Prachtig' en 'melodie', daarvoor zitten we ook bij Eternal woman op de perfecte plek. Met voorsprong in Eternal woman de mooiste song van 'Vantage Point', en we zouden dat zelfs durven doortrekken over hun hele oeuvre. How come, vraagt u zich af? Wel, de chemie tussen de zachte gitaarakkoorden en gaststem Lies Lorquet (Mintzkov), die met een engelenstem 'e-t-e-r-n-a-l' spelt is hemels. Dan zwijgen we nog over die zachte pianoklankjes op de achtergrond. Kortom: een klanktapijt van jewelste. Drie nummers ver, en we zitten door onze superlatieven. 'Vantage Point' is een krachttoer.

Verder gaan doen we met het door een zoemende bass ondersteunde en lekker groovy aandoende Favourite game en nog een duet; Slow, waarin Karin Dreijer (bekend van onder andere The Knife en Royksopp's What else is there) haar karakteristieke stemgeluid mag komen demonstreren. Jammer genoeg mislukt die demonstratie half, doordat Dreijer's stem weggesmokkeld wordt achter Barman's zanglijn. Een beetje meer vrijheid voor mevrouw Dreijer had de song zeker geen oneer aangedaan, integendeel. Wel mooi aan Slow is de samenzang tussen al de groepsleden die goed uit de verf komt. Benieuwd naar de live-versie hiervan.

Een andere live-versie waarnaar we benieuwd zijn is die van eerste single The architect. Donderdag op LUX XL op Canvas klonk die nog zéér rommelig, maar de cd-versie is alvast superstrak. En supergroovy. En ja, dan toch eens eclectisch, sexy en dansbaar.

dEUS luisterde voor elk concert van de vorige tour naar Tool, en daaraan danken we Is a robot volgens Tom Barman. Vrees niet: dubbele basdrums en metalgitaren vind je hier niet, maar eerder een opvolger voor dEUS-oudje Fell of the floor, man. Kortom: weer sexy, eclectisch en dansbaar. En dan is het gedaan met dansen, want daar leent Smokers reflect zich absoluut niet toe, tenzij tot een traag walsje misschien. Dat Barman en luitenant Mauro Pawlowski hebben leren pianospelen wordt in Smokers reflect gedemonstreerd, maar een topnummer levert dat niet op. Het is de saaiste song van de plaat, met een tot aan het vervelend zijnde grenzende 'You should be, you should be doing this'-gejammer.

Dat ene kleine minpuntje bedekken we graag met de mantel der liefde als we The vanishing of Maria Schneider horen, het derde duet van de plaat, eentje met Gur Garvey van Elbow. De gezwollen stem van Garvey harmonieert perfect bij het hese stemgeluid van Tom Barman en levert dus een grootse song af. The vanishing... leent zich perfect voor een gigantische arena of festivalwei en smeekt om door duizenden kelen meegezongen te worden. Net als het refrein van plaatafsluiter Popular Culture trouwens. Al moet het wel pijnlijk zijn voor dEUS om door duizenden mensen het kernzinnetje van Popular Culture, 'If you don't come from the States/Then you'll always be late to be in popular culture', meegezongen te horen worden. Barman schrijft zijn frustraties neer over het mislukte verhaal van de doorbraak in Engeland en de Verenigde Staten. Men zou zoveel wrangheid niet vermoeden als je het grootse arrangement van Popular Culture hoort, met kinderkoor, strijkarrangement en alles erop en eraan. Grootsheid alom, versie zoveel.
En het is buitengewoon jammer dat een band als dEUS in Engeland en Verenigde Staten nog zo klein is, terwijl ze recht hebben op een status van, we zeggen maar wat, Radiohead. dEUS valt misschien nog een tikkeltje te licht uit voor Thom Yorke en co, maar zijn ongetwijfeld één van de origineelste rockbands aller tijden, die keer op keer hun geluid vernieuwen en verbreden. We kunnen al niet meer wachten op dEUS nummer 6. Want -misschien nog ietsje te voorbarig, alhoewel - dEUS nummer 5 is de plaat van het jaar 2008. Waarvoor hulde.

Voor een live-verslag van dEUS' uitverkochte AB-concert op 5 mei kunt u ook hier terecht.

dEUS - Vantage point

2008-04-04T16:11:00.002+01:00

Hij is gelekt! Een recensie volgt eerstdaags, maar na een tiental luisterbeurten klinkt hij telkens beter en grootser.

See you soon!

Belpop sterven na dood?

2008-04-02T19:57:00.003+01:00

Onze aprilcolumn wijden we volledig aan de Belgische muziekscene, waar naar onze mening heel wat aan schort...

400 festivals. Van het Bel'zik festival in Herve vanavond tot Teutrock in Zonhoven op 27 december 2008 telden we vierhonderd festivals. Op 270 dagen. Dat is ongeveer anderhalf is festival per dag. En voor de gemakkelijkheid rekenden we dat elk festival 1 dagje duurt, in werkelijkheid een utopie. Het totaal aantal festivals per dag ligt dus eigenlijk nog hoger als dat cijfer van anderhalf festival per dag. Natuurlijk variëren de muziekstijlen op deze festivals enorm. Maar het punt dat we willen maken is u waarschijnlijk al duidelijk: een overaanbod van jewelste. Op elke straathoek kan u tegenwoordig terecht voor een mengeling van binnen- en buitenlandse artiesten. Waar vooral de binnenlandse artiesten fel onder te leiden hebben.

Qua buitenlandse bands valt het nog mee. Die doen een, twee of maximum drie festivalshows en dan soms nog een zaalconcertje. Waarna we ze twee jaar niet meer zien. Enkele uitzonderingen daar gelaten natuurlijk. Maar wat te denken van de Belgische artiesten, die louter aan de kost komen door Belgische optredens? Zij hebben geen twee jaar om België nieuwsgierig te laten worden naar nieuw materiaal terwijl de artiesten in het buitenland een nieuwe plaat maakt en daar nog eens voorstelt, waardoor ze voor een bepaalde periode niet gezien worden in België.

Neen, de Belgische artiesten overleven door deze straathoekfestivalletjes. Hun goed recht. In het buitenland ziet men niets in hen - soms terecht - want er heerst zo'n moorddadige concurrentie in de rockbusiness dat buitenlandse labels én fans liever voorrang geven aan bands van eigen bodem. Enkele grote naties (de Angelsaksische streken onzer wereld) buiten beschouwing gelaten is er slechts een klein aantal groepen dat in de hele wereld een doorbraak kan forceren. En dus blijven de Belgen liever sant in eigen land. Liever dat dan voor tien man en een paardenkop in een vuile Engelse pub te spelen. Want verlieslatende showcases in het buitenland, of honderden mensen die je hitje staan mee te kwelen in het eigen dorp, u zou wel weten wat kiezen.

Dus blijven de mindere Vlaamse goden hier. Inderdaad: wij veralgemenen naar mindere goden. Want laat er ons niet lullig over doen: als je écht goeie muziek maakt, volgt het buitenlandse succes bijna steeds. Tenzij je die goeie muziek maakt in een categorie waarin buitenlandse bands toch nog een stapje hoger staan. dEUS speelt vlak voor Radiohead op Sziget in Hongarije, staat als headliner in India, en verkoopt in Europa steevast zalen van AB- of zelfs Vorst-grootte uit. Idem dito voor Franstalige muziek. Die krijgt in Vlaanderen geen poot aan de grond, maar in Frankrijk verkopen Girls In Hawaii en Ghinzu moeiteloos de Olympia uit. Ook Zwitserland loopt storm. Over die schandalige ontwijking van Waalse muziek door Vlaanderen willen we nu niet verder uitweiden (het jaar is nog lang, columns genoeg over...), over het feit dat Vlaanderen teveel festivals heeft doen we dat wel. Want zo worden ook de artiesten langzaam maar zeker vernietigd.

Als voorbeeld nemen we nu Milow. Niets tegen Jonathan, een ongemeen toffe en verstandige gast, maar helaas is hij het typevoorbeeld van alles wat er misgaat met de Vlaamse optredenscultuur. Milow scoorde vorig jaar ongemeen goed met You Don't Know, en werd bijgevolg het snoepje van het jaar. Werchter moet een hoogtepunt geweest zijn, maar verder stond Milow op tientallen zomerfestivals. Een goede kostwinning, maar dat is enkel de korte termijn. Eerder op korte als op lange termijn wordt het publiek hem stilletjesaan beu, want een grote backcatalogue om steeds te verrassen heeft hij (nog) niet. Twee albums, waarvan de mensen aanwezig op festivals steevast enkel komen voor de hitjes. Maar wat gedaan bij het einde van de festivalzomer? Een paar clubshows? Oké. Maar, in godsnaam, wie o wie koopt er nog een ticket voor een dure zaalshow als hij de zomer ervoor minstens drie keer in een straal van 20 km op een dorpsfestival heeft gespeeld?

De laatste oplossing is een theatertournée. We zagen het Zornik, Praga Khan, De Mens, Gorki en vele anderen het Milow al voordoen, en zoals men in de zomer de festivals heeft, zijn er in de winter de culturele centra. Zo ziet de jaarcyclus van een Belgische (Vlaamse) artiest er dan ook uit: CD-Clubshows-Festivals-Theatertour. Waarna er een opvolger ingeblikt wordt, en de cyclus zich herhaalt, herhaalt, herhaalt en nog eens herhaalt. Ongemeen jammer voor de artiesten, want het publiek wordt ze beu. En elk jaar zijn er nieuw snoepjes en nieuwe hitjes, waardoor je als muzikant al een sterk karakter moet hebben om telkens weer door te gaan.

Wij willen niet protesteren tegen een overaanbod aan muzikanten en de 'snoepjes'mentaliteit van de Belgen, maar het feit dat er veel te veel festivals zijn. Festivals die week na week in dezelfde vijver van Vlaamse bands vissen, en daardoor deze artiesten langzaam richting ravijn drijven. Wat als we de vele overheidssubsidies die een hoop festivals nog steeds ontvangen zouden investeren in de promotie van Belgische artiesten in het buitenland? Deze artiesten geld geven zodat ze een voorprogrammatour van een grote artiest kunnen doen, of zelfs ze zelf op de hort sturen in Europa en Amerika? Dan zie je de artiesten wel wat minder vaak, maar als je ze ziet geeft het tenminste niet het gevoel dat je naar een optreden van dertien in een dozijn staat te kijken. Terwijl ook de artiesten proeven van buitenlandse tournées en dito succes. Een win-win situatie in het kwadraat, als u het ons vraagt.

Rock Werchter: dagindelingen!

2008-04-01T11:04:00.008+01:00

Onze informatie gisteren was 100 procent correct, en dat betekent dat de Werchteraffiche dit jaar all-star-allures krijgt. Wat we alleen maar kunnen toejuichen.

Ook de dagindelingen en podia liggen zo goed als vast.

DONDERDAG 3 JULI 2008:

VRIJDAG 4 JULI 2008:

ZATERDAG 5 JULI 2008:

ZONDAG 6 JULI 2008:

Bij de podiumplek van The Black Box Revelation staat voorlopig een vraagteken, maar de laatste informatie zegt nog altijd dat de twee jonkies Werchter's Main Stage officieel geopend zullen verklaren.

De overige vraagtekens op de affiche komen we wellicht de komende weken te weten, met minimale verschuivingen op de affiche tot gevolg. Overigens worden THE GUTTER TWINS genoemd als mogelijke Marquee-artiest. M.I.A. en DEATH CAB FOR CUTIE zijn andere mogelijkheden. Wij houden u op de hoogte!

Rock Werchter 2008: 16 nieuwe namen!

2008-03-31T16:26:00.004+01:00

Onder voorbehoud (morgen is het 1 april), maar volgende namen staan volgens welingelichte bron op de komende editie van Rock Werchter:

JAY Z - GRINDERMAN - SLAYER

ZITA SWOON - MARK RONSON - HOT CHIP

THE WHIGS - BEN FOLDS - TIM VANHAMEL - MODERN SNKIRTS

THE BLACK BOX REVELATION - DONAVON FRANKENREITER

PATRICK WATSON - MGMT - HERCULES AND LOVE AFFAIR

Mooie aanvullingen, als u het ons vraagt!

UPDATE 18:04 u: ook ADELE zal er zijn.

Albumnieuws!

2008-03-27T19:08:00.005Z

Binnenkort komen er een hele hoop albums uit waar naar door ondergetekende rijkhalzend wordt naar uitgekeken. Een impressie:

STEAK NUMBER EIGHT - When the candle dies out
Uit: 4 april 2008
U leest het goed: nog geen halve maand zal hun Humo's Rock Rally-overwinning gepasseerd zijn als het debuut van de jongste laureaten ooit in de winkel ligt! Waar Goose zes, en Mintzkov (Luna) vier jaar over deden, bereiken de jongens van Steak Number Eight dus nu reeds. We zijn alvast zeer benieuwd hoe ze de fenomenale live-ervaringen op cd overbrengen, maar met sterke nummers als The sea is dying, My hero en On the other side in hun bezit zal hun debuut zonder twijfel hoge toppen scheren.

MIDNIGHT JUGGERNAUTS - Dystopia
uit: 14 april 2008
De Australiërs zijn volgens ons een van de bands die het dit jaar helemaal gaan waarmaken, en daar zal de release van hun debuut ook een handje bij helpen. Fel gehypet door Zij Die Het Kunnen Weten, maar u kan er ook volgens ons op aan: 'Dystopia' wordt een topper. Op hun MySpace kan u al enkele tracks beluisteren, waaronder het niet minder als briljante Road to recovery!

dEUS - Vantage point
Uit: 18 april 2008
We weten het: over deze dEUS-release kunnen we al weken niet meer zwijgen, maar u moet begrijpen dat dEUS een Belangrijke Band is. The architect, Slow en Oh your god kregen we al via diverse bronnen te horen, maar 'Vantage Point' zal nog veel meer in huis hebben gokken we. Alleszins wordt dit één van de verrassendste dEUS-platen, aangezien de band experimenteerde met Phil Spectoriaanse walls of sound en diverse electronica. Ondergetekende kan niet wachten, u waarschijnlijk ook.

MY MORNING JACKET - Evil urges
uit: 10 juni 2008
De countryrockers uit Kentucky brachtten ons in 2005 helemaal naar de hemel met het niet minder als geniale 'Z'. Drie jaar en een niet minder als fantastisch Pukkelpop-optreden en dito live DVD annex cd 'Okonokos' later komt de bende van Jim James terug boven water met nieuw werk. 'Evil urges' heet het kind, en hoe fantastisch het geworden is - want daar kan u van op aan, geloof ons - leest u hier zonder twijfel. Alhoewel, een nóg beter plaatje als 'Z' kan ondergetekendes hart waarschijnlijk niet aan.

COLDPLAY - Viva la vida (or death and all his friends)

uit: 16 juni 2008
De lelijkste cd-titel van het jaar wordt het sowieso, maar hopelijk klinkt de langverwachte vierde van Coldplay iets beter als het Spaanse gerommel dat ons eerder aan de nieuwe zomerhit van Belle 'ayayayayayayay' Perez doet denken. Achter de knoppen zat Brian Eno, die met U2 wereldroem vergaarde, wat ons hoopvol stemt, maar de band zegt zelf dat ze - o tempora o mores - hun inspiratie in de Latijns-Amerikaanse muziek zochten. Of het de topper of flopper van het jaar wordt weten we zestien juni...

FRANZ FERDINAND - (titel nog niet bekend)
uit: zomer 2008
Ook de Schotten van Franz Ferdinand rentenieren al sinds 2005, hoog tijd voor een nieuw plaatje dus. Hun tweede plaat was toch een stuk minder goed als het briljante debuut, dus Alex Kapranos en co. hebben iets recht te zetten. Waar mogen we ons aan verwachten? Aan Afrikaanse invloeden en collaboraties met rappers, dixit de bandleden. Of dit positief nieuws is weten we u ergens in de loop van de zomer te melden!

CD-Recesie: R.E.M. - Accelerate

2008-03-27T15:39:00.005Z

Ze zijn recordhouder qua podiumplaatsen op Rock Werchter, draaien al bijna dertig jaar mee in het rockcircuit en hun frontman heeft zich onlangs ge-out als homofiel. Over wie hebben we het? R.E.M., indeed. Een wereldband die met z'n laatste platen gestalte hielp geven aan de uitdrukking 'beter stoppen op je hoogtepunt'. Een hoogtepunt dat grofweg iets meer als vijftien jaar geleden lag. Maar met 'Accelerate' is er beterschap op komst.

Dat hoogtepunt waarover we het hadden, daarmee bedoelen we 'Automatic for the people'. Door de mensheid aanzien als een absolute topplaat, maar toch zouden we dat album niet als ons favoriete R.E.M.-album bestempelen. Welke LP dan wel, vraagt u zich af? Wel, 'Out of time' van een jaar eerder vinden wij ongeveer tien keer beter. Die plaat gaf mee vorm aan de jeugd van ondergetekende, en is nu nog altijd onverwoestbaar. Maar globaal gezien kunnen we de early nineties dus beschouwen als het zwaartepunt van R.E.M.'s carrière. Wat ze nu nog op de bühne van de rockmuziek komen doen is duidelijk volgens critici: poen scheppen. En inderdaad: misbaksel 'Around the sun' uit 2004 is een sof van jewelste waaruit we met moeite drie echt goeie nummers puren. Hun stekje op de Main Stage van Werchter werd ook dit jaar weer grondig in vraag gesteld, want wat heeft R.EM.te bieden buiten een nostalgische vlucht richting jaren negentig?

We kunnen u antwoord geven op die vraag: 'Accelerate', hun spannendste album sinds 'Monster' (1994). Er mag terug stevig gerockt worden, en dat maakt plaatopener Living well's the best revenge ons meteen duidelijk. In dezelfde lijn van het furieuze What's the frequency, Kenneth, dat 'Monster' machtig met de deur in huis deed vallen, is Living well's the best revenge een krachtige opener. Ook single Supernatural superserious schuwt het gitaarwerk niet. De samenzang tussen Michael Stipe en z'n andere bandleden Peter Buck en Mike Mills grijpt terug naar hun hoogdagen. Ook titeltrack Accelerate drijft op een gitaargolf die, zoals de titel enigszins laat vermoeden, snel en ongrijpbaar door de song vloeit. De song racet naar z'n einde zonder enigszins te vervelen.

Natuurlijk neemt de band ook af en toe gas terug en schakelt het een versnelling lager. Maar laten die momenten nu net het zwakke punt van de plaat zijn. Mr. Richards had zo op 'Around the sun' kunnen staan, voorwaar geen compliment. Sing for the submarine wil dan weer ietsje teveel naast R.E.M.-klassieker Drive staan, maar valt finaal door de mand door het aanslepende slaapverwekkende melodietje. Neen, dan liever de R.E.M. die als een olifant in een porseleinwinkel rammelt met gitaren, zoals in afsluiter I'm gonna DJ. Geen langzame afbouw richting einde, maar boem, paukenslag en boeken toe. Zoals het een rockband betaamt.

'Accelerate' is geen instantklassieker, daarvoor halen de trage nummers teveel de vaart uit het album, maar is een uiterst genietbare langspeler die zich het beste leent voor een roadtrip met de radiovolumeknop naar rechts gewrikt. Michael Stipe en co. spelen duidelijk terug mee in de rockwereld, en ons zou het alleszins niet verbazen als ze op Werchter een show ten beste geven waarin de nieuwe nummers niet eens uit de toon vallen in vergelijking met hun talrijke klassiekers. Over and out.

CD-Recensie: The Gutter Twins - Saturnalia

2008-03-26T15:01:00.003Z

Eindelijk! The Satanic Everly Brothers hebben hun plaat klaar! Greg Dulli en Mark Lanegan zijn al lange tijd vrienden, en beloofden ons een hele tijd terug al dat hun talrijke collaboraties in de 'nabije' toekomst een plaat zou opleveren. Twee jaar na die profetie zijn we immers, maar 'Saturnalia' was het wachten ongetwijfeld meer dan waard.

'Saturnalia' is immers een perfecte samensmelting tussen de twee muzikale genres waarin Dulli en Lanegan uitblinken. Voor Dulli, medio jaren negentig opperhoofd van het machtige The Afghan Whigs (haal 'Gentlemen' nú in huis!), is dat soulvolle rockmuziek, en voor Mark Lanegan, muzikale duizendpoot die sinds zijn vertrek bij Screaming Trees zijn schuurpapieren goud ter beschikking stelde van onder andere Isobel Campbell, Soulsavers en Queens of the Stone Age, mogen de gitaren al eens richting de stonerrock gieren. Soulvolle stoner? Voor een klein deel wel ja. Zo merken we in Idle hands een onvervalste woestijnriff op. Een instantklassieker, schrijf maar op.

Over het algemeen, echter, neigt 'Saturnalia' meer naar The Twilight Singers, waarvoor Mark Lanegan ook graag achter de mirco kruipt trouwens. Ingetogen rock bij momenten, maar naarmate de songs vorderen wordt het gaspedaal steeds dieper ingeduwd.

We probeerden het dus tevergeefs, maar een overkoepelend genre op 'Saturnalia' plakken gaat dus niet. Zo wordt er volop geëxperimenteerd met een uitwaaierende en Phil Spectoriaanse wall of sound. Plaatafsluiter Front street, mét strijkers, is daarvan een mooi voorbeeld. In Each to each wordt dan weer beroep gedaan op een elektronisch triphop-drumpatroon met een verbluffend mooie samenzang tussen Dulli en Lanegan. "Come ‘round; let’s stand together/We’ll rise alone for ever" klinkt het. En inderdaad: 'Saturnalia' is een rijzende ster. Elke keer wordt ze beter, voornamelijk door de prachtige melodieën en dito symbiose van de zalvende stem van Dulli en Mark Lanegan's rasp.

'Saturnalia' was één van de meest verwachte platen van 2008, en is door het verzamelde talent van Dulli en Lanegan logischerwijze een grote kandidaat voor plaat van het jaar. 'Saturnalia' is een perfecte soundtrack bij een nachtelijke kroegentocht door caféetjes in groezelige steegjes, maar ook bij daglicht is deze plaat een onvervalst meesterwerk.

HUMO's Rock Rally 2008: Finale - 16 maart 2008, AB Brussel

2008-03-18T17:46:00.002Z

Humo's Rock Rally blijft tot nader order de belangrijkste Rock Rally van het land. Nuja; het land... Waalse bands mogen in principe wel meedoen, maar in praktijk komt het er op neer dat slechts enkele Waalse bands zich inschrijven, maar een mooi verhaal daaraan vastbreien lukt nooit. Bon: de meest credibele wedstrijd van Vlaanderen dan. Een wedstrijd die carrières kan maken, maar evengoed kraken. De spanning was zondagnamiddag en -avond dus te snijden in de mooiste concertzaal van België, de Ancienne Belgique te Brussel.

We moeten echter eerlijk zijn: voor zo'n belangrijke wedstrijd vonden we het niveau opvallend laag liggen. De zomerse powerpop van opener Berriegordies klonk nooit zomers en te vaak slaapverwekkend; The Tabasco Collective klonk als wat ze waren: de oudste band in de finale: compleet voorbijgestreefd door de vinnigere jeugd; The Porn Bloopers waren niet meer als een flauwe doorslag van HRR2006-Laureaten The Hickey Underworld; Way wilde meesurfen op de britpoprevival, maar miste daarvoor de kernfactor: degelijke en catchy songs. Nog eentje? The Galacticos vonden wij ook meer ego dan muziek. Het warm water hebben ze niet uitgevonden, en vooralsnog geen opvallende nummers ook. In de voorrondes zat meer talent dan de voorgaande bands. Douglas Firs, Trip Mondaine, The bear that wasn't, waar waren ze in godsnaam zondag?

De eerste groep waar we een beetje lovend over kunnen zijn is Roadburg, die met hun setopener Turn the radio off een potentiële zomerhit op zak hebben. Helaas verzonken hun andere nummers in het niets naast dat uiterst genietbare deuntje. Ook The Hong Kong Dong heeft met Not a friend, not a lover potentieel radiomateriaal, maar ondanks de sterke ritmetandem (met de van Arno gekende Geoffrey Burton op gitaar en de fantastische drummer van The Hickey Underworld achter de vellen) kregen wij er geen positief gevoel bij. Songs die té vaak verzanden in richtingsloze en pretentieuze jamsessies nog voor er een refrein in voorkomt, en twee enorme ego's als frontman - en vrouw.

Het podium dan maar? Team William werd ietwat onder zijn mogelijkheden gerangschikt als derde in de eindstand, maar die jongens hebben zo'n toekomst dat die derde plaats niet veel zal uitmaken in hun ontwikkeling. Goed een jaar zijn ze slechts bezig, maar op hun MySpace staan betere nummers dan alle voornoemde finalisten in de AB ten berde brachten. Het lef om in diezelfde AB dan nog eens een gloednieuw nummer te spelen - de vrolijke oorworm Hotel - was treffend. Team William is prettig gestoord, maar op een wijze waarvan wij óók hyperkinetisch worden. Geen aanstellerij (eat that, Galacticos, stelletje poseurs), wél indiepop die het beste van Grandaddy, Wolf Parade en The Libertines combineert.

De tweede plek - en eveneens de publieksprijs - was voor Jasper Erkens. Een stem als een klok, dat valt moeilijk te ontkennen, maar helaas zijn z'n eigen songs nog lang niet van het niveau Damien Rice of Ryan Adams. Een niet onaardige cover van Gnarls Barkley's Crazy (wat wij voor het overige een rotnummer vinden), en twee eigen songs die we ons met de beste wil van de wereld niet kunnen herinneren, daarmee moesten we het in de AB stellen. Te weinig voor een tweede plaats naar onze mening, maar de publieksprijs gunnen we hem van harte. Voor die stem. En dat lef.

Zondag, iets over vier. De vier piepjonge honden van Steak Number Eight zetten The sea is dying in. Pikzwart. Doom-metal. Verkillende opbouw op de wijze van de beste Godspeed You! Black Emperor en Mogwai. Een oerriff. Grunts zelfs. En kippenvel. Kippenvel, inderdaad. Steak Number Eight maakte zo'n bezwerende en donkere indruk dat al onze haartjes ervan overeind kwamen. Ons genre zouden we het niet noemen, maar jongens, wat die vier kereltjes een kwartier lang presteerden komt dicht in de buurt van het superlatief 'wereldklasse'. De AB werd overrompeld, een blitzkrieg zoals we die al 68 jaar niet meer gezien hadden werd uitgevoerd. Tegen kwart na vier was het dan ook overduidelijk: hier komt niemand meer over. Topklasse. Live een eenzaam hoog niveau. Superlatieven te kort voor zo'n performance. Dus hierbij houden we het dan ook. U hoort nog van hen.

dEUS - Oh your god

2008-03-13T19:59:00.002Z

De nieuwe dEUS-plaat laat nog een dikke maand op zich wachten, maar de eerste tracks worden stilaan wel vrijgegeven. The architect zit al twee weken in de high-rotationlijst van Studio Brussel, en onze buurlanden kregen Slow als eerste single uit 'Vantage point'. In Frankrijk zag zelfs nog een andere track, Oh Your God, het licht middels een Podcast van het rocktijdschrift Les Inrockuptibes. Een kort stukje van Oh Your God was eerder wel aan het grote publiek getoond via de 'audio/video'-link op de officiële site van dEUS, maar nu heb je hem dus helemaal.

Voor geïnteresseerden: Oh Your God is HIER te downloaden.
Wie The Architect nog niet op z'n computer had staan: HIER moet u zijn.
En voor de high-definitionvideo van Slow verwijzen we u graag door naar de OFFICIËLE dEUS-WEBSITE of de dEUS MYSPACE!

CD-Recensie: Kawada - Shaving your beard on a nice white cloud

2008-03-11T18:48:00.004Z

We deden op deze blog al herhaaldelijk ons beklag dat België niet veel absolute topgroepen rijk is, en dat na die éne echte wereldband dEUS een groot gat gaapt in de vaderlandse rockmuziek. Veel beloften, dat wel. The Hickey Underworld, Absynthe Minded, Team William, Dez Mona, Mud Flow,... we krijgen geen genoeg van hun muziek, maar elk missen ze een cruciale schakel. Te jong, te onervaren misschien? Wie zal het zeggen. Wat we u wel kunnen meedelen is dat Kawada met z'n eersteling binnenvaart in deze gallerij der Grote Beloften.
Even alle misverstanden uit de wereld helpen: Kawada is inderdaad één van die Vlaamse groepjes die hun mosterd haalden bij de glorieuze Antwerpse scene van midden jaren '90. Zita Swoon, dEUS, Moondog Jr., zij inderdaad. Qua incestueuze relaties kunnen die groepen moeiteloos in de categorie 'Topvoorbeelden', maar ook qua invloed op de hedendaagse Belgische rock staan ze met stip op 1. Melodieuze rockmuziek met scherpe alternatieve randjes aan, bijgestaan door niet echt alledaagse rockinstrumenten. Denk de viool bij dEUS, en denk vanaf nu aan de blazers bij Kawada.
Want laten die blazers nu net een sterke troef zijn van Kawada. Live een verrijking, en op plaat evenzeer. De finales van It grows on you en Fake license worden er door opgevrolijkt, en ook op andere nummers duiken de pompeuze blazerklanken op.
Het recept van rustig beginnen en langzamerhand opbouwen richting climax heeft de bende van Joeri Cnapelinckx ook onder de knie, en op de beste track van de plaat wordt dat uitvoerig gedemonstreerd. Frozen farms begint als een trage sleper genre Nothing really ends, maar ontpopt zich steeds meer tot furieus rockbeest. Cnapelinckx spreidt z'n vocale talenten eens te meer uit over de krakende riff en even later loeiende gitaarsolo. Kippenvel. Ook single Creating a bigger boat maakte bij ons een welgemeende bewondering los. Hoewel het live iets overtuigender klinkt als op plaat blijft het een topper.
Minpunten? Ja. Toch wel. We ergerden ons steendood aan het flauwe interlude In campo, waarin de band op voorspelbare wijze de dEUS-interludes van Worst Case Scenario en In a bar, under the sea poogt neer te zetten, en kon ook het slappe Ukulele song maakte niet veel bij ons los. Ach, groeipijnen, iedereen heeft er last van.
Kortom: de debuutplaat van Kawada is er eentje om mee te dingen naar Belgische plaat van het jaar. Helaas brengt de d-band uit Antwerpen in april ook een langspeler uit. En vooralsnog is het origineel beter als de kopie. Al is schaamteloos kopiëren wél iets anders als het mooie leenwerk van Joeri Cnapelinckx. En: 'talent imiteert, genie steelt'. Op basis van deze uitspraak mag Kawada dus bij de Grote Talenten Voor De Toekomst!

Kawada (cd-release), 7 maart 2008, Nijdrop Opwijk

2008-03-08T11:24:00.002Z

Het Merchtemse Kawada (inderdaad, ook ondergetekende komt uit dat lieflijke Vlaams-Brabantse dorpje) stelde gisteren in de Nijdrop zijn debuutalbum voor met het nodige tromgeroffel. 'Shaving your beard on a nice white cloud' heet het ding, het komt officieel pas volgende week maandag uit, en gisteren kreeg het publiek dan ook de eer om als eerste met enkele nieuwe songs kennis te maken.
Nochtans leek de carrière van Kawada begin 2006 in het slop te zitten. Hoewel de band onder leiding van de charismatische Joeri Cnapelinckx samen met Balthazar en Rye Jehu naar voren werd geschoven als potentiële eindwinnaard van Humo's Rock Rally 2006, werden ze genadeloos geschoffeerd door de HUMO-jury. Resultaat: na de voorrondes kansloos huiswaarts en terug naar af. Maar de band bleef niet bij de pakken zitten en verwezenlijkte in 2006 drie wapenfeiten waarvoor menig jonge band zou tekenen. Zo namen ze met de steun van het AB-Cocoonprogramma hun eerste EP op, werden ze door Raymond Van Het Groenewoud toegevoegd aan diens Jonge Helden, en - last but not least - trok de band door Europa voor het MTV-programma 'Road rally'. En dan was er... stilte.
Want de band was immers volop beginnen schrijven aan z'n debuut onder begeleiding van Pascal Deweze (Van Jets, Sukilove,...), en nu is die er dus. 'Shaving your hat on a nice white cloud', vreemd genoeg genoemd naar een nummer dat niet eens op de cd staat. Een recensie van dat album zit in de pijplijn en zal u binnenkort op deze blog kunnen lezen, tot dan stel ik u tevreden met een terugblik op hun cd-release gisteren in de Nijdrop.
Kawada opende hun set logischerwijze met het eerste nummer van hun debuut, My birthday isn't in June, en dat zat er meteen boenk op. Helaas werd het niveau niet echt aangehouden, en het onbekende nieuwe materiaal maakte niet meteen iets los bij ondergetekende. Eenheidsworst, quoi. Naar het einde van de set werd het niveau echter drastisch opgetrokken, en herkenden we sterke versies van Black Spider, wondermooie eerste single Creating a bigger boat en het 'oudje' Fake license. Waarna Kawada er na dik drie kwartier een einde aan maakte.
Natuurlijk speelde de band ook enkele bissen, in ons geval. Op het eerste nummer kunnen we niet direct een titel plakken - daarvoor kennen we de cd nog niet goed genoeg -, op het tweede wél. Het fantastische - we overdrijven niet als we het nummer nu al tot één van de tien beste Belgische nummers aller tijden uitroepen - Frozen farms, met in de finale een prachtig ijlende Joeri Cnapelinckx, was een gedroomde afsluiter.
Kawada leek gisteren wat met de rem op te spelen, en dat was wel wat jammer. Het nieuwe materiaal klonk ons dus wat als eenheidsworst in de oren, wat gedeeltelijk ligt aan het feit dat de cd, op een paar tracks na, nog niet gereleased was. De albumtracks die we wel al kenden klonken dan weer zéér sterk, met als uitschieters het ritmisch perfecte Creating a bigger boat en Frozen farms. Jammer dat andere toptrack Perfume glue (vanop hun EP) de revue niet passeerde, maar we keerden toch met een goed gevoel huiswaarts. Want alles wat Kawada gisteren niet liet zien, is wel aanwezig in de groep. En zal er - hopelijk! - spoedig uitkomen nu de doorbraak voor de deur staat.

Dief!

2008-03-06T14:43:00.004Z

Maandagavond werden in het Antwerpse Sportpaleis de winnaars van HUMO's Pop Poll feestelijk in de bloemetjes gezet. Natuurlijk mag een toonaangevend muziekblad als HUMO ook niet nalaten medailles te geven in de muzikale categorieën. En dus konden de HUMOlezers de voorbije maanden stemmen in uiteenlopende categorieën als beste zanger, beste cd, beste single enzovoorts. Naar jaarlijke traditie wordt er ook een prijs uitgereikt voor 's lands beste popconcert, al jarenlang een discipline waarin Rock Werchter het met de vingers in de neus en een straatlengte voorsprong haalt van de tegenstand. Vorig jaar werd de Werchterhegemonie even doorbroken door het eenmalige 0110. Terecht, want qua maatschappelijke impact schatten we Tom Barman's initiatief wel een stuk hoger in als het tuinfeest van Herman Schueremans.
Dit jaar was het echter weer prijs voor het Werchterse fenomeen, een keuze van de HUMOlezers waarin wij ons best kunnen vinden (onze stem ging naar Pukkelpop, maar Werchter zit heus niet ver van Chokri's feestje af), en dus mocht Herman na een jaartje pauze terug een medaille gaan ophalen op het grote Sportpaleispodium.
Herman, blij met de nieuwe beloning voor het jaar hard werken, klom dan ook het podium op, nietsvermoedend wat hem te wachten stond van het aanwezige publiek. Zijn verbijstering was dan ook groot toen bleek dat het applaus dat hij normaal gezien telkens oogstte een heel pak minder was als bij voorgaande medailles. Enkele individuen op de eerste rijen vonden het zelfs nodig om hem met oerwoudgeluiden te onthalen, waaraan in één moeite tientallen keren 'Dief' werd gebreid. U voelt de nattigheid misschien ook al: de drankprijzen van Werchter dit jaar. Want waar het publiek vorig jaar nog 'slechts' 2 euro moest neerleggen voor een bekertje gerstenat, was die prijs dit jaar zomaar even opgeslaan met 25 procent naar 2,5 euro. En dat vonden bepaalde individuen in het Sportpaleis dus heel wat minder fijn, wat Herman op de slechtste ontvangst kwam te staan in jaren.
Laat het duidelijk zijn: wij delen die woede niet. Helemaal niet. En onze verbijstering was dan ook groot dat Vlaanderen's hoogsteigen muziekmessias uitgejouwd werd voor zaken waar hij eigenlijk helemaal niets kan aan doen. Verbijstering, zelfs woede jegens de dommerikken (vergeef ons de krachtterm) die Herman de schuld geven van al hun problemen. Hey, kan Herman er dan ook maar iets aan doen dat het leven de laatste tijd duurder wordt, en dat dus ook de prijs van de bieringrediënten verhoogt? Wij dachten van niet. Oké, om meteen een halve euro meer aan te rekenen is enigszins verbazend, maar u begrijpt even goed als ons dat Werchter voor het gemak met ronde prijzen wil werken. Of staat u snel even tussen twee groepen door die u absoluut wil zien liever een halfuur te wachten aan een bonnetjesloket omdat de persoon voor u geen 2 euro en 23 cent kan vinden in zijn portemonnee? Omdat de cassière niet snel genoeg kan rekenen met eurocentjes? Neen dus. Op het probleem van die forse prijsverhoging bedachtten de Werchterorganisators dus een systeem om drankbonnen op voorhand te bestellen, waardoor je drankbonnen aan ongeveer 2 euro en 4 cent in voorverkoop kan verkrijgen. En vier cent, dat is nu toch werkelijk niets qua prijsstijging? Temeer omdat de ticketprijzen niet zijn gestegen.
Inderdaad: geen stijging in ticketprijs, dat moet ook al vijftien jaar geleden zijn bij Werchter. Vorig jaar kwam er zelfs twintig euro (een stijging van ongeveer 17 procent tegenover 2006) bij. En wie mij kan overtuigen dat de Werchteraffiche dit jaar niet beter is als vorig jaar krijgt zijn hele consumptiegebruik van vier dagen TW dit jaar uitbetaald. De headliners van de eerste dag, daar kreeg je drie jaar geleden waarschijnlijk elke dag 1 headliner van. Nu staan Lenny, R.E.M. en de Chemical Brothers netjes achter elkaar geparkeerd. Met namen als MIKA én Colunting Crows er nog vóór. In het buitenland zijn de vorige vijf namen steevast dagafsluiters, bij Herman krijgt u ze voor een luttele 75 (vijf-en-zeventig, jawel) euro in de schoot geworpen. dat wordt zelfs minder als u een combiticket neemt. 165 euro, dat is op zestig namen ongeveer 2,75 per band. Gesteld dat u pakweg de helft van die bands effectief ziet, is dat nog maar 5 euro 50. Horen we u nog klagen?
Daarom, beste mensen, is het een half wonder (waarvoor we God best op onze beide knietjes danken) dat er mensen zijn als Herman Schueremans en de Werchterorganisators die ondanks al de verwijten over ticketprijzen en drankprijzen toch elk jaar hun best doen om 270.000 mensen een prachtige vierdaagse te geven. Zoals Herman het zegt: 'ge beseft allemaal niet dat Werchter een Champions Leaguematch is'. En als u liever rond de kerktoren naar provinciaal voetbal gaat kijken: blijf weg van de Werchterse weide, en laat mensen toe die beseffen hoe goed ze het hier hebben.

Eraser

Nieuwe naam Rock Werchter + Dagindeling donderdag

2008-03-06T14:36:00.003Z

De Amerikaanse band Modern Skirts zal met een vijfenveertig minuten durende set de Pyramid Marquee van Rock Werchter 2008 officieel openen. Daarnaast kunnen we ook meedelen dat de running order voor donderdag 3 juli nu volledig vastligt en er zo zal uitzien:

MAIN STAGE:
Air Traffic (begint om 16.45)
Counting Crows
MIKA
Lenny Kravitz
R.E.M.
Chemical Brothers

PYRAMID MARQUEE:
Modern Skirts (17.00 u - 17.45 u)
Chris Cornell
The National
Beirut
Soulwax
2manydj's

Eerstdaags volgen normaal gezien nieuwe bevestigingen, maar we kunnen u wel al meegeven dat ook de youngsters van The Black Box Revelation op Rock Werchter spelen.

Nieuwe namen Rock Werchter 2008

2008-02-28T18:29:00.005Z

Misschien las u het al ergens anders, anders is de primeur voor ons: de nieuwe namen voor Rock Werchter 2008. Het gaat om
Neil Young - The Verve - Moby - Underworld
Beck - Soulwax - Kate Nash - Kings Of Leon - Babyshambles
2manydj's - Duffy - Galactic - The National
Deze namen zijn nog niet officieel vrijgegeven aan het grote volk, dat gebeurt morgen immers, als lokkertje voor de ticketverkoop die komende zaterdag 1 maart start.
Werchter krijgt met deze namen - volgens ons althans - een kwaliteitsinjectie van jewelste, want van namen als The National, Beck, Babsyshambles en Kings Of Leon loopt het water ons spontaan in de mond. Na de wat flauwe eerste lading namen kon de line-up dit wel gebruiken.
Morgen meer nieuws omtrent de dagindelingen en ticketprijzen.

Officiële website Rock Werchter

Team William in finale HUMO's Rock Rally!

2008-02-26T18:06:00.003Z

Zoals u ongetwijfeld weet - of niet weet, het is maar hoe erg u begaan bent met de toekomst van tientallen jonge groepen in België - nadert HUMO's Rock Rally stilaan haar ontknoping. Zondag 16 maart strijden tien groepen voor de hoogste, dan wel bekendste eer die een Vlaams muzikant te beurt kan vallen. Oké: een podiumplaats op pakweg Pukkelpop of Werchter is ook een evenement waarvoor zowat elke Belgische band een arm, been of zelfs groepslid veil heeft, maar zonder HUMO's Rock Rally zou het aantal Belgische vertegenwoordigers op deze festivals drastisch lager liggen. HUMO biedt hen een platform om hun muziek te tonen aan het grote publiek, een platform via hetwelke onder andere dEUS, Evil Superstars en recenter Mintzkov (Luna) en Absynthe Minded zich openbaarden aan rockminnend Vlaanderen.

Velen voelden zich geroepen om in het voetspoor van deze Vlaamse Helden te stappen, maar van de honderden groepjes blijven er nu dus slechts 10 over. En deze tien zijn: Berriegordies, Way, Jasper Erkens, Roadburg, The Porn Bloopers, The Hong Kong Dong, Steak Number Eight, The Galacticos, The Tabasco Collective en Team William. Vooral deze laatste band kan op onze steun rekenen. En misschien (hopelijk!) op de uwe ook, want Team William, door HUMO zelf omschreven als een kruising tussen The Libertines en Roxy Music (wij houden het liefst op een hartstochtelijke vrijpartij van Jason Lytle (Grandaddy) met Spencer Krug (Sunset Rubdown) en Mika), maakt ook kans op de KBC Publieksprijs. De KBC Publieksprijs houdt maar liefst 10000 euro in, en u beslist dus!

Stemmen kan indien u HIER klikt (audiofragmenten beluisteren ook).

Yeasayer + Maskesmachine, 20 februari 2008, AB Club Brussel

2008-02-21T12:06:00.004Z

Misschien had u het al door na het lezen van onze cd-recensie van hen, maar indien niet: wij vinden het New Yorkse allegaartje Yeasayer een verbazend sterk groepje. Gisteren kwamen de vier Brooklynites hun debuut 'All hour cymballs' live voorstellen in een uitverkochte AB Club, en het was dus dé gelegenheid om eens te checken wat de groep live presteert. En dat was, zoals we reeds verwachtten, heel wat.

Voorprogramma van dienst was het Antwerpse rariteitenkabinet Maskesmachine. De vierkoppige groep probeerde met een sappig Antwerps dialect een kruising tussen CocoRosie en dubstep-held Burial te vormen. Voor ons is pure imitatie en kopieerdrang naar eigen nummers toe geen probleem, maar hey, wie live wil overtuigen heeft wel nummers nodig. Sterke nummers als het nog even kan. En daar ontbrak het Maskesmachine net aan, want tussen het vele geblaat viel er weinig wol te bespeuren. Geen wol, eigenlijk. In onderwijstermen een dikke onvoldoende.

Gelukkig kregen we een dik halfuurtje later die wol wel voorgeschoteld. Wol verweven in een fantastisch allegaartje van klanken en geluiden. U hoort het al: Yeasayer had het podium beklommen en trapte z'n set af met Waves, een meeslepend prijsbeest dat bovendien nog eens zo perfect uit de AB Club-boxen weerklonk dat het leek alsof ze gewoon de cd stonden te playbacken. Het verbaasde ons niet in het minst dat een breed klankentapijt dat op cd zo ingenieus klinkt door vier personen live op zo'n ideale wijze wordt gebracht. Terwijl Yeasayer live eigenlijk helemaal geen strakke groep is. Nuja, het laatste optreden dat wij zagen was het griezelig perfecte Interpol, dus neemt u het ons alstublieft niet kwalijk dat we Yeasayer daarnaast ongelooflijk los vinden. Ofdat we het erg vinden dat Yeasayer live andere dimensies geeft aan z'n songs is echter een vraag waarop wij voluit 'neen' op kunnen antwoorden. Het speelse cachet dat wordt meegegeven aan zowat elk nummer maakt ons immers lichtjes euforisch. Zo zagen we in dat bij onze favorieten Wait for the summer en 2080 dat niet alleen de prachtige samenzang topklasse is, maar de ingenieuze bas- en gitaarlijntjes evenzeer. En live een meerwaarde bieden, dat is toch een hoofddoel van concerten, of vergissen we ons?

Naast de op gejuich ontvangen nummers van het debuut speelde Yeasayer nog een drietal nieuwe nummers, die na amper één luisterbeurt voor ons al moeiteloos kunnen wedijveren met de klassesongs die we van hen reeds kenden. De band was ook opvallend vriendelijk voor het publiek, en tussen de songs kregen we grappige anekdotes over de trappen van het AB-complex en de problemen van Pete Doherty, die met z'n Babyshambles tegelijkertijd in de grote zaal optrad.

Voordat frontman Chris Keating z'n band aanzette tot een verbazend krachtige versie van Sunrise, waarin voor de laatste keer een bezwerende paringsdans werd opgevoerd tussen strakke afroritmes en New Yorkse vintage rock gekruid met hemelse samenzang, deelde hij ook nog mee aan het publiek dat ze deze zomer terug in Brussels spelen, waaruit wij concluderen dat we op de zomerfestivals Yeasayer nogmaals zullen zien. En wij zullen er zeker bij zijn, want nadat we ons al tot devote fan bekeerden na het album, zijn we wat nog een beetje meer na de overtuigende en bezwerende live-ervaring.

Rock Werchter 2008

2008-02-15T16:20:00.003Z

Gisteren werden de eerste nieuwe namen van Rock Werchter officieel bekendgemaakt. 24 zijn het er, en net als de vorige jaren even voorspelbaar als afwisselend. Mijn februari-column is dus opgedragen aan Herman Schueremans, mister Rock Werchter himself.

Elk jaar kijken wij halsreikend uit naar de eerste namen voor 's werelds beste festival, Rock Werchter. Maanden op voorhand begint het gespeculeer al. Rond nieuwjaar komen de meeste bands op de proppen met nieuws over nieuwe albums en tournées, en beginnen trouwe Werchtergangers hun wenslijstjes voor de komende edities rond te strooien. Ook wij durven wel eens een gokje wagen en ons zo mengen in het eeuwige gespeculeer of Artiest X toert en Artiest Y dan wel op de Main Stage of in de Pyramid Marquee zal spelen. En dan zijn ze daar, de Eerste Namen, tussen eind januari en midden februari. Meestal lekken ervoor wel enkele kleinere bands uit, omdat ze popelen om het goede nieuws dat ze op Rock Werchter spelen openbaar te maken. Maar Grote Namen, neen, die blijven in de kast tot de organisatie zich verwaardigdt de devote TW-fans een blik te gunnen op de ronkende namen die het eerste weekend van de grote vakantie de Werchterwei aandoen.
Veel gegis gaat eraan vooraf, maar uiteindelijk heeft dat raden naar de headlinerpostjes meer weg van in een cirkel lopen. Want verrassen, neen, qua headliners is dat er niet bij voor Rock Werchter. Een select groepje van Absolute Grootheden bevolkt toch altijd de Main Stage rond de klok van twaalven 's nachts. Zoals daar zijn: R.E.M., Metallica, Faithless, Chemical Brothers, Radiohead, enzovoorts enzoverder. Om de aantal jaren komen zij op de proppen met een nieuwe langspeler, en de Werchterplek is meestal al lang geboekt voordat het ding in de winkel ligt. Soms komt de organisatie verassender uit de hoek, met bijvoorbeeld de promoties van co-headliner naar absolute top of the bill. dEUS in 2006 en Muse in 2007 zijn daar mooie voorbeelden van.
Deze niet eindigende kringloop van headliners maakt natuurlijk dat we niet echt laaiend enthousiast zijn wanneer we uiteindelijk de Eerste Namen onder ogen krijgen, want op voorhand kan men ze makkelijk voorspellen. Maar goed, als er géén grote namen zouden staan, zou het ook maar triestig zijn, daarover stoppen we dus met klagen, beloofd. Wat ondergetekende echter steeds meer een doorn in het oog is, is het aantal groepen dat enkele jaren naeen zijn ding mag komen doen zonder dat het iets noemenswaardigs nieuw uitgebracht heeft. Dit jaar valt dat nog meer op als anders. Kaiser Chiefs, 's werelds grootste rommel ten westen van Tokio Hotel, speelt dit jaar voor de vierde keer op een rij op TW, en dat met maar twee albums op het conto. Akkoord: 2005 mochten ze dan wel gecancelled hebben, en Werchter haalt artiesten die cancellen vaak het jaar later terug (zie ook Mika dit jaar), maar dit jaar heeft Herman werkelijk geen enkele reden om ze nóg eens op z'n Main Stage te droppen. Hun 'nieuwste' album kwam vorig jaar al uit, én ze speelden vorig jaar maar liefst drie shows in België (Werchter, Pukkelpop, Lotto Arena). Evenzo voor The Kooks op de vorige TW-editie: het jaar ervoor en dit jaar hebben ze een album voor te stellen, maar het tussenliggende jaar 2007? Idem dito voor Air Traffic (die met 1 album maar liefst 4 keer in België spelen gedurende precies 1 jaar) en Editors (één 'nieuw' album, de laatste twee jaar maar liefst 8 (acht!) maal te zien in België). U denkt; 'ja, Eraser zit weer te vitten op de groepjes die hij niet afkan'. Neen: ook het feit dat Muse vorig jaar moest headlinen vindt Eraser overkill na de TW-albumvoorstelling van 2006.
En begrijp ook: wij hebben niets tegen kutmuziek op de affiche van Werchter (in sé wel, maar we begrijpen dat die rommelbandjes ook hun publiek aanspreken en ze dus recht hebben op TW-afficheplaatsen), maar alstublieft: laat ze hun album voorstellen op 1 editie en laat hen dan in hun repetitiehok gaar stoven. Andere bands hebben ook nieuwe albums onder hun arm, maar zien hun plek (en uurtje beroemd zijn) voor hun neus weggekaapt worden door herhalingen van de vorige jaren...
Als we de namen van de editie van 2008 - die tot nu bekend gemaakt werden - erbij nemen, vinden we slechts enkele absolute nieuwelingen op TW: Beirut en Band of Horses(yes!), The Hives (mja), Nightwish (God, no..), het onbekende John Butler Trio en dan nog elektroclashhypes Digitalism en Justice. In tegenstelling tot hen zien we voor de zesde keer R.E.M.(derde keer in zes edities) en Chemical Brothers (derde keer in vier edities), Ben Harper (vierde keer) en Lenny Kravitz (vijf keer).
De affiche van Werchter omschrijven we dus best door het gebruik van 'herhaling', inderdaad. Die herhaling kan positief zijn (Radiohead, dEUS, Sigur Rós), maar tevens onze nekhaartjes overeind laten komen van afschuw (Air Traffic, Kravitz, Kooks, Kaiser Chiefs,...). U vraagt zich dan af waarom we ons Enorme Ego En Dito Opgeblazen Mening Over Alles En Iedereen van 3 tot 6 juli op de weide komen showen? Hierboven staat het: Radiohead, dEUS, Sigur Rós en Band of Horses. Ofte: puur muzikaal genot. Ofte: de traditie (wat is een grote vakantie zonder TW aan het begin?).
En we leven op hoop; want nog ongeveer 34 namen moeten erbij komen. Waarbij hopelijk minder herhaling zit, en meer boeiend materiaal (My Bloody Valentine toert, Herman!). Keep your fingers crossed!

CD-Recensie: Black Mountain - In the future

2008-02-12T19:25:00.000Z

Alsof het nog niet genoeg is dat we half februari al met een heerlijk lentezonnetje en een gemiddelde temperatuur van 15 graden celsius zitten, krijgen we ook al de eerste herfst-plaat van het jaar op ons bord. Het Canadese collectief heeft met z'n tweede plaat 'In the future' immers een donkerbruine collectie rocksongs klaar die nog het best zouden gedijen aan de haard met de vallende bladeren zwermend voor de ramen.

Een behoorlijk sterke collectie rocksongs. Plaatopener Stormy high is een bluesstamper van formaat met een riff waarvoor pakweg Jack White en Josh Homme gemakkelijk een vinger veil hebben. In het melodieuze Angels toont de band rond Stephen McBean, een notoire muzikale duizendpoot uit Vancouver (check ook z'n psychedelische indiepopgroepje Pink Mountaintops eens!) dat hij het ook rustig kan, maar dat de sound daarom niet aan kracht moet inboeten. Met Tyrants trekt Black Mountain weer de jaren '70-hardrock toer op, en mits enige verbeelding hoort men zelfs een flard Stairway to heaven van Led Zeppelin passeren, al zal het gebruik van het typische Stairway-panfluitje daar niet vreemd aan zijn.

The White Stripes, Queens of the Stone Age, Led Zeppelin, u hoort al in welke muzikale schuif we Black Mountain kunnen onderbrengen. Maar toch gaat die vergelijking bij wijlen niet helemaal op. Het prachtige Queens will play bijvoorbeeld, lieflijk ingezongen door Amber Webber, wiens stem uitgebreid mag uitwaaieren over een sluimerende gitaarriff, zou zeker niet misstaan tussen het ruigere werk van Chan Marshall aka Cat Power.

Helaas is het vet na goed dertig minuten helemaal van de soep. Wat overblijft zijn vier tamelijk grote stinkers die evengoed onder de categorie saai als slecht kunnen gerangschikt worden. Evil ways klinkt vreemd genoeg gedateerder als de voorgaande songs, die allemaal nochtans ook werden gedrenkt in een oudere sound. Het korte intermezzo Wild wind is overbodig, maar Bright lights slaat de kroon qua langdradigheid. Een zestien minuten en eenenveertig seconden durende kwak übercamp die dan nog wel gezegend mag zijn met een leuke intro, maar al snel de vernieling in wordt geholpen door een klaaglijk jankende McBean en ontaardt in een pegingel dat het geen naam heeft. De verdwaalde Muse-riff ergens voorbij de vierde minuut deed ons even ontwaken uit de verveling, maar wordt te lang uitgemolken om het nummer boeiender te laten eindigen. En bij afsluiter Night walks konden wij enkel verlangen naar een voortijdige euthanasie voor 'In the future'.

Als we onze mantel der liefde nog eens bovenhalen (versgewassen na de drek van Dave Grohl en z'n Foo Fighters, dat spreekt), kunnen we 'In the future' zeker een zéér goede plaat noemen, maar neemt u ons alstublieft op ons woord wanneer we u enkel de eerste zes songs van harte aanbevelen. Dus de simpele conclusie: http://www.itunes.com/, downloaden, installeren, 'In the future' importeren, en die zes topsongs op uw iPod kwakken. En genieten maar.

Blogaanpassingen

2008-01-31T17:20:00.000Z

Indien u het nog niet gemerkt had: we zijn qua CD-recensies een iets andere weg ingeslagen. Voortaan zullen de CD-recensies iets minder uitgebreid zijn, meer to-the-point, en dus hopelijk vlotter en gemakkelijker om te lezen. Ook wordt er bij elke recensie een klein coverfototje bijgevoegd, zodat het ietwat monotone zwart van de blog gebroken wordt.

Hopelijk kunt u dit appreciëren
mvg
Eraser

CD-Recensie: Goldfrapp - Seventh Tree

2008-01-31T16:18:00.000Z

Buiten het feit dat Allison Goldfrapp van Moeder Natuur the looks meekreeg, heeft ze ook nog een van de mooiste zoetgevooiste stemmen van de huidige generatie rockmadammen. Ziehier de twee redenen waarom wij ons tot de steeds groeiende fanschare van haar band Goldfrapp rekenen. En laat het toeval nu willen dat de Engelse chanteuse met haar nieuwste langspeler 'Seventh Tree' ons nog meer redenen geeft om haar te adoreren.

Die reden verschuilt zich in de très poppye en tevens bedwelmende fluisterpopsongs die Allison met haar band op 'Seventh Tree' neerpleurde. 'Fluisterpop? Goldfrapp? Heb ik enkele albums gemist?' vraagt u zich misschien af. Niet echt; Goldfrapp keert gewoon terug naar de roots. Op debuut 'Felt Mountain' was er tussen de Portisheadachtige triphop af en toe eenrustig en ingetogen nummertje te vinden waarvan 'Seventh Tree' bulkt. Maar in vergelijking met vorige fullcd 'Supernature' zijn de nieuwe tien nummers wel een koerswijziging. Van de discopop werd afgestapt, de dansbare sound werd ingeruild voor rustige, maar bij wijlen toch zéér vrolijke popdeuntjes. 'Happiness' (what's in a name), eerste single 'A&E' en 'Caravan Girl' mogen meteen in dat laatste rijtje. Qua fluisterpop is plaatopener 'Clowns' een perfect voorbeeld, net als het verscheurend mooie 'Eat yourself'.

Van discodominatrix naar elfje onderging Allison Goldfrapp een méér dan geslaagde gedaanteverandering. En in een beweging katapulteerde ze indien niet haar beste, dan toch het coherentste Goldfrappalbum in de winkelrekken. Kortom, een aanrader!

CD-Recensie: Yeasayer - All hour cymbals

2008-01-31T16:13:00.000Z

Platen die in januari uitkomen zijn meestal niet de grootste kanshebbers om op het einde van het jaar herinnerd te worden ter gelegenheid van de eindejaarslijstjes. Ze worden in het vergeethoekje gedrumd door platen die (veel) later op het jaar verschijnen en die in een vlaag van soms wel kortstondige euforie vaak nog milder worden beoordeeld als de januari-, februari- en maartplaten. Laat het toeval nu willen dat op dit moment meteen een grote kanshebber voor een Eindejaarslijstjeplaats in onze cd-speler zit.
Indien u het nog niet had afgeleid uit de titel van dit bericht: we hebben het over de nieuwe New Yorkse hype Yeasayer. Hype vraagt u zich misschien af? Inderdaad, want door Mensen Die Het Kunnen Weten werden ze al vaker naar voor geschoven inzake hun Grote Doorbraakjaar 2008. Ook wij zouden grif ons geld inzetten op deze vier jonge Brooklynites die ons werkelijk met verstomming sloegen met debuut ‘All Hour Cymbals’. Een mix van indiegitaargetokkel en gospelsamenzang overgoten met een dikke saus melodie en op smaak gebracht met een portie Oosterse kruiden. Die onmiskenbare Balkaninvloed hoorden we ook al bij Beirut, maar Yeasayer doet er iets compleets anders mee. Hoort u ons klagen? Allerminst.
Het absoluut fantastische singletje 2080 krijgt momenteel een beetje airplay op Studio Brussel (weliswaar niet op de piekuren), en misschien kende u ook Sunrise al, de eerste single die uit ‘All hour cymbals’ werd geplukt. Ook Forgiveness, een koortsig en tegendraads maar tevens innemelijk charmant nummer, mag van ons dit jaar elke dag op de radio worden gedraaid. Ondanks het feit dat TV On The Radio het hen in dit genre al eens voordeed klinkt in de nummers van Yeasayer toch een opvallende eigenheid door. De samenzang werd nog verder uitgewerkt als bij TV On The Radio, en het geheel neigt minder naar de shoegazende noise waarin TVOTR wel eens durft verzanden.
Als we eerlijk moeten zijn mogen we dit plaatje niet citeren voor een Eindejaarslijstjesplaats, want het debuut verscheen in Amerika al op 23 oktober 2007. De release in België (en bij uitbreiding heel Europa) gebeurde echter pas begin januari, dus geven we de jongens van Yeasayer graag de kans om zich te meten met het andere ultieme platenwerk uitgebracht in de komende maanden. Het zou immers zonde zijn om dit pareltje te vergeten .

Yeasayer speelt op 20 februari in de AB Club te Brussel. Achteraf kan u hier een verslag lezen.

Tips voor 2008

2008-01-10T17:38:00.000Z

De recente reeks in Studio Brussel's programma 'Volt' over mogelijke ontdekkingen voor 2008, getipt door Mensen Die Het Kunnen Weten (concertprogrammators, deejay's, muzieksamenstellers,...) bracht ons ook op het ideetje om onze tips voor 2008 op een rijtje te zetten.

Op Studio Brussel passeerden enkele van de artiesten die wij ook tot kanshebber voor Revelatie in 2008 ook al, waaronder:
YEASAYER: troonopvolgers van TV On The Radio, hun eerste worp 'All hour cymbals' staat deze week hoog in onze iTunes-playlist en klinkt zeer leuk en verfrissend. Op 20 februari te bewonderen in de AB. Wij gaan, u toch ook?
SOKO: Het fantastische popdeuntje van I'll kill her spookt al een maand door ons hoofd, en met een eerste album op komst lijkt een doorbraak niet ver weg. Een grappig Frans-Engels accent dat ons meteen begeesterde, en een tekst die ons ondanks de vele dreigende woordjes toch deed glimlachen.
GIRLS IN HAWAII: naar voor geschoven door Knack journalist Wouter Vandriessche als revelatie, maar eigenlijk al half doorgebroken in alternatiefminnend Vlaanderen (spot op Werchter 2004). Geen sinecure voor een Waalse band, maar met het goede 'From here to there' bewezen de mijnwerkerszonen dat ze heel wat in hun mars hebben. Nieuw album in 2008.
MIDNIGHT JUGGERNAUTS: In thuisland Australië al big, maar de doorbraak in Europa zit er volgens ons ook aan te komen. Poppy krautrock, een mashup van Ladytron, Soulwax en Daft Punk. Hou ze in de gaten.
BRODINSKI: Het Franse elektroclashfenomeen werd getipt door Kim van dj-duo Ed&Kim, en is sinds zijn fantastische remix van D.I.M's Is you inderdaad één van onze grote favorieten op het elektrogebied. Ook z'n eigen Bad runner is een dansvloerbom van jewelste. Boilerroom-voer, Chokri!

Zelf voegen we graag deze artiesten toe aan dat rijtje:
GHINZU: De Waalse dEUS, maar toch iets minder goed dan de Antwerpenaren. Bezitten één klassieker van jewelste (The Dragster-Wave) en 1 ronduit goed album ('Blow'). In 2008 komt hun derde langspeler uit, de vraag is of na Wallonie, Frankrijk en Zwitserland ook Vlaanderen bezwijkt voor John Stargasm's bende.
D.I.M.: Duits elektrowonder (zucht, nog een inderdaad, alhoewel: voor goede dingen staan we altijd open) uit de Boys Noize Records-stal. Stal al half de show met z'n anthem Is you, en belooft in 2008 nog meer van zich te laten horen.
SURKIN: Ook deze piepjonge knaap zal in 2008 verder potten blijven breken, en we schatten dat hij tegen het einde van het jaar op dezelfde hoogte prijkt als Digitalism en Boys Noize.
FELIX CARTAL: Canadees, loeiend hard en verschrikkelijk dansbaar. Punt. Haal z'n L'amour nu in huis!
THE BLACK ANGELS: Vernoemd naar een song van de Velvet Underground, vorig jaar al goed voor een splinterbom van een plaat, dit jaar de volledige doorbraak, kan dit nog fout lopen?
MIDLAKE: Ook al half doorgebroken in 2006 met 'The trials of Van Occupanther', maar met de nieuwe plaat, gepland voor 2008 zullen ze nog veel meer mensen fascineren.

Uit de Belgische kleigrond schuiven wij graag Team William naar voor, onze favoriet voor de eindzege in Humo's Rock Rally. Een krachtige en très poppy EP, heerlijke zomermuziek. In dezelfde prestigieuze rockwedstrijd hopen we tevens het beste voor Douglas Firs, de piepjonge Vlaamse Bonnie 'Prince' Billy, en minstens even goed als de iets bekender Bony King of Nowhere. In dezelfde categorie hopen we dat de HUMO-jury ook The bear that wasn't positief evalueert, net als wij. Verder Rock Rally deelnemers die wij best kunnen pruimen: The Gibs, Galacticos en zeker de triphoprock van Trip Mondaine. En Merchtemse trots Kawada komt half februari met hun eerste full cd op de proppen, dus daar kunnen we ook naar uitkijken!

Tot zover onze tips, dus kom later niet af dat we het u niet gezegd hebben!

Rëunies

2008-01-03T09:00:00.000Z

Een nieuwigheid dit jaar op deze blog: een column over een opvallend verschijnsel in de muziekbussiness, die ik op regelmatige tijdstippen op jullie zal loslaten. De eerste van deze reeks is al voor de derde dag van het jaar, dus qua goede voornemens kan dat tellen!

Wat hebben Led Zeppelin, The Police, The Sex Pistols, Genesis, Crowded House, The Eagles en - op veel kleinere schaal -The Scabs gemeen? Wel, twee dingen: ten eerste vonden de oude mannen het nodig om hun resterende ledematen in 2007 nog eens te schikken, een telefoontje te plegen met andere levende lijken waarmee ze vroeger het merkwaardige fenomeen 'rockband' een fysieke vorm gaven, en tot slot hun gitaren weer in de versterkers te pluggen. Niet van het repetitiekot, neen. In versterkers die daarna doorgeschakeld worden naar boxen van voetbalarena's en andere megahallen. Of kunnen we beter zeggen: hun instrumenten inpluggen in hun bankrekeningen? Want als we de concerttickets voor de wereldtournées van bovengenoemde bands eens overlopen: voor The Police in het Antwerpse Sportpaleis moest men voor een mid-klasse ticket 75 euro neertellen; voor Genesis in het Koning Boudewijnstadion werd dat 80 euro en voor - het iets minder bekende - Crowded House betaalde je de som van 45 euro. Dit zijn de buitenlandse bands die de moeite namen (alhoewel, moeite, meneer Sting?) om naar het piepkleine België af te zakken. In het buitenland konden ticketprijzen voor een eenmalig (you wish, onze kop eraf als ze volgend jaar niet over heel de wereld langs de kassa passeren) rëunieconcert van Led Zeppelin oplopen tot de mooie som van 445 euro. Voor de minst dure zitplaatsen telde men 275 euro neer. Ook The Sex Pistols konden niet achterblijven, maar toch verbleekt hun ticketprijs voor hun tournée door een zevental Engelse megazalen naast die van Led Zeppelin, slechts een 'luttele' 100 euro. Kassa kassa kassa.

Maar goed, genoeg gezegd (gezaagd?) over concertprijzen, want naast het feit dat ze terug beginnen toeren hadden we al gezegd dat er nog een overeenkomst was tussen deze bands. Inderdaad. Die gelijkenis ligt hem in het feit dat deze rëunies ons helemaal koud laten, en in sommige gevallen ons zelfs opzadelen met een hevige verachting als het om de muziek gaat. Onze verachting voor punk zal daar niet vies aan zijn, maar ook de surrogaatrock van The Police en Crowded House, en de fletse bedoening Genesis (mét Phil Collins, gruwelijk) hebben wij nooit echt kunnen appreciëren. En laat ons wel wezen: naast drie goeie nummers is Led Zeppelin er ook niet echt in geslaagd ons warm te laten lopen voor hun 'oermetal'. Enkel indien het gratis is, zal u ondergetekende misschien zien rondhangen voor het podium bij Robert, Jimmy, John Paul en Jason. Inderdaad; geen John Bonham. Die ging op stijlvolle wijze de pijp uit na zestien shotjes wodka. Zestien. Nog zo'n reden: waarom zouden we honderden euro's neertellen voor groepen die niet eens in de originele bezetting spelen? Ofwel staan ze er wél in de oude bezetting, maar is het eerder een gimmick dan een optreden. Haalt u Johnny Rotten, praktisch drie vierde invalide en mentaal helemaal nul, voor uw geestesoog die - wankelend en zich met de grootste moeite rechthoudend - God Save The Queen (of nog beter, een opa die aanzet tot Anarchy in the UK) tegen het jonge volkje brult. Akkoord: ooit zal hij als jonge knaap wel een revolutie veroorzaakt hebben, maar taferelen anno 2007 zullen niet echt tot de verbeelding spreken.

Gelukkig kunnen we u van het rëuniefront natuurlijk ook goed nieuws melden. Vorig jaar al vermorzelde Smashing Pumpkins (akkoord: twee Pumpkins maar) onze dosis scepsis helemaal met een moker van een plaat en een blitzkriegoptreden, en dit jaar herleven nog enkele andere van onze helden weer. Zo komen onze favoriete shoegazers The Jesus & Mary Chain en My Bloody Valentine (herinnert u zich het fan-tas-tische 'Loveless' uit 1991 nog?) terug bij elkaar voor een plaat en een tour, waarvan we natuurlijk hopen dat België niet overgeslagen wordt. Ook Rage Against The Machine komt, zeven jaar na hun afscheidstournée, terug bij elkaar. Vorig jaar stonden ze al als absolute headliner (The Jesus & Mary Chain trouwens ook) op het Amerikaanse Coachella, en dit jaar touren Zach de le Rocha en kompanen uitgebreid door Europa. Pinkpop en Rock Am Ring strikten ze al, dus de kans op Rock Werchter is nú al belachelijk groot. Al hopen we natuurlijk dat -indien er zaalshows aan te pas komen- hún ticketprijzen niet zo ongemeen hard de pan uitswingen als die van de pensioenspaarfondsen aan het begin van dit bericht...

J.

2008

2008-01-02T19:12:00.000Z

Met 2007 laten we een uitermate mooi jaar achter ons, en we hopen dat we van 2008 een even mooie tijd kunnen maken. Voor u wensen we natuurlijk hetzelfde, kortom:

GELUKKIG NIEUWJAAR!

Ook in 2008 zullen we proberen u op de hoogte te houden van onze bevindingen over cd's, concerten, festivals en alles wat met muziek te maken heeft! We blikken samen met u vooruit naar de komende twaalf maanden:

In 2007 brachten al onze absolute favorieten een plaat uit, uitgezonderd één: dEUS! Er zaten zes lange jaren tussen het in 1999 verschenen pareltje 'The ideal crash' en hun laatste worp 'Pocket revolution', maar 'amper' 3 jaar later komt Tom Barman's bende weer met een nieuwe langspeler: vandaag werd bekendgemaakt dat die 'Vantage point' zal heten, en uitkomt op 21 april! Ook R.E.M. prikte een datum voor z'n nieuwe werk: begin april zou het nieuwe 'Accelerate' in de winkel moeten liggen. We betwijfelen of Chris Martin en z'n Coldplay-maatjes, net als dEUS en R.E.M., ook in april hun nieuwe uitbrengen, maar normaal gezien hebben we voor het einde van het jaar wél een opvolger voor het teleurstellende 'X&Y' (2005). Onbekender, maar daarom niet minder goed; Wolf Parade stelt ergens in de lente hun opvolger ('Pardon my blues') voor het vaak geroemde 'Apologies to the queen Mary' (2005) voor. Tenslotte plant ook Timesbold een nieuwe cd dit jaar.
De vrouwelijke eer zal worden verdedigd door Allison Goldfrapp, die op 25 februari al met 'Seventh three' op de proppen komt.
Onzekerder zijn de geruchten dat Bloc Party. en Nine Inch Nails ook dit jaar nieuwe plaat uitbrengen. Bloc Party.-zanger Kele Okereke bevestigde wél dat ze al veel nieuwe nummers hebben, en Trent Reznor van NIN liet vorig jaar al enkele keren vallen dat 'Year zero' slechts het eerste deel van een tweeluik was, en dat het tweede luik al voor snel zou zijn.

Op concertvlak belooft 2008 ook spetterend te worden. Het voorjaar zit al stampvol met concerten waarvan we er nog enkele moeten uitpikken. Onder andere Smashing Pumpkins (19 februari, Vorst), The Mars Volta + The Sedan Vault (9 maart, AB), Band of Horses (15 maart, Botanique) en Einstürzende Neubauten (21 mei, AB) trokken al onze aandacht. Ook Sunset Rubdown doet in mei Europa aan, en mogelijk komt daar ook Björk bij, die in april/mei Groot-Brittannië vereert op zaalshows, en daarna mogelijkerwijs oversteekt naar het vasteland.

Qua festivals doen we waarschijnlijk voor de zesde keer Werchter, die met Radiohead de perfecte headliner vastlegden, en met geruchten over onder andere Rage Against The Machine, The Cure en anderen zal Rock Werchter ook dit jaar weer moeiteloos een succes worden! Hopelijk (herexamens?) komt bij Werchter ook het immer fantastische Pukkelpop, en indien we niet naar Limburg trekken, voor het eerst het Waalse Dour.

Kortom; muziekjaar 2008 zal er ongetwijfeld weer een mooi worden, dus stay tuned!

Eindejaarslijstjes (6): Platen van het jaar

2007-12-30T18:04:00.000Z

Hier zijn ze: onze platen van 2007. De top dertig van langspelertjes die we u warm aanbevelen. Voor sommigen hebben we helaas te weinig tijd gekregen om ze helemaal te ontdekken (verklaart de lage posities van Beirut en de niet-vermeldingen van Spoon, Iron & Wine en andere, die wij nog moeten laten doordringen...), maar toch is dit een mooie staalkaart van de verhoudingen dit jaar. Een downloadtip staat tussen haakjes achter de cd-titel.

30. Architecture In Helsinki - Places like this (Heart it races)
29. Elvis Perkins - Ash wednesday (While you were sleeping)
28. UNKLE - War stories (Helpless)
27. Valgeir Sigurdsson - Evkilibrium (Evolution of waters)
26. Einstürzende Neubauten - Alles wieder offen (Weil weil weil)
25. Amiina - Kurr (Seoul)
24. Beirut - The flying club cup (Nantes)
23. Elliott Smith - New moon (High times)
22. Battles - Mirrorred (Tij)
21. Dez Mona - Moments of dejection and despondancy (Sister)

20. Vitalic - V live (Anatoles)
19. Cold War Kids - Robbers & cowards (Hospital beds)
18. Arctic Monkeys - Favourite worst nightmare (Do me a favour)
17. Babyshambles - Shotter's nation (Carry on up the morning)
16. The Good, the Bad and the Queen - s/t (Herculean)
15. Digitalism - Idealism (Pogo)
14. Daft Punk - Alive 2007 (One more time/Aerodynamic)
13. Soulwax - Most of the remixes... (Phantom pt. II)
12. Björk - Volta (Dull flame of desire)
11. Ryan Adams - Easy tiger (I taught myself how to grow old)

10. Nine Inch Nails - Year Zero
Een goede Nails-plaat slechts op de tiende plaats? Inderdaad, dat wijst erop dat 2007 een zéér sterk muziekjaar was. Trent Reznor's laatste worp is één lange tirade tegen het hedendaagse Amerika en andere wanpraktijken in deze wereld. Conceptueel opgebouwd in de verre toekomst, maar wel goed voor ronkende industriële elektronica afgewisseld met snoeiharde riffs die het hier en nu domineren. Nine Inch Nails kan het duidelijk nog steeds, na twintig jaar.
DOWNLOADTIP: The beginning of the end

9. The Go! Team - The proof of youth
Zomers en dus vrolijk, een samenraapsel van foute TV-tunes en leuke indierock. We werden aangenaam verrast door deze Britse bende, die de rotzomer qua weer toch een zonnige tint gaf. Live nóg leuker als op plaat, en gaat u maar na hoe tof dat is als we deze plaat al ultiem dansbaar vonden...
DOWNLOADTIP: Grip like a vice

8. Boys Noize - Oi oi oi
Elektropunk, elektrock, party techno, de termen passen allemaal bij het debuut van Duitse elektrokroonprins Alexander Ridha. Vergeet de vooroordelen over monotone en saaie elektronische muziek, dit is een plaatje dat onze oren nog lang zal 'teisteren'. De plaat barst van de danstunes die de komende jaren de clubscène zullen vormgeven, let op onze woorden!
DOWNLOADTIP: My moon my man

7. Band of Horses - Cease to begin
Van een mindere versie van My Morning Jacket naar een mooie sierlijke zwaan, Band of Horses bevestigd en lost probleemloos de verwachtingen in. Hun debuut was al straf, maar met 'Cease to begin' wordt de lat wel nog een stuk hoger gelegd. Hun topsingle Funeral van het debuut vindt moeiteloos een vervolg in knallers als Is there a ghost? en Cigarettes, wedding bands.
DOWNLOADTIP: Cigarettes, wedding bands

6. Smashing Pumpkins - Zeitgeist
Toen we 'Zeitgeist' voor het eerst hoorden waren we niet meteen overtuigd, maar het is na al die luisterbeurten wel uitgegroeid tot onze op 1 na favoriete Pumpkins-plaat (na 'Siamese dream', dat spreekt). De vrees dat deze rëunie enkel voor Billy's portemonnee was is al lang verleden tijd, want het is dé rëunie van dit jaar. Magnifiek live, en op plaat nog altijd een reus. Maar geen slapende meer.
DOWNLOADTIP: United states

5. Interpol - Our love to admire
De derde Interpol-plaat, en qua prijsgeven van pracht kan die naast hun debuut staan. Hun tweede album, 'Antics', gaf zijn geheimen meteen vrij, maar nu grijpt Interpol terug naar het oude, fel gesmaakte recept. Qua sound zijn de New Yorkers wel geëvolueerd richting mainstream, maar toch valt er genoeg materiaal te bespeuren om de topvijfplaats te verklaren. Het magistrale Pioneer to the falls, maar even goed twee nummers waaraan we in het begin niets vonden (Lighthouse en Wrecking ball) en natuurlijk het machtige Heinrich maneuver stelen de show.
DOWNLOADTIP: Heinrich maneuver

4. The National - Boxer
Hoe hebben we deze band zo schandelijk over het hoofd kunnen zien tot eind augustus vragen we ons af. Boxer, gereleased in juni al, had anders misschien nog hoger geëindigd in dit lijstje. Een pure Tindersticks-reïncarnatie waarvan de prachtige slome stem ons helemaal in vervoering brengt, en waarvan het muzikale nog ietsje magnifieker is. Indien u dit niet kent: u loopt nu (nu!) naar de dichtsbijzijnde platenboer!
DOWNLOADTIP: Mistaken for stranger

3. Blonde Redhead - 23
De wijdse galm van Sonic Youth gekoppeld aan Sinead O'Connor's wijdse stem, zo kunnen we deze groep nog het best omschrijven. Volledig platgewalst werden we in het voorprogramma van Interpol, maar op plaat klinkt alles nog een stukje strakker en beter. Normaal gezien zouden we niet lang moeten nadenken over hun plaats in deze lijst, maar helaas beslisten de twee groepen hieronder er anders over...
DOWNLOADTIP: Spring and by summer fall

2. Bloc Party. - A weekend in the city
In 2005 ook al gestrand op een zucht van de eerste plaats met 'Silent alarm', en 'A weekend in the city' overkomt net hetzelfde. Het zit Bloc Party. niet echt mee. In een minder fantastisch muziekjaar met lengten voorsprong de beste, dat is een feit. En wij denken, gezien de geslaagde evolutie die de Britse jongens in hun sound legden, dat ze de levensloop van die ene groep die hen dit jaar wist te kloppen, wel eens zouden kunnen evenaren. Misschien niet in termen van beter of gelijkwaardig zijn, maar Bloc Party heeft net als ... (leest u hieronder maar, wij houden u liever in spanning...) het lef om zich te vernieuwen wars van alle verwachtingen...
DOWNLOADTIP: Sunday

1. Radiohead - In rainbows
Waarschijnlijk vind u mijn nieuwe nummer 1 zo voorspelbaarbaar dat ik belachelijk word, maar het IS zo, m'n beste. Radiohead is er (weer) in geslaagd om me met verstomming te slaan, en (indien u zo goed bent geweest m'n recensie te lezen, bedankt daarvoor dan) dan hadden we het hier nog maar alleen gehad over de eerste cd. Want met de tweede cd met bonustracks doet Radiohead nóg beter. Dé groep, dé droom voor elke muziekfanaat. Luister en geniet. En dank God voor Thom Yorke, Jonny Greenwood, Phil Selway, Colin Greenwood en Ed O'Brien.
DOWNLOADTIP: All I need (cd1) en Up on the ladder (cd2)

Eindejaarslijstjes (5): Ontdekkingen

2007-12-28T18:18:00.000Z

Terwijl wij naar de toptien van De Tijdloze op Studio Brussel luisteren - die wij elk jaar weer met dezelfde wisselende gemoedsstemming beleven, zijnde momenten van diepe afkeer (Tool! Metallica! Guns 'n Roses! AC/DC!) afgewisseld met momenten van opperste geluk (dEUS! Radiohead! Tom Waits! Elvis Costello! of -zoals nu- Led Zeppelin's Stairway to heaven, prachtig (...) meegeneuried door ondergetekende). Er zijn dus slechtere manieren om te werken aan een lijstje met onze ONTDEKKINGEN van de laatste 361 dagen!

Oude meesters:
Zingende zaag Bob Dylan, zijne nasaliteit zelve, leerden wij dit jaar ten volle appreciëren, met onnoemelijk veel dank aan raadgevingen uit onze naaste omgeving maar evenveel aan de parel genaamd 'Highway 61 revisited'. Like a complete unknown was ook Tom Waits ons gehoor binnengewandeld. Maar met de pracht van 'Closing time' waren we meteen verkocht aan de rasp en zijn onconventionele instrumentarium. Van een onconventioneel instrumentarium gesproken: wat te zeggen van de uit Duits staal opgetrokken Einstürzende Neubauten, de ondertussen 20 jaar oude bende van ex-Bad Seed Blixa Bargeld. Voor hen golden buizen en afgedankte frietketels als normaal instrument, maar 'Perpetuum Mobile' en recentste worp 'Alles wieder offen' leerden ons dat ze ook met gewone instrumenten fantastisch uit de hoek kunnen komen.

Alt. country:
Alt. country is voor ons de grote verzamelgroep van alle artiesten die zich wentelen in de snijdende sound van lap-steel, maar evengoed van verstilde artiesten die enkel geholpen door een akoestische gitaar en wat zachte backing band ons naar de keel grijpen. In die eerste categorie haalden we zowat de hele back catalogue van Ryan Adams in huis, die ons aangenaam verraste met zowat elk album en ons zo bekeerde tot devote fan. In de tweede categorie onthouden we vooral het kippenvel dat Bonnie 'Prince' Billy ons bezorgde met z'n 'I see a darkness', het sterke combo Timesbold en soortgenoten Travel By Sea.

Weird folk en consoorten:
Beginnen bij het begin van het genre, en dat begin heet voluit Björk Gudmonsdottir uit Ijsland. Vorig jaar al onder de indruk van haar 'Homogenic', dit jaar nog verder bedwelmd door de pracht van haar ander werk. Ook geapprecieerd aan onze iTunes-afspeelteller te zien: 'Volta', de recenste worp van Björk. Van Björk naar de zusjes Cassidy van CocoRosie, alfabetisch een kleine stap, en qua geluid een nog kleiner verschil. Alhoewel: waar Björk kiest voor de wijdse instrumenten, gaan de zusjes van CocoRosie vooral voor een mengsel van keukengerief en een leeggeplunderde speelgoedwinkel. 'Noah's ark' was gedurende Juli niet uit onze iPod te wrikken, en dat vinden wij nog steeds terecht.

Eervolle vermeldingen:
De pracht van Interpol's 'Turn on the bright lights', The National (reïncarnatie van Tindersticks), de dode maar daarom niet minder geniale Elliott Smith, het noisecombo Sonic Youth (!!!) en opvolgers Blonde Redhead, en uit de eigen klei opgetrokken operarock van Dez Mona en Waalse dEUS-variant Ghinzu. Verder ook nog zowat de hele hoop technoartiesten waarvan we momenteel onder de indruk zijn bedanken voor de geweldige elektronische beats, en dit lijstje zit erop!

Nog maar 1 lijstje te gaan dus, maar wel het belangrijkste: onze favoriete albums van 2007.
Stay tuned!

Eindejaarslijstjes (4): Elektronische cd's/tracks

2007-12-19T16:20:00.000Z

Vandaag in de Eindejaarslijstjes: de béste elektronische muziek op plaat dit jaar. De vijf beste cd's en tien beste tracks in de wereld van techno en aanverwanten, proper op een rijtje. Inderdaad, we zijn te goed voor deze wereld.

CD'S

5) Modeselektor - Happy Birthday
De Duitsers (ja, voor interessante dansmuziek is Duitsland hét landbij uitstek: Ellen Allien, Boys Noize, Digitalism, DJ Hell, Modeselektor, Stephan Bodzin,...) van Modeselektor gaan voluit voor de elektro, maar vergeten af en toe niet vernieuwend uit de hoek te komen. Ze kregen hulp van onder andere Radiohead's Thom Yorke, en dat is veelbetekenend, gezien Thom's allergie aan collaboraties.
DOWNLOADtip: Black block

4) Daft Punk - Alive 2007
Nuja, er staat geen enkel nieuw nummer op, dus daarop scoort deze live-cd van Daft Punk niet zo'n goede punten, maar wàt zijn we blij met de Molotovcocktail van Daft classics. Werkelijk elk Daft Punk nummer dat iets betekent zit in de blender, en met leuke truucjes wordt het publiek langzaam maar zeker platgewalst. Prima vervanger voor onze Pukkelpopbootleg!
DOWNLOADtip: hij hangt volledig aan elkaar, dus spaar wat breedbandruimte en download 'm in één beweging. Onze favoriete momenten in de set: One more time vs Aerodynamic én The brainwasher vs Rollin' & scratchin'.

3) Stephan Bodzin - Liebe ist...
Terwijl we deze lijst typen, staat dit cd'tje op. Vandaag pas ontdekt, maar duidelijk sterk genoeg om hier een podiumplaats te komen bezetten. Helaas misten we hem op I Love Techno, maar 'Liebe ist...' makt veel goed (en op 10 mei is er een herkansing in DecaDance te Gent). Opwindende techno, met streepjes minimal, u kent onze favoriete sound nu al wel. Nauw verwant bij Gui Boratto, die ons even nauw aan het hart ligt.
DOWNLOADtip: Mondfahrt

2) Digitalism - Idealistic
Ja, wéér Duitsers... Ismael Tuefecki en Jens Moele uit Hamburg mepten ons volledig K.O. met de eerste 7 tracks, en dan vergeten we eventjes dat de volgende nummers niet echt top zijn, want daarna komt Jupiter room en zijn we volledig uitgeteld. Zomerse popelektro (Pogo), clubhits (Zdarlight), name it and you get it.
DOWNLOADtip: Pogo

1) Boys Noize - Oi oi oi
Punk, it ain't, al doet de titel misschien anders vrezen. Wel een stevige punkattitude, wat we wél kunnen waarderen. Boys Noize is van chouchou van de groten (Tiga, Soulwax, Erol Alkan) uitgegroeid tot chouchou van de massa, getuige daarvan zijn de lamgeslagen Boiler-/Orange room bezoekers op respectievelijk Pukkelpop en I Love Techno. Wij krijgen er niet genoeg van, en eenmaal u neoklassiekers als Frau, Oh!, &Down, My moon my man enzovoort van achter naar voor kunt meefluiten zult u dezelfde mening toegedaan zijn.
DOWNLOADtip: Frau

TRACKS

(Vooraleer u zich begint af te vragen waar My moon my man, Pogo en In white rooms zijn: vermits we ze al opnamen in selcetie van beste tracks tout court van 2007, en ook omwille van het feit dat we de concurrentie óók iets willen gunnen, hebben we ze niet in deze lijst opgenomen... Ook hier is de regel: 1 song per artiest!)

15) The Proxy - Decoy
14) D.I.M. - Is You (Brodinski remix)
13) Stephan Bodzin - Treibsand
12) Faze Action - In the trees (Carl Craig remix)
11) The Subs - Fuck that shit

10) Ellen Allien - Go
9) John Dahlbäck - Blink
8) Felix Cartal - L'amour
7) Justice - Phantom pt. II (Soulwax remix)
6) Bloc Party - Flux (Jesse F Keeler remix)

5) Gui Boratto - Beautiful world
Gui Boratto maakte met Beautful world het langgerekste orgasme van 2007. 8 minuten en tien seconden lang hemelse beats en een hemelse stem. Meer moet dat niet zijn.

4) Maxim Lany & El Carlitto - Thank God
Het komt uit Gent en maakt stomende elektro. Soulwax? Fout: Maxim Lany, huisdj van onder andere Culture Club en DecaDance. Thank God heeft de potentie om één van de tracks van 2008 te worden, indien het nummer ontdekt wordt door het grote publiek. Classic.

3) Trentemöller - Moan (Trentemöller remix)
De albumversie was wat te traag naar Anders Trentemöllers normen vermoeden we (alhoewel we die plaatversie ook fantastisch vinden!), en daarom deze meer up-tempo versie. Ane Trolle neemt de slepende vocals voor haar rekening en presteert minstens even goed als Feist op de (hier al iets té vaak genoemde, alhoewel: dat nummer is briljant) remix van My moon my man.

2) Digitalism - Idealistic (Album version)
De radioversie is iets teveel verbouwd, maar de versie zoals men kan horen op het gelijknamige album is fantastisch. I have an idea that you are here/I have the idea that you are near, de tekst is zo leeg als alle hoofden van Wendy En Verwanten samen (Prins Laurent inclusief), maar who cares? Onze benen ontleden geen teksten.

1) Boys Noize - Feel good (TV=Off)
Onwaarschijnlijk hoe sterk deze track is. Hij hoeft 'm nog maar te teasen en het kot staat al in de fik. De climax is fantastisch, en dat tot vier,vijf maal toe. Download, koop, steel, maar zorg dat u hem zo vlug mogelijk in het bezit hebt!

Eindejaarslijstjes (3): Elektronica live

2007-12-17T18:50:00.000Z

We hebben lang getwijfeld over de titel hierboven. Zetten we er elektro? Neen, want niet alle elektronica valt onder de grote noemer elektro of zelfs techno te plaatsen. En dance was het allerminst, de elektronische stuff die we dit jaar op ons bord kregen. Dan maar elektronica. En die 'live' erachter, tsjah. Dat moet iedereen maar voor zichzelf uitmaken, wat er nu écht live gebeurt op dat podium. Sceptici lachen waarschijnlijk met het gebruik van live, want 'alles staat toch op tape', maar wij dagen hun uit de krachttoeren van elektronische helden zoals hieronder zelf eens te presteren... Alles goed en wel; hier zijn de beste elektronicaperformances die we dit jaar zagen!

10) Chemical Brothers - Rock Werchter, 30 juni
De Chemical Brothers hebben ondertussen al een arsenaal klassiekers gemaakt die staan als een huis, maar eigenlijk hadden we ietsjepietsje meer verwacht van hun headline-act op 30 juni laatstleden. Het klonk nogal mak naar het einde toe, al zal het verschroeiende begin daar misschien voor iets tussen hebben gezeten. Hun toppers werden er bijna allemaal doorgejaagd in het memorabele eerste halfuur, wat zorgde voor te veel afval naar het einde toe.

9) SebastiAn - Pukkelpop, 16 augustus
Indien we langer van SebastiAns beats hadden mogen genieten, had deze set waarschijnlijk nog veel hoger in dit lijstje gestaan, maar een halfuur was iets te kort om volledig loos te gaan bij de beste dj die Ed Banger Records rijk is. Wel hoorden we tot ons groot genoegen Daft Punk's Da funk en eigen klassieker Walkman voorbijkomen. En afsluiten met z'n eigen remix van Rage Against The Machine's Killing in the name was een kers op de taart ter grote van een hele kersenboom.

8) Digitalism (live) - I Love Techno, 10 november
Digitalism brak dit jaar volledig door bij het grote publiek, en de twee Duitsers vonden blijkbaar zelf dat ze hun nieuw aangeboorde publiek wat in de watten moesten leggen. Een hele live-set werd ontworpen, maar helaas misten we versie 1 op Pukkelpop. Volgens de bootleg een grote fout, weten we nu. Op I Love Techno kwamen ze de tweede versie voorstellen, die ons een middelmatig eerste halfuur bood, maar een stortregen aan eigen klassiekers in het tweede halfuur. Jupiter room, Digitalism in Cairo, Zdarlight, Idealistic, I want I want en natuurlijk het ultieme zomermoment Pogo. Of hoe midden november zelfs kan klinken als half juni.

7) Dave Clarke - I Love Techno, 10 november
Net zoals SebastiAn zagen we ook maar een dik halfuurtje van Dave Clarke. Maar niet getreurd: dit halfuur boenkeboenke deed een volledig nieuwe wereld voor ons opengaan. De grootste technolegende aller tijden stuurde ons een halfuurtje richting Detroit, en zorgde ervoor dat we techno nu niet meer bekijken als een aaneenschakeling van saaiheid en voorspelbaarheid. Pet af voor Dave.

6) Magnus - Nijdrop, 9 februari
Het Ego Van Tom Barman, die mythe is ondertussen al rijp voor een biografie, maar in de Nijdrop was daar toch niet zoveel van te merken. Barman poseerde gewillig, liet zich van z'n beste kant zien, en hielp ondertussen CJ Bolland plaatjes kiezen. Van de mixtafel blijft ie beter af, maar als frontman van deze dansformatie is de opperdEUS zeker op z'n plaats. Overigens; CJ Bolland was ook zéér goed op dreef. Stomende set!

5) Dr. Lektroluv - Rock Werchter, 28 juni
De groene dokter kreeg vrij spel in de van bij aanvang kolkende Marquee (wat wilt u als My moon my man, de Boys Noize remix van Feist, de set aftrapt!), maar deed z'n job meer dan naar behoren. Exquise elektro, perfect om de eerste festivaldag mee af te sluiten. De enige dj op de affiche (Chemical Brothers waren meer een live-set) hield de elektronische eer meer dan hoog, en toonde dat hij niet moet onderdoen voor buitenlandse helden.

4) Boys Noize - Pukkelpop, 16 augustus
Het Duitse elektrowonder Alex Ridha moest z'n debuut nog releasen op dit moment, maar deed op z'n dooie gemak een overvolle Boiler overkoken. Duidelijk de klassevolste van de huidige generatie (Digitalism-Justice-Boys Noize,...). Vorig jaar nog een nobele onbekende ergens in de vroege namiddag, nu al 'co-headliner' in de Boiler! Harder better faster en stronger als de concurrentie naar de top!

3) Ellen Allien - I Love Techno, 10 november

Neen, Ellen Allien's muziek is niet echt ongelooflijk catchy te noemen, maar haar bijwijlen trage en bezwerende beats maakten ons vorig jaar al enorm onder de indruk van 'Orchestra of Bubbles', haar collaboratie met Apparat. Dit jaar stond ze weer in haar dooie eentje op I Love Techno, met een platenbak vol minimal en elektro die ongelooflijk goed klonk. Girl power, ongetwijfeld.

2) Boys Noize - I Love Techno, 10 november
Nu had Alex Ridha zijn debuut 'Oi oi oi' wel al op de markt gegooid, en met resultaat. Zowat de hele Orange room van I Love Techno herkende de fantastische platen meteen, wat voor nog uitgelatener taferelen dan op Pukkelpop zorgde. Frau, Oh!, &Down en natuurlijk het fantastische Feel good (TV=off) deden Flanders Expo daveren op z'n grondvesten en bij afsluiter My moon my man ging het dak er net niet af. Als de organisatoren maar geen klachten krijgen van de zaaluitbaters na deze triomftocht van de jonge Duitser.

1) Trentemöller (live in concert)- Pukkelpop, 18 augustus
Ja, rockpuristen, u mag deze 'live in concert' letterlijk nemen. Want wat Deense techneut annex superremixer Anders Trentemöller presteerde in de Dance Hall, daar komen héél veel rockgroepen niet eens aan. Soms verkillende winterse bleeps (Miss you), dan weer knetterende elektrobeats (What else is there), Trentemöller weet perfect hoe hij een publiek kan begeesteren. Misschien waren de echte elektroliefhebbers wat teleurgesteld door de vele rustige momenten, maar wij gaven daar geen fuck om en genoten des te meer van wat één van de opwindendste artiesten in het huidige muzieklandschap moet zijn. Klasse!

Eindejaarslijstjes 2007 (2): Songs

2007-12-14T17:11:00.000Z

Speciaal voor u zitten wij te zwoegen op deze vloed aan lijstjes, maar we zullen niet ontkennen dat we er met graagte wat tijd in steken! Zo is het immers altijd plezierig te grasduinen in de deuntjes van het jaar, herinneringen ophalend aan de momenten dat we de volumeknop (in deze iPod-tijden noemt dat clickwheel) ietsje luider draaiden. Want naast de stinkers die onder andere Air Traffic, Plain White T's en Kate Nash naar onze kop slingerden (we moeten het niets eens in het buitenland gaan zoeken, denk maar aan Stabroekse zeikers Fixkes en de geitenwollensokken Milow), viel er ook wel wat te pruimen op de Vlaamsche radio. Hier is onze topdertig van beste tracks van '07 (met tussen haakjes de cd + uitgavejaar cd), met bij de tien beste enkele regeltjes commentaar!

30. Ryan Adams - Two ('Easy tiger', 2007)
29. Mika - Relax, take it easy ('Life in cartoon motion', 2007)
28. Wolfmother - Joker and the thief ('Wolfmother', 2006)
27. Beirut - Nantes ('The flying cup club', 2007)
26. Nine Inch Nails - Survivalism ('Year zero', 2007)
25. Arctic Monkeys - Brianstorm ('Favourite worst nightmare', 2007)
24. The National - Mistaken for strangers ('Boxer', 2007)
23. Band of Horses - Cigarettes, wedding bands ('Cease to begin', 2007)
22. Chemical Brothers - Do it again ('We are the night', 2007)
21. Kings of Leon - On call ('Because of the times', 2007)

20. Björk - Earth intruders ('Volta', 2007)
19. Rihanna - Umbrella ('Good girl gone bad', 2007)
18. Regina Spektor - Samson ('Begin to hope', 2006)
17. Cold War Kids - Hang me up to dry ('Robbers and cowards', 2007)
16. Absynthe Minded - Plane song ('There is nothing', 2007)
15. Radiohead - 15 step ('In rainbows', 2007)
14. Trentemöller - Moan ('The last resort', 2006)
13. Klaxons - Golden skans ('Myths of the near future', 2007)
12. The Good, the Bad and the Queen - Herculean ('The Good, the Bad and the Queen, 2007)
11. Smashing Pumpkins - Tarantula ('Zeitgeist', 2007)

10. Babyshambles - Carry on up the morning ('Shotter's nation', 2007)
Een gitaarriff die rammelt aan alle kanten, Pete Doherty die lijkt te zingen onder invloed van een containerlading coke, en toch: catchy as hell! 'It's not easy getting out the bed, it's too easy getting of my head'. De tekst duwt ons tevens met de neus op de feiten. Inderdaad: wij zijn van het slag dat ze elke morgen uit hun bed moeten schrapen. Als je met dit materiaal een album aftrapt zit je meteen goed.

9. Booka Shade - In white rooms ('Movements', 2006)
Misschien hadden we die vorig jaar erbij moeten zetten, want nieuw is ie niet. Maar toch: dit materiaal beroert naast de dansvloer van elke club ter lande ook als gewone song. En dat is iets wat niet vele elektronische artiesten gegeven is. Dit nummer was zowat de enige reden waarom we zondagavond naar 'De Bedenkers' keken op Eén.

8. Blonde Redhead - Spring and by summer fall ('23', 2007)
Wij vielen als een blok voor de gejaagde drums die het nummer cachet geven, maar toch is het de gitaarriedel die ijs snijdt op z'n noisiest waarover we niet heenkunnen. Het Italiaans-Japanse trio trakteerde ons op een knallende versie in Vorst, en sindsdien moeten we Spring and by summer fall minstens éénmaal daags horen of ons humeur is eraan. Revelatie!

7. Bloc Party. - Hunting for witches ('A weekend in the city', 2007)
Gejaagde drums en gitaarriffs die ijs snijden, wat we hierboven ook zeiden: bij Bloc Party bent u daarvoor ook aan het juiste adres. In 2006 vielen we al voor het qua geluid ietwat belabberde YouTube-filmpje van dit nummer, maar dit jaar deed de albumversie meer dan die hooggespannen verwachtingen inlossen. Bloc Party. doet het weer, na eerder op dezelfde wijze succesvol te zijn geweest met Helicopter en Banquet. En daar zijn we geenszins rouwig om.

6. Ellioth Smith - Angel in the snow ('New moon', 2007)
Elliott mag dan al bijna zes jaar onder de zoden liggen, de op gepaste tijdstippen verschijnende albums met demootjes en onafgewerkte studioversies zorgen ervoor dat we hem allerminst vergeten. 'New moon', de recentste erfenis, bevat om en bij de twintig parels, maar slechts 1 nummer kan het beste zijn, en dat is hier 'Angel in the snow'. Prachtig in z'n eenvoud, waarschijnlijk zelfs de beste Ellioth Smith-song tout court.

5. Silversun Pickups - Lazy eye ('Carnavas', 2006)
Een band die debuteert met een ronkende rocker als Lazy eye kan bij ons nog moeilijk iets mispeuteren. Maar wat een song is dat dan ook! Langzaam op dreef komend, met een uitbarsting die ons herinnert aan het beste van Sonic Youth, en toch weer niet. Want wat deze band zeker heeft, is een eigen smoel. En dat is zeldzaam tegenwoordig.

4. Arcade Fire - No cars go ('Neon bible', 2007)
Neen, wij hebben het daarentegen niet voor Arcade Fire. Die pretenderen ook een eigen smoel te hebben, maar wat ondergetekende hoort, is enkel een matige mash-up van Death Cab for Cutie en My Morning Jacket. Soit: we zullen niet verder uiweiden over onze hekel aan alles wat naar Arcade Fire geurt. Want omdat we ook positief uit de hoek kunnen komen zetten we graag hun beste single in de spotlights. Rebellion (lies) was twee jaar geleden al mooi, maar No cars go is nóg sterker. Fantastisch geopend en afgesloten, en tussendoor nooit minder als fantastisch. zo zie je maar: zelfs de slechtste auto heeft soms goeie onderdelen...

3. Interpol - The Heinrich maneuver ('Our love to admire, 2007)
In het begin hoorden we Het niet. Maar The Heinrich maneuver is zo'n typische song die z'n pracht en praal slechts na enige tijd onthuld. In dit geval is die pracht en praal een magnifiek opgebouwde songs die werkelijk àlles heeft. Een refrein voorbestemd om door duizenden kelen meegebruld te worden. 'Today my heart swings', ja Paul Banks moet het geweten hebben hoe wij ons zouden voelen als we The Heinrich maneuver leerden appreciëren. Topsong van een topband.

2. Digitalism - Pogo ('Idealistic', 2007)
Dé zomerhit van 2007 was niet Umbrella van Rihanna, zie daarvoor hoger in deze lijst (inderdaad: wij vinden Umbrella een fan-tàs-tisch nummer), maar werd gemaakt door twee Duitsers die resideren in een bunker rond Hamburg. Iets dat dwaalt tussen de leukste rock en de dansbaarste elektro, met een vrolijke (weliswaar brainloze) tekst. Meer moet dat niet zijn. 'The sun is in the air', een rotzomer qua weer, maar een zanglijntje dat toch telkens de zon daadwerkelijk deed schijnen!

1. Feist - My moon, my man (Boys Noize remix) (te vinden op Boys Noize's 'Oi oi oi', 2007)
Een remix op 1, wie had dat gedacht? Wij alleszins wel, want vanaf de eerste keer dat we Boys Noize's versie van My moon, my man hoorden (Rock Werchter 2007, eerste nummer Dr. Lektroluv) waren we er smoorverliefd op, en dat werd enkel erger telkens we dit nummer hoorden. Feist's ijle stemmetje gecombineerd met eens tel leuke beats, fantastisch opgebouwde hoogtepunten, alles, werkelijk alles zit in dit nummer.

Eindejaarslijstjes 2007 (1): Concerten

2007-12-12T18:20:00.000Z

Is hij er weer met zijn lijstjesverslaving? Ja, hij is er weer. Een week na het afsluiten van mijn persoonlijke top vijftig (die alweer even gedateerd is als de uitvinding van de stoomtrein, want deze week ontdekten wij de ware pracht van meesterwerken van Blonde Redhead, DJ Shadow en anderen...) begin ik aan de serie van eindejaarslijstjes. Zullen de komende weken nog de revue passeren: Beste DJ-sets, Beste albums, Beste singles, Ontdekkingen en, om in schoonheid te beginnen, de BESTE CONCERTEN VAN 2007!

10) Queens of the Stone Age - 29 juni, Rock Werchter

Na het zwaar tegenvallende album 'Era vulgaris' maakten we ons op voor een concert van twaalf in een dozijn, maar we kregen in plaats van een saaie en langdradige bedoening een uur stomende stoner op ons bord. De heerlijke arrogantie van Josh Homme, - dit keer wél ondersteund door een overtuigende backing band (remember het lusteloze kwartet in 2005) - gecombineerd met mokerslagen zoals daar zijn Mexicola, Burn the witch, If only en natuurlijk het immer beangstigend sterke Song for the dead, sloeg ons met verstomming. Een halfuur later hapten we nog naar adem.

9) The Good, the Bad and the Queen - 30 juni, Rock Werchter

Muzikaal genie Damon Albarn zat al in één van de beste Britpopbands, één van de opwindendste hiphopgroepen en kwam dit jaar weer met een nieuw project op de proppen: The Good, the Bad and the Queen. Een superconceptplaat over het Londen zoals Albarn dat ziet was het gevolg, en alsof die plaat ons nog niet blij genoeg had gemaakt: ze kwamen 'm nog eens integraal live uitvoeren ook! Dromerige en warme songs omarmden ons gedurende het uurtje dat de supergroep (naast Albarn ook Simon Tong (The Verve), Tony Allen (Fela Kuti) en bassgod Paul Simonon (The Clash)) ten beste gaf. Revelatie van het festival.

8) CocoRosie - 18 augustus, Pukkelpop

CocoRosie klinkt op plaat soms wat stilletjes, maar live is daar niets van te merken. Gedreven door indrukwekkende ondersteunde muzikanten knalden de nummers op hun grooviest door de boxen. Erg leuk was de keuze voor een beatboxer in plaats van een 'gewone' drummer. De twee speciale stemmen van de zusjes Casady harmoniërden perfect met de droge beats en spaarzaam pianogetokkel, maar pasten even goed bij verpletterende live-uitvoeringen die richting hiphop neigden. Het publiek genoot, en de groep mocht na lang aandringen zelfs een klein bisrondje spelen. Geen sinecure voor een 'kleine' groep geprogrammeerd in de late namiddag.

7) The Go! Team - 16 augustus, Pukkelpop

Met het even goede als kersverse album 'The proof of youth' onder de arm kreeg het Britse sixtet vrij spel in een Dance Hall die eigenlijk op voorhand al veroverd was. We lieten ons meevoeren op een fijne trip doorheen de wereld van TV-filmsoundtracks en zomerse pop. De bandleden joegen met hun aanstekelijke enthousiasme de temperatuur in de Dance Hall al gauw de hoogte in, en krijgen zonder twijfel de Prijs voor Vriendelijkste groep van het festival. Vriendelijkste, Tofste én Aanstekelijkste. Perfect festivaloptreden.

6) Björk - 28 juni, Rock Werchter

Mevrouw Gudmonsdottir dook voor de gelegenheid nog eens in haar verkleedkoffer en schminkdoos, maar wij onthouden vooral de ongelooflijke stem waarmee de Ijslandse nimf de weide inpakte, en de fantastische liveuitvoeringen van Earth intruders, Hunter, Declare independance en de rauwe elektrofinale van Hyperballad waarin LFO's clubtrack Freak werd binnengesmokkeld. Zonde dat ze van liveoptreden geen gewoonte maakt, zodat we haar de eerste drie jaar niet mogen terugverwachten op de weide van Werchter, en evenmin voor een indooroptreden, want die zijn volledig verleden tijd voor Björk.

5) Sonic Youth - 18 augustus, Pukkelpop

Een live-uitvoering van 'Daydream nation', dat we dat nog mogen meemaken! Neen, wij zijn nog lang niet afgeschreven, maar toch lijkt het ons waarschijnlijker dat Yves Leterme samen met Joëlle Milquet Kerstmis viert dan dat er nog eens één van onze favoriete bands hun meesterwerk integraal live zien uitvoeren. Genoten van deze buitenkans hebben we dus des te meer, al misten we door het uitlopen van Nine Inch Nails op het hoofdpodium wel Teen age riot en Silver rocket. Maar dat werd dan weer ruimschoots goedgemaakt door de versie van Hyperstation.

4) Interpol - 23 november, Vorst Nationaal

Het concert van Interpol gemist? Haast u naar Vorst, want ongetwijfeld zijn er nu nóg echo's op te vangen van hun krachttoer eind november. Inderdaad: te spreken over het geluid in Vorst zijn we nooit, maar toch kon Interpol ons moeiteloos overtuigen van het feit dat ze één van de sterkste livebands in rock business zijn. Markant is overigens het feit dat we onlangs opmerkten dat Interpol in ons cd-rekje vlak boven hun illustere voorgangers Joy Division zit. Joy Division, de band die Interpol op een goeie dag zelfs weet in te halen. Een goeie dag, zoals in Vorst op 23 november bijvoorbeeld.

3) Smashing Pumpkins - 17 augustus 2007, Pukkelpop

Chokri zal ongetwijfeld haatmail van de helft van het aanwezige publiek hebben gehad om zo'n 'vergane glorieën' te programmeren, maar wij vonden de pompoenen ontegensprekelijk de sterkste band van het hele festival. Akkoord: de nieuwe songs klinken soms wat matiger als oude klassiekers (die ze dan nog niet eens speelden!), maar dat weerhield er ons allerminst van om anderhalf uur gebiologeerd naar kale Billy en z'n backing band te staren (niet alleen naar z'n bassiste alleen, neen!). Anderhalf uur zwaar gitaargeweld, maar geen seconde vervelend.

2) Nine Inch Nails - 18 maart, Ancienne Belgique

Hard, harder, hardst. Zo kunnen we de triomfantelijke blitzkrieg van Trent Reznor en gevolg het best omschrijven. Twee uur lang de grootste culthits van de industrialgrootheden, afgewisseld met wat onbekendere albumtracks en een occasioneel nieuw nummer van het toen nog te verschijnen 'Year Zero'. De dag dat Trent met een brutale aanval op ons gehoor ons hart stal. De dag sinds dewelke wij nooit meer onbewogen naar de Nails luisterden zonder ons de beelden van de memorabele live-ervaring te imagineren. Rauw, maar toch o zo sterk.

1) Damien Rice - 1 juli, Rock Werchter

Ja: ik ben van het emotionele type als het op muziek aankomt, maar nooit, nooit, nooit, nooit zijn wij zo mentaal platgewalsd als door de gevoelige Ierse bard. Nooit zeg ik u! Kippenvel, haartjes overeind en bij ultieme hootepunt Cannonball zelfs vochtige ooghoeken, dit concert was een uur in de hemel. Damien greep ons van bij het begin bij de keel met een soloversie van 9 crimes, en gaf daarna nog huiveringwekkend mooie versies van negen andere songs, onder meer parel Delicate en afsluiter The blowers's daughter, waarin de flard van Radiohead's Creep Thom Yorke en co groen zou doen uitslaan. Pure perfectie.

Persoonlijke Album 50 - deel 5/5

2007-12-07T12:17:00.001Z

Na volgend stukje tekst blijft u tenminste gespaard van m'n lijstjesfobie tot aan Nieuwjaar, prijs u gelukkig. Maar dus eerst de definitieve Tien uit mijn Album50, ofte de tien beste platen ooit gemaakt volgens ondergetekende.

10:
Coldplay - A rush of blood to the head (2002)
Het album waarmee Coldplay zich eensklaps verhief tot absolute grootheid. Grootse Melodieën die zonder problemen de grootste stadia beroeren, maar ook in intieme kring perfect aanvoelen. 'A rush of blood to the head' is áf in al z'n vormen, van de rockende opener Politik tot aan ingetogen afsluiter Amsterdam. Chris Martin en co droomden van een status gelijkwaardig aan die van U2, maar met deze cd plaatsen ze zich nog een klasse hoger.
<3:> Politik

9:
Radiohead - Kid A (2000)
Thom Yorke werd zot van gitaren, en dreef z'n bandmaten tot wanhoop met geluiden die weggelopen waren uit cd's van o.a. Boards of Canada, Kraftwerk en Aphex Twin. Maar kijk: Radiohead werd het eens, en naast futuristische elektronica-experimenten (Idioteque!) stonden er ook akoestische en gewone rocknummers op. De c dklinkt echter nooit als een samenraapsel van geluiden en stijlen, maar als een homogeen klankentapijt waarin de luisteraar telkens nieuwe patronen ontdekt. Na filmisch mooie afsluiter Motion picture soundtrack ontwaakten we uit één van de mooiste dromen die we ooit hadden. Hulde!
<3:> How to disappear completely

8:
Sigur Rós - () (2002)
Telkens wij de ongetitelde '()' (genoemd naar de twee halve cirkels op de cd-hoes) horen speelt er zich voor onze ogen een film af. En telkens een andere. '()' bespreken als cd, is eigenlijk de muziek oneer aandoen, want het is meer een ervaring als verzameling liedjes. Gezongen wordt er in een verzonnen taal, maar who gives a fuck, verstaat iemand anders op de andere platen dat Ijslands? Neen, voor Sigur Rós-luisteraars tellen alleen de magische melodieën en climaxen, en daarvan tellen de eveneens ongetitelde nummers (Untitled #1 tot Untitled # 8) er genoeg. Meer als genoeg.
<3:> Untitled # 8 (Popplagið/The Pop Song)

7:
The Velvet Underground & Nico - s/t (1967)
Waarschijnlijk één van de invleodrijkste platen uit de rockgeschiedenis, maar toch o zo onbekend. De namen Lou Reed en John Cale en zelfs gastzangeres Nico zijn bekender als deze supergroep, maar alles begon voor deze muzieklegendes bij The Velvet Underground, een samenraapsel van verhalen over drugs en SM gecombineerd met krijsende violen en smerige gitaarriffs. As we like it, natuurlijk.
<3:> Venus in furs

6:
Interpol - Turn on the bright lights (2002)
Wij hoorden deze parel voor het eerst in de Brusselse metro. Een onbekend deja-vugevoel onverviel ons langzaam terwijl muziek en de donkere metro-omgeving ons volledig opslokten. Een zeldzaam moment, maar des te aangrijpender. 'Turn on the bright lights' is als een vulkaan die, hoe graag ie dat ook wil, maar niet tot uitbarsten komt. Beheerst leidt het New Yorkse viertal ons in de graftombe van wijlen Ian Curtis (Joy Division), maar vergeet niet om ook met eigen vondsten de luisteraar in de ban te houden.
<3:> Alles, maar als het echt moet toch afsluiter Leif Erikson. Of het kippenvelmoment Hands away, of...

5:
Bonnie "Prince" Billy - I see a darkness (1999)
Will Oldham's breekbare stem en dito teksten maken de wereld steeds een beetje sad bij het beluisteren van diens ultieme parel 'I see a darkness', maar daar geven wij hoegenaamd geen ene fuck om. Zonder twijfel één van onze favoriete singer-songwriters. Onze haartjes gaan nog steeds overeind staan als we dat fantastische zinnetje 'and you know I have a love, a love for everyone I know' horen.
<3:> Het titelnummer I see a darkness.

4:
Nine Inch Nails - The downward spiral (1994)
Trent Reznor bedwingt z'n demonen met een conceptplaat rond zelfmoord. Op een indringende en aangrijpende manier schetst hij de teloorgang van een man, passerend langs zowat elke emotionele afgrond die een mens kan tegenkomen. Angstaanjagende teksten ('she spreads herself wide open to let the insects in' (Reptile), 'I want to fuck you like an animal' (Closer), 'he couldn't believe how easy it was/he put the gun into his face' (The downward spiral). Opgenomen in het huis waar volgelingen van Charles Manson de actrice Sharon Tate brutaal ombrachten. Maakte van Trent Reznor een wereldster, maar hij wist nog niet half dat zijn emotionele downward spiral nog niet eens begonnen was.
<3:> Heresy

3:
Afghan Whigs - Gentlemen (1993)
We openen de top drie met wat één van de meest onderschatte rockplaten ooit moet zijn. Maar gelooft u ons; vergeet 'Nevermind', hier is een vele betere rockplaat. Muzikaal zijn ze niet te vergelijken, maar voor ons blijft het een mysterie waarom 'Nevermind' zo'n invloed had, terwijl er in de jaren '90 pakken betere platen uitkwamen. 'Gentlemen' mengt rock met een fractie soul, vooral te danken aan de stem van Greg Dulli. Geen enkele minder als fantastische song, zoals betaamd voor een wereldplaat. En nog kanjers van uitschieters ook.
<3:> What jail is like

2:
Radiohead - The bends (1995)
Radiohead was onopgemerkt gebleven met 'Pablo Honey', het in volle britpopgrond gewortelde debuut (enkel Creep plaatste Thom Yorke even in de schijnwerpers als depressieve frontman), maar met 'The bends' nam Radiohead revanche voor dat negeren. Rocksongs afgewisseld met intieme (en met doemdenken doordrenkte) ballads. Radiohead's magnum opus. Klassevol en aangrijpend.
<3:> Fake plastic trees

1:
Lou Reed - Berlin (1973)
Vergruisd in 1973, maar wij kunnen trots meedelen dat we voor dit waanzinnig sterke, zowel lyricaal als muzikaal, epos over drugs en neveneffecten aan de Berlijnse Muur slechts 1 luisterbeurt nodig hadden om volledig omver geblazen te worden. Woorden schieten te kort, dus houden we het hierbij.
<3:> 1 lang hoogtepunt, we doen de plaat tekort indien we er één song uitpikken.

Persoonlijke Album 50 - deel 4/5

2007-11-30T10:11:00.000Z

Als u er nu nog bijbent, verdient u stilaan de Nobelprijs voor doorzettingsvermogen, en omdat ze die nog altijd niet uitreiken, troost ik u met de voorlaatste episode van mijn Album50!

20:
Nine Inch Nails - And all that could have been (2002)
Ok, we zijn het hoofdzakelijk met u eens als u beweert dat liveplaten en/of best-of's niet thuishoren in een lijst van beste platen, omdat ze niet meer dan een verzameling tracks zijn. maar 'And all that could have been' is dan ook niet zomaar een, verzameling tracks, neen: het laat een band horen die op de top van zijn kunnen mokers van live-optredens, bijna religieuze (antichristelijke, dat wel) ervaringen uitdeeld aan de fans. Wij schrokken ons halfdood toen Terrible lie uit de boxen kwam gespat als eerste nummer, en bekeerden ons meteen tot devote fan van Trent Reznor's hersenspinsel Nine Inch Nails.
<3:> door de innemelijke puurheid van de machtige ballad The great below werden we tot kippenvel toe bewogen.

19:
Timesbold - Eye eye (2004)
Timesbold speelt flink leentjebuur bij Bonnie "Prince" Billy, maar doet met dat geluid wel iets dat wij niet konden negeren. Innemende en bezwerende nummers, akoestisch gebracht maar telkens naar een memborabel hoogtepunt gestuwd, zoals we ze graag hebben, inderdaad. Nobele onbekenden tot voor we 'Eye eye' hoorden, maar daarna niet meer weg te branden uit onze playlists. Eén van onze favoriete, zoniet favoriete, indieklassiekers.
<3:> Bone song

18:
Damien Rice - O (2003)
Hij staat veel hoger als z'n ultieme voorbeeld Nick Drake, waarschijnlijk te veel als we de verhoudingen qua beïnvloeding zouden respecteren, maar toch blijven we 'O' een nóg veel beter werkstuk vinden als 'Five leaves left'. Deze plaat geeft slechts traag haar werkelijke schoonheid prijs, maar eens je ze in volle pracht door de speakers jaagt dringt het door wat voor krachttoer de Ier met 'O' geleverd heeft.
<3:> Cannonball

17:
My Morning Jacket - Z (2005)
U dacht dat My Morning Jacket nooit meer zou zijn als een goeie kopie van Neil Young en diens Crazy Horse? U was ongelooflijk fout, luistert u maar eens naar 'Z'; de alt.country-plaat die alles en iedereen omver blaast. Jim James falsetto, tijdloze gitaarriedels, lustige ronkende baslijnen, beukende drums, alles, alles, alles zit in deze plaat op de juiste plaats. Dat zo'n cd's nu nog worden gemaakt stemt ons hoopvol voor de toekomst. Want soms, heel soms, blazen de leerlingen de leermeesters omver. In dit geval welzeker.
<3:> It beats for you

16:
dEUS - The ideal crash (1999)
Tweede dEUS in deze lijst, en qua stijl een groot verschil met de vroegere dEUS. Craig Ward introduceerde de Melodie schijnbaar bij de Antwerpenaars, die er dan op volstrekt unieke manier een klankentapijt aan vastbreiden. Natuurlijk wordt er nog stevig rockend uitgehaald, maar 'The ideal crash' biedt de luisteraar ook een warme, troostende omarming met rustig opgebouwde parels.
<3:> Na een harde strijd met The magic houri komt Dream sequence #1 als overwinnaar uit de bus.

15:
Björk - Homogenic (1997)
Deze Björk zou probleemloos haar Best Of kunnen zijn, want zowat elk experiment dat de Ijslandse sprookjesfee ooit uitvoerde komt terug op 'Homogenic'. Gefluister en geschreeuw, beats en machtig aanzwellende strijkers, kabbelende riviertjes en woeste zeëen. Mevrouw Gudmonsdottir is gezegend met één van de krachtigste vrouwenstemmen die we ooit hoorden, en laat dat ook horen op 'Homogenic', zonder twijfel haar piece de résistance.
<3:> Jóga

14:
dEUS - In a bar, under the sea (1996)
De allerbeste dEUS voor ons, zowel qua expirimentaliteit als qua nummers. dEUS schaart zich naast 's Werelds Grootsten me een mix van rock, jazz, indie, en ja, zelfs zigeunerpunk. De Charles Mingus-sample in Theme from turnpike blaast ons steeds omver, net als oerdEUSnummers Roses, Little arithmetics en het ronduit dansbare Fell of the floor, man (Disco!). Belgen doen vaak geringschattend over dEUS' prestaties, maar ik daag u uit om 1 Belgische groep te vinden die meer Belgische muzikanten heeft beïnvloed, het buitenland beetje bij beetje heeft veroverd en ondertussen 's Werelds beste muzikanten gecharmeerd.
<3:> Ongelooflijk moeilijk, maar toch gekozen voor Gimme the heat.

13:
Sonic Youth - Dirty (1992)
Ha, daar hebben we de noisehelden weer. Wat valt er eigenlijk nog over deze plaat te vertellen, buiten het feit dat we ze meteen promoveerde tot absolute Sonic Youth-favoriet en één van onze favoriete jaren '90-albums? Het feit dat de beste anti-racismesong ooit op 'Dirty' staat? Het feit dat 'Nic fit' ons in het punkgenre meer omverblies dan alle Sex Pistols, Ramones en Clashnummers samen? Het feit dat Sonic Youth hun kleine niche ontstegen is, waarin bijvoorbeeld My Bloody Valentine (nochtans veelal even sterk als Sonic Youth) niet in slaagde, zegt genoeg.
<3:> Chapel Hill

12:
R.E.M. - Out of time (1991)
Het stilaan een dagje ouder wordende trio rond excentrieke Michael Stipe wordt vaak onderschat, en dan 'Out of time' nog 't meest. Hoewel Losing my religion en Shiny happy people monsterhits bleken en R.E.M. een paar jaar later met een (naar onze bescheiden mening) doorslag van dit meesterwerk wereldsterren werden, drukken wij nog steeds 'Out of time' aan de borst als R.E.M. favoriet. (En de beste R.E.M.-song ooit staat erop, zie hieronder.)
<3:> Country feedback

11:
Radiohead - Ok computer (1997)
Vooraleer we de absolute top tien betreden, hier een plaat die er volgens iedereen waarschijnlijk in had moeten staan. Maakte van de jongens uit Oxford ongewild fel gemediatiseerde sterren en van Thom Yorke een kluizenaar. Radiohead bewandelt niewe paden à volonté en glijdt onderweg nooit uit. De introductie tot Yorke's niet erg aangename ziel en wereldbeeld was al begonnen op 'The bends', en wordt op 'Ok computer' nog verder doorgedreven. Do we care? Neen, allerminst om z'n traumatische ervaringen. Want als ze parels opleveren als deze, mogen ze met Thom doen wat ze willen. Excuses. Misschien.
<3:> Exit music (for a film)

Interpol + Blonde Redhead, 23 november 2007, Vorst Nationaal

2007-11-24T17:00:00.002Z

Na eerder dit jaar hun wisselvallige derde langspeler 'Our love to admire' op de markt te hebben gegooid en ons een sterk concert op de Main Stage van Rock Werchter te hebben afgeleverd, kwam Interpol gisteren nog een keertje langs in België voor een optreden in één van België's grootste galmbakken, genaamd Vorst Nationaal. En weer kregen we de bevestiging dat New York's finest een klasseband is.
Als voorprogramma kregen we niemand minder dan Blonde Redhead voorgeschoteld, die met '23' één van de opwindendste platen uit 2007 hebben gemaakt, en deze zomer op Werchter een -naar verluidt - fel gesmaakt concert gaven. Wij misten hen toen, maar kregen nu dus dé kans om dat goed te maken. Blonde Redhead, bestaande uit een Milanees broederpaar en een Japanse furie, overtuigde ons enorm met hun rijkelijk uitzwermende sound. Met gevarieerd materiaal werd Vorst gedurende vijfenveertig minuten helemaal ingepakt. Van afsluiter 23 kregen we zelfs het gevoel dat Interpol straf uit de hoek zou moeten komen om niet uit de toon te vallen tegen deze machine. Handjes op elkaar!

Die vrees om uit de toon te vallen was totaal ongegrond, want toen Interpol krap drie kwartier later het vuur aan de lont stak met het aanzwellende Pioneer to the falls wisten we meteen hoe laat het was. Tijd om eens stevig te genieten van wat zowat de beste gitaarband van de laatste vijf à tien jaar moet zijn. Obstacle 1 lag voor de hand als eerste publieksfavoriet, en NARC meteen erna overtuigde ons ook helemaal. Opvallend hoezeer Interpol zoveel mensen weet te charmeren met een sound die zoveel weerhaakjes heeft. Vorst raakte op het nippertje volledig uitverkocht, en de volgepakte arena mocht volledig uit de bol gaan op een vlammend Say hello to the angels. Ons ultieme hoogtepunt, het machtig mooie Hands away, werd in een perfecte versie de zaal ingestuurd, maar werd net als andere stillere parels als NYC en (vooral) The Lighthouse de vernieling ingeholpen door de belabberde akoestiek van Vorst Nationaal. Want daar zijn we met ons stokpaardje: het geluid in Vorst. Een gegeven paard kijkt men niet in de mond zegt men wel, maar wij, klootzakjes in hart en nieren, doen dat natuurlijk net wél. Buiten minpuntje 1, het geluid, waren wij ook ietwat teleurgesteld in de songs die Interpol van z'n nieuwe plaat plukte. Toppers als Pace is the trick en Wrecking ball werden aan de kant gelaten, terwijl No I in threesome, Scale en Mammoth wel gespeeld werden. Gelukkig wisselde Interpol goed af tussen oud en nieuw werk en kregen we versies van C'mere, Slow hands en reguliere setafsluiter Not even jail die een verpletterende indruk nalieten. De eerste bisronde werd geopend met het bezwerende NYC, dat - zoals gezegd - wat oneer aangedaan werd door de zaal. Opvallend: alle andere bisnummers - Stella was a diver and she was always down, PDA én (in de tweede bisronde) één van onze Interpolfavorieten Untitled, kwamen uit het fabelachtig goede debuut 'Turn on the bright lights'. En dan valt nog maar eens op wat voor een klasseband Interpol is.

De groep die we gisteren aan het werk zagen kon ons moeiteloos ervan overtuigen dat ze één van de beste bands in de hedendaagse rockscene zijn, met een begenadigd zanger, een inventieve tweede gitarist en een ritmesectie die staat als een wolkenkrabber. De band was opvallend dankbaar na de massale publieke ontvangst (daarvan getuigd het feit dat ze na de bisronde nog eens terug kwamen om Untitled te spelen), maar wij moeten hen minstens ven dankbaar zijn voor de superstrakke live-ervaringen én de twee-en-een-halve klassieker op onze iPod. Interpol to admire, zoveel is zeker.

Setlist:

Pioneer to the falls
Obstacle 1
NARC
C'mere
Scale
Say hello to the angels
Hands away
Mammoth
No I in threesome
Slow hands
Rest my chemistry
Lighthouse
Evil
Heinrich maneuver
Not even jail
---------
NYC
Stella was a diver and she was always down
PDA (+ intro jam)
---------
Untitled

Persoonlijke Album 50 - deel 3/5

2007-11-23T12:51:00.000Z

Indien u dit leest: proficiat, u heeft een manier gevonden om u door de bakken superlatieven en aanprijzingen van de vorige Album 50-posts heen te werken. U al dan niet storend aan mijn muzieksmaak, maar soit. Hier is lading drie, de nummers 30 tot en met 21!

30:
Rage Against The Machine - s/t (1992)
Een bom (letterlijk te nemen in het geval van Bombtrack) van een openingsnummer met meteen één van de grootste rockklassiekers ooit erachteraan (Killing in the name). Zach de la Rocha en z'n mannen hadden ons meteen in een stevige wurggreep. En die wurggreep wordt de resterende veertig minuten nog wat versterkt met een hele rits andere topsongs. Van furieuze rapmetal tot hiphoprock, deze tien schuimbekkende loeiers verdienen stuk voor stuk het label classic.
<3:> Moeilijke keuze, maar we gaan uiteindelijk voor het even straffe als onverwoestbare (en misschien clichématige) Killing in the name.

29:
Bloc Party. - Silent Alarm (2005)
Vergeet even hun roemrijke voorbeelden waarbij Bloc Party. de mosterd haalde, want deze Oost-Londenaars doen met de invloeden geen onaardige dingen. Van catchy gitaarriedeltjes tot ingetogen getokkel, zowat elke song van dit album kan meteen op single. Bloc Party. staat samen met generatiegenoten Franz Ferdinand en de gesplitte Libertines voorbeeld voor de nieuwe frisse wind in de Engelse rockmuziek.
<3:> Plans

28:
Franz Ferdinand - s/t (2004)
Hier zijn die generatiegenoten van Bloc Party. al, der Franz in hoogsteigen persoon. Zonder enige voorkennis haalden we dit album ooit uit de Free Record Shop-rekken, wegens de opvallende cover. Wisten wij veel dat het één van de albums zou zijn die onze nog prille muziekkennis ongelooflijk zouden verrijken? De hele Britse muziekgeschiedenis, van The Kinks over The Clash naar Blur, zit er op nagenoeg perfecte wijze in verweven, en de persoonlijke touch is ook niet mis. Live steevast super.
<3:> Take me out, het grootste collectieve orgasme dat de Werchter-Marquee ooit meemaakte.
27:
Sigur Rós - Ágaetis Byrjun (1999)
De Ijslandse godenkinderen maakten een debuut dat zowel bevreemdend als prachtig klinkt. Droombeelden van spuitende geisers en uitgestrekte vlakten in het barre Noorden zijn nooit ver weg als Jonsi zijn ijle falset in de strijd werpt, en de groep postrock een nieuwe, rijkere dimensie geeft met heerlijke explosies van kabaal. Melodieus kabaal. Fantastisch kabaal.
<3:> Ny batteri

26:
Pixies - Surfer Rosa (1988)
Zonder Pixies geen Nirvana. Zonder Pixies geen grunge in het algemeen. De Pixies verdienen alle lof omwille van de manier waarop ze rauwe rockers tóch als pérfecte popsongs laten klinken. Is het de lieflijke zang van Kim Deal die het doet? Of diens simpele en onschuldige baslijnen? We twijfelen er nog steeds over, maar wat we wel weten is dat je van goede huize moet zijn om zo'n debuut te maken. Met zo'n gigantische invloed op de muziek vandaag dan nog.
<3:> River Euphrates

25:
Smashing Pumpkins - Siamese dream (1993)
Als we praten over erfgenamen van bovengenoemde Pixies, zit daar zeker dit combo rond de snerpende Billy Corgan tussen. In de prille beginfase van de band nog bestempeld als de nieuwe Nirvana, maar geleidelijk aan een even grote legende geworden. Sinds 'Siamese dream' mag de band's geluid dan wel alleen maar gestaag naar beneden zijn gegaan, maar het kan moeilijk anders. De grunge meets metal meets hardrock-toppen die op 'Siamese dream' bereikt worden zijn magistraal, en ook de tearjerker die Disarm toch nog steeds is kunnen we niet genoeg horen. <3:> Cherub rock

24:
Ryan Adams - Heartbreaker
Neen, we kunnen niet zeggen dat Ryan Adams een lui type is. Hij schijt platen uit, en als er dan ook nog eens knallers als 'Love is hell' (zie vorige editie van Album50) en zeker Adams' meesterwerk 'Heartbreaker' bijzitten, zijn wij helemaal in de wolken. Die laatste, zijn fel geprezen debuut, telt naast glorieuze conutryrockers ook ingetogen parels, en laat dat nu net het ding zijn waardoor wij bij Ryan Adams gecharmeerd door worden.
<3:> Oh my sweet Carolina

23:
Radiohead - Hail to the thief (2003)
Politiek album of niet, het is en blijft een wereldplaat. Radiohead laat op een verbluffende wijze alle eerdere albums in elkaar samenvloeien, wat resulteert in een album opgebouwd rond beats maar evengoed stilistische akoestische parels. Met beukende basslijnen en roffelende drums. En natuurlijk met Thom Yorke's ijle stem, die nog meer als anders een meerwaarde geeft aan dit Radioheadplaatje.
<3:> Sail to the moon

22:
Sonic Youth - daydream nation (1988)
Onlangs hadden we de eer en het voorrecht om deze topper live in volle glorie te aanschouwen, en sindsdien luisterden we nooit meer op dezelfde manier naar 'Daydream nation'. Het genie van Thurston Moore en Kim Gordon aangevuld met gitarist Lee Ranaldo en drummer Stephen Shelley bereikt haar hoogtepunt op dit noise-meesterwerk. Ellenlang uitgesponnen en tevens schitterende gitaarsolo's, nummers die op enkele na moeiteloos de zes minuten overschreiden zonder langdradig te worden, een magnum opus, quoi.
<3:> Hyperstation

21:
dEUS - Worst case scenario (1994)
Een Belgische band tussen deze grootheden, het zegt eigenlijk al genoeg over het internationale niveau dat dEUS plaat na plaat haalt. Dit debuut is een weirde samensmelting van groezelige jaren zestig rock (denk aan Velvet Underground), fijne akoestische nummers (Right as rain!) en die eigengereide smoel met dank aan Stef Kamil Carlens, Rudy Trouve en founding father Tom Barman natuurlijk. En die viool van Klaas Janszoons niet te vergeten. De ultieme weekendplaat.
<3:> Right as rain

Persoonlijke Album 50 - deel 2/5

2007-11-16T19:13:00.001Z

Indien u niet té veel geschokt bent door mijn vorige tien platen - want laat ons eerlijk wezen, de opgesomde platen maken niet veel kans om door kenners naar voor geschoven te worden als topplaten - mag u best doorgaan met de volgende tien platen die ik nog méér de moeite vind... Enjoy!

40:

Joy Division - Closer (1980)

Ja, Ian Curtis was een zwaarmoedig persoon, dat zullen we niet gaan ontkennen. Maar zijn doemdenken in de aantal jaren dat Joy Division daadwerkelijk bestond leverde wel platen op die ruwweg bijna dertig jaar na datum nog steeds staan als een huis. Een donker, galmend en desolaat huis, zo klinkt 'Closer' nog het meest.

<3:> Isolation

39:

Yeah Yeah Yeahs - Fever to tell (2003)

Terwijl iedereen The Strokes nog aanbad na de release van hun sterke debuut 'Is this it?', liet men de nog veel straffere en vuilere vorm van de New Yorkse broekjes in de kou staan. want hoewel wij 'Is this it?' kunnen aprreciëren, die plaat komt nog niet tot aan de enkels van het debuut van Yeah Yeah Yeahs, 'Fever to tell'. De excentrieke zangeres Karen O, drummer Brian Chase en supergitarist Nick Zinner leveren een knaller af die varieerd van knallende garagerock (Pin) tot dansvloermateriaal (Y control). Een halve luisterbeurt hadden we nodig om te beseffen dat dit één van de beste Nieuwe Groepen was. En nog steeds is.

<3:> Y control

38:

Nirvana - In utero (1993)

Fuck 'Nevermind', dít is de ultieme Nirvanaplaat. Het laatste werkstuk van Kurt Cobain (als we de MTV-Unplugged-plaat van 1994 even niet meerekenen) staat bol van de riffs die Smell's like teen spirit degraderen tot meeloper. Kurt verkrachtte ons brutaal, maar op de manier as we like it. Bij momenten verschroeiend hard, bij momenten een panoramisch beeld in de depressieve ziel van Cobain, maar nooit minder als fantastisch. Heart shaped box zou gaan over een lichaamsdeel van Cobain's toenmalige liefje. Maar als wij ons 'In Utero' voor de geest halen denken wij liever aan het gitaarwerk dan aan Courtney Love's kut.

<3:> Pennyroyal tea

37:

Tom Waits - Closing time (1973)

We zouden beginnen wensen dat we ook al in de ban van klassemuziek waren in het gezegende jaar 1973, want u zult dat jaar, buiten deze 'Closing time', nog enkele malen zien opduiken in deze lijst. Tom Waits verkiest tegenwoordig een nogal onconventioneel instrumentarium (op 'Orphans' uit 2006 hoorden we onder andere spades, buizen en boilers), maar 'Closing time' is in dat opzicht nog redelijk normaal. Als men zich even de muziek zonder de krakende stem van Waits voorstelt, haalt men er zelfs een stuk of vijf ultieme popdeuntjes uit.

<3:> I hope that I don't fall in love with you

36:

Nick Drake - Five leaves left (1969)

De grondlegger van de fluisterpop en grootmeester van breekbare popballads stierf helaas veel te jong, vijf jaar na het verschijnen van zijn geniale debuutalbum 'Five leaves left' al. Nick Drake deed op z'n album de essentie van muziek alle eer aan, veelal enkel gesteund door een akoestische gitaar. Schaamtelijk wordt 's mans werk vergeten door vele mensen, hoewel zonder Drake er nooit sprake was geweest van populairdere barden als Jeff Buckley, Ben Harper en Damien Rice.
<3:> River man, ooit mooi gecoverd door Tom Barman en Guy van Nueten, maar nooit zo prachtig als de fantastische versie van Drake zelf.

35:

Bob Dylan - Highway 61 revisited (1965)

Good 'ole Bawb's nasale stemgeluid werd later een doorn in het oog van vele mensen, maar op 'Highway 61 revisited' is er nog geen sprake van de zeur voor wie hij nu wel eens durft doorgaan. Krakers als Like a rolling stone, Tombstone blues en vooral Ballad of a thin man zijn wellicht de beste liedjes die hij ooit componeerde. Al staan er op de 31 andere Dylanplaten waarschijnlijk nog krakers, wij blijven toch verknocht aan deze langspeler.

<3:> Ballad of a thin man

34:

Ryan Adams - Love is hell (2004)

De broertjes Gallagher, notoire eikels met een grote mond nochtans, werden beide stil toen men ze Ryan Adams' versie van Oasisklassieker Wonderwall liet horen. Noel Gallagher, componist van het nummer voegde er nadien aan toe dat Ryan Adams het nummer mocht hebben, omdat hij er nooit in was geslaagd zo'n prachtnummer van te maken als Adams' cover. En als we u zeggen dat deze cover slechts een klein aandeel heeft in de klasse van 'Love is hell', bent u dan overtuigd?

<3:> World war 24

33:

Nine Inch Nails - Broken (1992)

Slechts 8 songs staan op dit mini-albummetje, een veredelde EP eigenlijk, maar hoezeer werden wij er niet door weggeblazen! Debuutalbum 'Pretty hate machine' kookte al over van de woedeuitbarstingen van Trent Reznor, maar wat dan te zeggen over deze Bom? Industriële hardrock met een kunstzinnig randje, met teksten waarvan wij zowaar bang van worden. Wij! Bang! Een shot adrenaline recht in het hart, niet slecht voor een EP'tje, toch?

<3:> Last

32:

Coldplay - Parachutes (2000)

Het debuut van 'één van de zoveelste Radioheadklonen' maakte uiteindelijk van Coldplay bijna even grote sterren als Radiohead zelve. De Radiohead voor het grote publiek als het ware. 'Parachutes', een perfect popalbum met zowel aantrekkelijke nummers voor de alternatieve niche van de rockmuziek als voor 'gewone' muziekliefhebbers, is zonder twijfel één van de sterkste debuten van de laatste tien jaren.

<3:> Everything's not lost

31:

Joy Division - Unknown pleasures (1979)

'Unknown pleasures' werd uitgebracht in volle zomer 1979, op 15 juni om precies te zijn, maar dropte de luisteraar meteen zes maanden later. Hét essentieelstepostpunk-album, zo wordt dit werkje tegenwoordig genoemd. Nog geen jaar later zou Ian Curtis, die zich met Joy Division aan de rand van doorbraak in Amerika bevond, zich verhangen. Één van de jammerlijkste feiten in de rockmuziek, want in Joy Division zat meer als 'maar' twee fantastische platen.

<3:> She's lost control

Zyfa, 9 november 2007, Parochiezaal Merchtem

2007-11-10T17:09:00.000Z

Het is op zich al geen gemakkelijke opgave om een concertreview te schrijven over een band die je hart en gehoor heeft veroverd, omwille van de grens die je over moet om iets negatiefs uit je pen/toetsenbord te wringen. En die opgave wordt alleen nog maar meer vermoeilijkt als het gaat om een band die men persoonlijk kent. En toch zullen wij het in het volgende stukje korte tekst proberen. Want hier worden alle geziene concerten besproken, en gisteren zagen we er eentje uit het rijtje ‘fantastisch en bezwerend’. Zyfa live is een belevenis.
Doe ik de band tekort als ik ze bespreek als kennissen, en niet als groep? Waarschijnlijk wel. Want muziek is muziek, en zelfs jonge groepjes kunnen moeiteloos de grens van klasse-entertainment overschrijden. Het moet niet elke keer een uitverkocht Vorst of zelfs Sportpaleis zijn, zelfs de gemeentelijke parochiezaal kan stormenderhand ingenomen worden door een groep die in de muziekbusiness hoogstwaarschijnlijk – vergeef me het gebruik van volgende term – broekjes zijn.
Nu ja, broekjes. Zyfa bestaat al een tijdje, voorheen als het zeskoppige The New Subject, dat het beste van dEUS en My Morning Jacket dooreenklutste, nu als het één man minder tellende Zyfa. En tegenwoordig vooral geïnspireerd door alt.country helden als Ryan Adams en al lang opgedoekte grootheden als The Velvet Underground en The Band.
Er werd geopend met een gitaarwaas die nog het meest geurde naar Queens of the Stone Age, meteen gevolgd door eigen werk, On the bench. Een opgemerkte cover, Kitchen door van Buffalo Tom. Het was een stevige liveband, die, ondanks het feit dat dit het eerste optreden was voor Zyfa als band, Kitchen door verassend groovy en dansbaar deed klinken. Even verder merkten we het jazzy Not at all blue op, dat door het sfeervolle blauwe (cliché, maar niet kleverig) podiumlicht nog het meest als een vergeten Tom Waits-song klonk. Ook Ryan Adams-cover Shake down on 9th street werd allerminst oneer aangedaan, en door een jankende gitaar in de beste Ryan Adams-traditie naar een hoogtepunt getild. Klasse.
Maar het meest omvergeblazen werden we door Follica, een magnifiek opgebouwde song. En hoezeer wij ook sound-a-likes zochten, we vonden er geen. Een origineel nummer van een groep die duidelijk hun best doet om een eigen sound te creëren, en daar met verve in slaagt. Na ruwweg veertig minuten zat de set erop, maar gebist werd er met The New Subject’s Floating Hat. Sinds we die een jaar geleden hoorden is het één van onze favoriete nummers, maar de sobere New Subject-versie kreeg nog een prachtige finale mee door de rest van de band. Kippenvel, ja.
Indien de groep elke keer live even sterk uit de hoek komt als gisteren, moeten wij besluiten dat er een groep met een grote toekomst voor ons staat. HUMO’s rock rally’s inschrijvingen lopen nog tot 1 december 2007, en wij kunnen enkel hopen dat Zyfa meedingt naar die hoogste eer. Want gisteren hoorden we een concert waarvan we enkel stil kunnen worden.

Persoonlijke Album 50 - deel 1/5

2007-11-09T16:57:00.000Z

November is volop aan de gang, en zo loopt het jaar 2007 ook weer op z’n laatste beentjes. Op het einde van het jaar krijgen jullie natuurlijk de eindejaarslijstjes van ondergetekende voor jullie neus, maar om tot december toch nog iets te lezen te hebben (zoveel interessante releases zijn er immers niet meer gepland) zal ik de lezer verblijden met mijn persoonlijke TOP 50 VAN BESTE CD’S ALLER TIJDEN! Geen kilo’s voorspelbaarheid comme De Tijdloze (alhoewel er natuurlijk overeenkomsten zijn…), noch een opsomming van invloedrijke platen. Inderdaad, een lijst waaraan jullie op zich dus niet veel hebben. Dit zijn de platen die voor mij ongelooflijk goed klonken (en natuurlijk nog klinken ook), en die ik u van harte kan aanbevelen! Bij elke plaat staat er een korte impressie en mijn persoonlijke lievelingstrack (aangeduid met <3),enjoy the ride de komende vijf weken (elke week tien nieuwe platen, en vandaag ook de drie laatste afvallers), en veel leesgenot!!

Afvaller 3:
Bright Eyes – I’m wide awake, it’s morning (2005)
Conor Oberst wordt aanzien als één van de grootste talenten in de alt. country-scene, en de kroonprins leverde met ‘I’m wide awake it’s morning’ een mooie staalkaart voor z’n oeuvre. Van rustige gitaarpop tot catchy en folky deuntjes, deze plaat doet Conor’s reputatie alle eer aan.
<3:>First day of my life

Afvaller 2:
Sophia – People are like seasons (2004)
‘People are like seasons’ maakte de zomer van 2004 een heel stuk zwaarmoediger. In dit geval is dat echter geen blaam, want topsongs als Swept back en radiosingle Oh my love kunnen wij miljoenen keren horen. Sophia (= Robin Proper Sheppard, voormalig frontman van het fantastisch (luide) The God Machine) toonde ons alle hoeken van de kamer met de magnifiek verstilde deuntjes op deze plaat. Uppercuts als deze mogen ze ons elke dag geven.
<3:>Swept back

Afvaller 1:
R.E.M. – Automatic for the people (1992)
“Als men een kraker als ‘Automatic for the people’ er niet eens in opneemt, wat voor een sterke top vijftig mag dit dan wel niet zijn?”. We horen het u al denken, en, mits we onze eigendunk een tandje hoger schakelen, denken wij dat mee. Deze plaat is R.E.M. nooit meer te boven gekomen, maar dat vinden we even niet zo erg als ze door de boxen galmt. Topper.
<3:>Drive haalt het nipt voor Find the River

DE DEFINITIEVE TOP VIJFTIG//
50:
Queens of the Stone Age – Songs for the deaf (2002)
Precies vierentwintig seconden hebben we nodig om door ‘Songs for the deaf’ brutaal met onze neus op de triomfantelijke feiten te worden geduwd. Hard, harder, hardst. En nog een beetje luider. De onoverwinnelijkheid waarin Josh en co. zich wentelen is een teken van enige pretentie, maar niet minder als gerechtvaardigd als A song for the Dead (met een fantastische Dave Grohl op drums en het even geniale schuurpapieren goud van Mark Lanegan in de hoofdrollen) weerklinkt.
<3:>A song for the Dead

49:
Neil Young – Harvest (1972)
Na Crosby, Stills, Nash & Young had Neil Young al pluimen genoeg om z’n hele collectie Stetsons op te vullen, maar ome Neil bleef niet bij de pakken zitten en ging solo verder. ‘After the goldrush’ was al straf, maar ‘Harvest’ blijft z’n meesterwerk. Neil Young pakt iedereen in met akoestische ballads. Ballads, vanzelfsprekend, zonder kleverige nasmaak. En troost u: wij hebben ook twee maanden geluisterd naar het prachtige openingsnummer Out on the weekend vooraleer we de rest van de plaat ontdekten.
<3:>Out on the weekend, uiteraard.

48:
TrentemØller – The last resort (2006)
Als Sigur Ros de perfecte soundtrack bij Ijsland maakt, dan doen techneut en superremixer Anders TrentemØller hetzelfde voor Denemarken. Onderkoelde sound, maar toch voelden wij ons bij het beluisteren van deze parel immens warm vanbinnen. Geen dansvloervoer, deze plaat, maar daarom niet minder (of meer, zo u wil) redenen om hem te koesteren.
<3:>Miss you

47:
Vitalic – OK Cowboy (2005)
Net als de vorige een elektronische plaat, maar wat voor één! Indien u dacht dat beats en bleeps voorspelbare en domme techno opleveren: denk dan vlug anders. ‘OK Cowboy’ is het perfecte sluitstuk voor ‘Homework’ van Daft Punk, en zelfs nog iets beteren opwindender. Moge iedereen die de techno van Vitalic een warm hart toedraagt een dankgebedje prevelen voor de broertjes Dewaele, want zonder hun mixcd’s hadden wij ogenschijnlijk nooit van Pascal Arbez-Nicholas gehoord. Un grand Monsieur (ja, met grote M)
<3:>No fun

46:
Queens of the Stone Age – Rated R (2000)
QOTSA nummer twee. In deze lijst en ook discografiegewijs. Josh Homme, geruggensteund door een ijzersterke backing band onder leiding van bassist en brulboei Nick Oliveri, maakte z’n paradepaardje met ‘Rated R’. En als u dit niet gelooft: luister de eerste vijf songs, en laat u omverblazen door een orkaan van stonergeweld. Wij hadden het niet nodig, maar als het daarna nog niet lukt, doe het dan op een mix van nicotine, valium, vicodin, marihuana, XTC en alcohol. Én cocaine.
<3:>Better living through chemistry

45:
Muse – Showbiz (1999)
De prille Muse staat in groot contrast met de bombastische en goed geoliede machine die Muse anno 2007 is. Wij verkiezen de eerste versie, en in het bijzonder de eerste plaat van een band die toentertijd nog sterk naar Radiohead’s ‘OK Computer’ geurde. Een lekkere en prikkelende geur, geen overdreven gekopieer. Klassedebuut.
<3:>Sunburn

44:Rammstein – Mutter (2001)
Rammstein? In een top vijftig van beste albums ooit? U verklaard me gek? U doet maar. Want wat ondergetekende wel weet, ondanks die prille vorm van dementie, is dat deze plaat bol staat van de riffs met het motto ‘the sky is the limit’. Rammstein is misschien en jeugdzonde, maar vooral veel jeugdsentiment. De olijke Duisters mogen dan wel een grap zijn live en lyricaal is het vat bij onze Teutoonse oosterburen al lang af (= nooit aangesloten geweest), maar ‘Mutter’ is verdraaid fijn, en schaamteloos zetten wij ze daarom bij onze top vijftig. U denkt wat u wil.
<3:>Adios

43:Foo Fighters – The colour and the shape (1997)
Dave Grohl’s pensioenspaarfonds, voor zover ie dat na Nirvana’s ongelofelijke kassasucces nog nodig had. Postgrunge in Hey, Johnny Park!, prettige rock in My Hero en klassenummer Everlong als ultieme killer, Dave Grohl tast z’n grenzen af. Grenzen van een rijk dat waarschijnlijk nog kleiner is als een gesplitst België want originaliteit is slechts schaars aanwezig op dit album, maar een kniesoor die daarom maalt als ie ‘The colour and the shape’ hoort.
<3:>Hey, Johnny Park!/em>p>

42:
Feeder – Echo park (2001)
Feeder was de meest gehate band in Groot-Brittannië op Bush na, maar dat weerhield er hen niet van om met ‘Echo park’ een flinke schop uit de delen in de kloten van de criticasters. Buck rodgers gaf hen de nodige naambekendheid bij het grote publiek, maar is lang niet de beste track van dit goede cd’tje. Als u ‘m reeds in huis/gehoord heeft weet u waarover ik spreek, anders: maak dat u naar de winkel bent!
<3:>We can’t rewind

41:
Placebo – Black market Music (2000)
Androgyn en semi-dragqueen, zo ging Brian Molko door het leven ten tijde van dit plaatje. Het spoor van bloed en sperma door Europa was indrukwekkend dixit Molko zelf, maar dit album is dat evenzeer. Op de bonuseditie staat bovendien het fenomenale Without you I’m nothing in samenwerking met David Bowie hemzelve, dus die is ook de moeite waard. Al zal u zich de koop van de normale versie ook niet beklagen, want Placebo haalt de hoogste pieken van hun hele carrière. Waarna het daarna jammer genoeg alleen nog maar bergaf ging.
<3:>Without you I’m nothing op de bonuseditie, en gaan voluit voor het immens coole Taste in men.

VRIJDAG 16 NOVEMBER: nummer 40 - nummer 31!

CD-recensie: Band of Horses - Cease to begin

2007-10-26T12:38:00.000+01:00

Vorig jaar zagen we ze schandelijk over het hoofd bij het samenstellen van onze eindejaarslijstjes, want ‘Everything all the time (als cd) en ‘The Funeral’ (de single) toonden dat Band of Horses op een verbluffend hoog niveau acteert. Op hun best moeten ze zelfs niet onderdoen voor My Morning Jacket. En die stonden er dan wel weer in, op één nog wel. En dan nog niet eens met nieuw materiaal!Recensenten, meneer!
Is het het noodlot voor Band of Horses, of gewoon een tegenslag, dat ze altijd in de schaduw zullen staan van dat ene absolute meesterwerk uit 2005, zijnde ‘Z’ van soundgenoten My Morning Jacket? Want hoewel ‘Everything all the time’ ons vorig jaar beroerde, en het met de nieuwe, ‘Cease to begin’, niet anders zal zijn: geen van de twee zal ons even erg in vervoering brengen als de recentste van de band rond Jim James. Maar toch: pet af voor het mooie vervolg op ‘Everything all the time’. Want de klip van ‘moeilijke tweede’ wordt op voorbeeldige wijze omzeild, en klinkt zelfs nog een pak beter als het debuut uit 2006.
De glorieuze opener ‘Is there a ghost’ is zonder twijfel één van de beste singles dit jaar, gedragen door de krachtige falset van zanger Ben Bridwell. En wie steunt er nog op zo’n falsetto? Correct, Jim James. Ook de Neil Youngiaanse gitaarriff in ‘Ode to RLC’ is zéér genietbaar, en nog een track verder wordt nog een tandje bijgeschakeld. ‘No one’s gonna love you’ is ingetogener als de twee vorige nummers, maar belet niet om op nog hoger niveau te acteren. En kan het nog beter? Tuurlijk! ‘The general specific’ met de uitwaaierende melancholische vocalen van Bridwell en een slepende melodie pakte ons nóg meer als de vorige nummers.
En ook up-temponummers liggen Band of Horses als gegoten. ‘Marry song’ is jachtig, maar flitst voorbij en achteraf gezien had het heus nog eens dubbel zo lang mogen duren als die 3 minuten 36 seconden waarop het nu afklokt. ‘Cigarettes, wedding bands’ opent met een gitaarstorm, maar vertraagt en dankzij het catchy refrein schuiven we ook deze song bij in het rijtje van topnummers. Afsluiter ‘Window blues’ zou van Ryan Adams kunnen zijn, met de flinke portie lapsteel die het nummer draagt. Een goeie Ryan Adams, uiteraard. De aandachtige lezer begrijpt dat we ook hier met een absolute topper te doen hebben.
En zo zit ‘Cease to begin’ er alweer op. Sterk van begin tot eind, en dit jaar wél zeker een kandidaat voor de eindejaarslijstjes. Als er de laatste maanden van 2007 niets supersterk meer op de markt wordt gegooid, zal deze plaats zelfs met een mooie podiumplaats mogen pronken. Of het de eerste zal zijn weten we niet. Nog niet. Maar naar ons gevoel zit het er zeker in. En of er nooit meer een plaat zal komen van deze band die in de schaduw zal staan van 'Z' trekken we nu ook in twijfel. Kopen!

CD-recensie: Babyshambles - Shotter's nation

2007-10-25T20:47:00.000+01:00

‘Fuck forever, if you don’t mind.’ Het statement dat Pete Doherty maakte in één van de knallendste en opwindendste Britse nummers van de laatste vijf jaar, is niet aan ons besteed. Want wij minden wel. Al was het maar omdat Pete tenminste de moeite deed om de indommelende Britse gitaarrock een schop onder de kont te geven met wijlen zijn (sorry, Carl Barât) Libertines.
Helaas ligt de tijd van The Libertines al lang (want dat is drie jaar tenslotte in de huidige time is money-maatschappij) achter ons. Niet dat de neveneffecten van het Libertines-verhaal al zijn uitgewerkt, integendeel. Als we er de hitlijsten van de laatste maanden bijnemen, struikelen we haast over de bands die schaamteloos The Libertines kopiëren. Arctic Monkeys kunnen we dan wel ten zeerste appreciëren, maar voor The Cribs en Hard Fi houden we liefst enkel de deur van het dichtstbijzijnde containerpark open.
Maar laten we niet blind zijn: ook The Libertines jatten drie vierde van de sound van The Kinks, Rolling Stones en The Jam. Net als Doherty’s nieuwe zelfhulpgroepje trouwens, Babyshambles. Want laten we immers niet eindeloos doorzeuren hoe heerlijk we The Libertines wel niet vonden, want gedaan is gedaan. De stekker eruit. (En dat betekent echt ERUIT, Sting, ouwe zagevent!) Babyshambles dus. Qua sound niet de grootste verandering die Pete kon forceren, maar in 2005 was het voor ons wel fijn toeven met een streepje ‘Down in albion’, het algemeen wisselvallig ontvangen debuutalbum van Babyshambles, op de achtergrond. En nu is er ‘Shotter’s nation’, de tweede boreling van de belhamels rond de man die op z’n eentje schijnbaar de volledige Colombiaanse drugsmaffia financiert. En weer moeten we constateren dat Pete tussen het spuiten en snuiven door een aardig popalbum bijeen heeft geschreven.
Er wordt op een zéér hoog niveau geopend met ‘Carry on up the morning’, een onweerstaanbaar leuk rammelende popsong. Kon zo uit de rijke Beatlescatalogus komen, als die lichte distortiongitaar niet voor een garage-invloed gezorgd had. Ook The Clash (waarvan Pete en co ‘Jail guitar doors’ ooit mooi coverden) is zonder twijfel een referentie. En het wordt nog beter in ‘Delivery’, waarin Pete zijn tabloidverleden uit z’n leven probeert te bannen. ‘Here comes a delivery, straight from the heart of my misery/Cause this songs a delivery, straight from the heart to you’, zegt genoeg, neen?
Ook in ‘UnBiloTitled’ komt Pete op de proppen met een emotioneel geladen tekst. ‘You think that you now me, You’re pissing me off’ en even later nog meer van dat fraais: ‘You think that you own me, Why don't you fuck off?’. Wij durven er ons hoofd op te verwedden dat Pete deze regels schreef toen ‘ie weer in de steek gelaten was door topmodel annex drugsverslaafde (ondertussen wel clean) Kate Moss. Ondertussen is Pete helemaal van haar af, en als dat nog zo’n topsongs als ‘UnBiloTitled’ oplevert, kunnen we daarom geenszins rouwig zijn.
‘Shotter’s nation’ heeft – net als vorige plaat ‘Down in Albion’ – wel het gebrek dat er tamelijk grote hiaten zitten tussen de echte toppers. Maar qua aantal hiaten is de band wel geëvolueerd in positieve zin. Buiten de drie bovenstaande vielen wij ook als een blok voor ‘There she goes’, een door een jazzy bass aangekleed jaren vijftig-deuntje, en voor ‘Lost art of murder’, dat de andere kant van Pete mooi demonstreert. Want zelfs zonder rammelende gitaartjes achter zich, en enkel geruggensteund door een akoestische gitaar, blijft hij moeiteloos overeind. Over het algemeen wordt die akoestische gitaar misschien zelfs iets te weinig uit de kast gehaald. Ideetje voor een volgend album?
Naar dat nieuwe album kan men nu met een iets rustiger gemoed toeleven. Pete is het duidelijk nog niet verleerd. ‘Shotter’s nation’ mag dan wel niet over de hele lijn sterk zijn, wij zien het graag positief in, en geven Pete zonder twijfel een onderscheiding. En een bank vooruit. En indien we van vrouwelijke kunne waren een kus op z’n ingevallen wangetjes.

CD-recensie: Radiohead - In Rainbows

2007-10-17T16:13:00.000+01:00

Wat ging er door ons heen toen we op een druilerige maandagmiddag een sms’je kregen waarin stond ‘Nieuw album Radiohead komt uit op 10 oktober, volgende week dus!!!’? Eerst en vooral ongeloof. Radiohead? Nieuw album? Nu al? Maar toen enkele minuten later nog een tweede sms’je binnenviel in ons Postvak IN, met opnieuw een bevestiging van dat heuglijke nieuws, maakte dat ongeloof stilaan plaats voor euforie. We zijn intussen dik twee weken later, en die euforie heeft nog steeds niet zijn biezen gepakt. ‘In rainbows’ lost de hooggespannen verwachtingen moeiteloos in.
Er zijn tijden geweest waarin ondergetekende Radiohead leefde. ‘There there’ als wekker, ontbijten op de tonen van eender wat van OK Computer, en in het weekend in de mood komen met een beukend ‘Idioteque’ of stomend ‘National Anthem’. Waarna het prachtig inslapen was op de tonen van ‘How to disappear completely’ of ‘Exit Music (for a film)’. Laat voornoemde songs horen aan een leek, en hij zal zweren dat hij drie, vier verschillende bands hoort. Weliswaar met telkens dezelfde zanger. Want de stem van Thom Yorke blijft immers de enige handleiding en houvast doorheen hun back catalogue. Van de pure britpop van ‘Pablo Honey’ naar doorbraakalbum en ‘OK Computer’ was al een flinke stap, maar wat dan gezegd van het tweeluik ‘Kid A’-‘Amnesiac’? Onderkoelde beats, geen gitaren meer, over die ‘kaakslag in het gezicht van Radioheadadepten’ is inmiddels al genoeg inkt gevloeid. Wij ervaren noch ‘Kid A’, noch ‘Amnesiac’ als een belediging, wel als een staaltje van Radioheads genialiteit. En eigenzinnigheid. Het is een opluchting dat een band als Radiohead nog bestaat, om de rockmuziek toch nog leefbaar te maken. Want risicoloos telkens dezelfde plaat produceren, daar is geen kunst aan. Innoveren en vernieuwen, zo houdt men het publiek alert. Daarom is het fantastisch dat elke Radioheadplaat drastisch tot zéér drastisch verschilt van de voorgaande.

Maar voor het eerst in Radioheads rijke geschiedenis horen we niet echt grote verschillen tussen de voorgaande plaat en de nieuwe. Niet dat ‘In rainbows’ een ‘Hail to the Thief’, part two is. Eerder: de volwassen versie van ‘Hail to the Thief’. Homogener, want méér dan ooit is ‘In rainbows’ een geheel. Vier jaar aan een plaat werken is lang, zeer lang. Vooral gezien het feit dat enkele nummers al zéér lang bestaan. ‘Nude’, bijvoorbeeld, was door fans al jaren terug een cultstatus toegedicht, en zowat elke andere song op de plaat lag ongeveer twee jaar geleden ook al bijna in z’n definitieve plooi. Van de nieuwe songs was enkel ‘Faust arp’ nog niet eerde live gespeeld. In die vier jaar tussen ‘Hail to the thief ‘en het nieuwe ‘In rainbows’ heeft Radiohead zich dus niet enkel met schrijven beziggehouden, maar ook met het kneden van de songs tot ze samen perfect op cd konden. Een cd met een begin en een einde, waartussen geen klank ligt die niet op z’n plaats is. Wat we horen is perfecte muzikale beheersing , ingenieuze pracht en allesverkillende puurheid.

De harde, kurkdroge beats van ’15 Step’, de plaatopener, zijn weggelopen uit ‘Kid A’, maar pakweg veertig seconden later horen we waarom dit Radiohead anno 2007 is, en niet Radiohead versie 2000. Een gitaarriedel baant zich immers een weg over de stuiterende beat en doorheen Thom’s stem, en de eerste koude rillingen kruipen over doorheen het ruggenmerg. En dik drie minuten later is het weer de gitaar die een hoofdrol opeist. Een tweelingbroertje van ‘Paranoid Android’ is ‘Bodysnatchers’ niet, eerder een kruising tussen dat nummer en de openingstrack van ‘Hail to the thief’, ‘2+2=5’. Wanneer strijkers de intro van ‘Nude’ opluisteren wordt het lange wachten op dat nummer beloond. Een melancholische sleper, met meteen daarna het lieflijke ‘Weird fishes/Arpeggi’, onze weerstand is gebroken. En het wordt met de seconde hoogstaander, want ‘All I need’ is zonder twijfel één van de allerbeste songs die Radiohead ooit geschreven heeft. Zware pianoaanslagen begeleiden dit onwennige liefdesliedje naar een climax die wij eerder aan getrainde postrockgroepen dan Radiohead zouden toeschrijven.

Ook ‘Faust Arp’ is prachtig met z’n strijkers, en ‘Reckoner’ wordt een jasje van weidse klanken aangemeten, niet in het minst door de subtiele verwevenheid van een tokkelend gitaartje en Yorke’s karakteristieke uitwaaierende stem. Ook in de rest van de nummers wordt Yorke’s voorliefde voor Sigur Rós duidelijk. Niet altijd even duidelijk, maar toch hoor je in elk nummer invloeden uit Ijslandse richting. Behalve in ‘Videotape’ misschien. Dat nummer hoort zonder twijfel in het rijtje van intrieste, maar daarom niet minder mooie songs als ‘Exit Music’ en ‘Motion Picture Soundtrack’ thuis. Radiohead lijkt wel expres telkens zo’n song op de plaat te smokkelen. Maar waar ‘How to disappear’ en ‘Sail to the moon’ niet echt perfect pasten op respectievelijk het respectievelijke elektronische geweld van ‘Kid A’ en de weirde soundscapes van ‘Hail to the thief’, is ‘Videotape hier perfect op zijn plaats. Een sierlijke zwaan. Geen stervende, wel een langzaam weg zwemmende. En als ze in het licht van de regenboog verdwenen is, is ook ‘In rainbows’ beëindigd. Op magistrale wijze. Radiohead is definitief de beste groep aller tijden geworden.

CD-recensie: Foo Fighters - Echoes, Silence, Patience, Grace

2007-09-14T10:19:00.000+01:00

De perfecte plaat- en concertopener? Check. Dé monsterriff van de laatste vijf jaar? Check. Een tijdloze melodieuze rocker die zowel akoestisch als full force kippenvel bezorgt? Check. Inderdaad, 'In your honor' (het nummer, niet de plaat), 'All my life' en 'Everlong' behoren tot het beste wat een rockgroep kan hebben. Het moet zijn dat Dave Grohl wéét dat hij zijn plaatsje in de rockgeschiedenis al heeft verworven (naast Foo Fighters ook bij Nirvana, Queens of the Stone Age en Nine Inch Nails), anders zou hij nooit een onding als 'Echoes, Silence, Patience, Grace' op de markt gegooid hebben.
Een onding is misschien wat overdreven, want tussen al de kopieën van zijn ouder werk (mindere kopieën, that is), zijn er wel enkele leuke songs te horen, maar zelfs dat nieuwe werk is mijlenver verwijderd van het furieuze en opwindende rockwerk op Grohl's magnum opus 'The colour and the Shape'. We kregen al het een en ander in de mot toen Dave Grohl bekende dat zijn nieuwe werk de richting van emorock zou uitgaan. Inderdaad, we horen u al komen, maar een nieuwe My Chemical Romance of Fall Out Boy it ain't. Gelukkig.
Maar het andere feit dat we vreesden, een klakkeloze kopie van oudere nummers die niets toevoegen aan de identiteit van de Foo Fighters, is dan weer wel bewaarheid geworden. Al begint 'Echoes, Silence, Patience, Grace' wel aardig met radiosingle 'The Pretender', dat niveau wordt niet doorgetrokken naar de andere nummers. En we kunnen Grohl moeilijk ongelijk geven als hij zingt 'We're temporary, temporary/Same old story'. Want als er één ding is waarin de nieuwe songs uitblinken is dat ze onmogelijk nog tijdelijker en kortstondiger hadden kunnen zijn. Waar mokers als 'All my life', 'Times like these' en 'Learn to fly' jaren na datum nog steeds op bepaalde momenten door ons hoofd spoken, verdwijnt het nieuwe materiaal regelrecht in de mist, het is ene oor nog maar in en het is het andere al uit.
'In your honor', die andere middelmatige plaat van Dave en co., werd verstandig opgesplitst in twee delen, een hard rockend schijfje dat ons maar voor de helft kon bekoren, en een ingetogenere tweede cd met akoestische songs. Niet dat het akoestische werk ons zo erg tegen de schenen schopte, maar we horen Grohl liever rocken. Hard rocken. Spaarzaam gitaargetokkel en fluisterende stemmen horen we liever van onze alt.country-artiesten dan van Dave. En laat ons wel wezen: die akoestische nummers zijn aardig, maar ze overstijgen nooit de middelmaat (of het zou het mooie 'Skin and bones' moeten zijn). En buiten 'Everlong' zijn de akoestische versies van originele rocknummers geen toevoeging aan het origineel. Op de livedvd 'Skin and Bones', een concertregistratie van de akoestische Foo Fighters-tour in Amerika bekroop ons al een gevoel van onbehagen om 'Best of you' en 'My hero' in zo'n ontmantelde versie te zien, en een Grohl die het brullen niet kan laten en zijn oerschreeuw van 'Best of you' er toch uitlaat in een akoestisch optreden, dat is géén goed idee.
Waar 'In your honor' dus nog opgesplitst werd, wordt op 'Echoes, Silence, Patience, Grace' alles dooreengeklutst. En die hutsepot van hard rockende nummers en akoestisch werk is geen driesterrenmaaltijd. 'Let it die' bijvoorbeeld, het sprekende voorbeeld. Grohl zet alleen in, fluisterend over een akoestisch gitaartje. Niet slecht, maar even over halverwege wordt het nodig gevonden om de cirkelzaag boven te halen, en verdwijnt de song in een gitaarfuzz waar niemand iets aan heeft. 'Long road to ruin' is een mislukte poging om 'Times like these' een tweelingbroertje te geven, en Cheer up boys, you makeup is running' probeert datzelfde voor 'Monkey Wrench'.
Er vallen natuurlijk wel wat streepjes muziek terug te vinden die de middelmaat van 'Echoes,...' overstijgen, al is dat licht overstijgen. 'Come alive' kabbelt rustig voort naar het einde en wordt door Grohl naar een hoogtepunt geduwd. Al is dat hoogtepunt meer het muzikale equivalent van Baraque Fraiture in plaats van een Alp. Ook 'Statues' is iet of wat de moeite waard, maar voor de rest is het huilen met de pet op.
Misschien was onze hoop ongegrond dat Dave een vernieuwende richting zou uitgaan met Foo Fighters, maar dan had hij op zijn minst een goeie rockplaat kunnen maken. Jammer genoeg gaat 'Echoes, Silence, Patience, Grace' géén enkele richting uit, of het zou die van de afgrond moeten zijn.

CD-recensie: Boys Noize - Oi Oi Oi

2007-09-10T10:46:00.000+01:00

De Berliners die heden ten dage de draaitafels overal ter wereld beroeren zijn haast ontelbaar. Van koele minimal over pure techno naar harde elektro, nagenoeg alle genres ontkiemden in de stad der steden in de danswereld. Parijs deed een niet onverdienstelijke poging om die achterstand wat te verkleinen, met de oprichting van het ultrahippe Ed Banger Records en andere Kitsuné's, maar toch komt de dansplaat van het jaar uit Berlijn. Ladies and gentlemen, hier is Alex Ridha, ofte Boys Noize.
Als Chokri Mahassine niet snel een forse uitbreiding van zijn Boilerroom en Dance Hall overweegt, riskeert hij eerder op korte dan lange termijn met een probleem te zitten. Beide dansbunkers barstten vorig jaar al uit hun voegen bij de Grote Namen in de danswereld, en die trend zette zich dit jaar sterk door, en niet alleen bij die Grote Namen. Het was eerder regel dan uitzondering dat om drie uur 's middags de tenten al goed vol zaten, en 's avonds was het vrijwel onmogelijk om nog in de tenten zelf binnen te geraken. En die bezoekers zijn niet alleen de technofanaten van weleer die enkel voor bonkende beats naar Pukkelpop trekken, want steeds meer Pukkelpoppers trekken tussen hun favoriete bands op de Main -of de Skate Stage richting dance area, om zich een keertje uit te leven op elektronisch spul.
De opkomst van een compleet nieuwe stijl zal daar niet vreemd aan zijn. Zowel Digitalism als Justice brachten dit jaar hun debuut op de markt, en die respectievelijke debuten 'Idealism' en '†' gingen flink leentjebuur spelen bij punk en rock. Iedereen die dacht dat ronkende beats en rammelende distortiongitaren als water en vuur waren moest ondertussen zijn mening bijstellen. Ook de talrijke remixes die 's werelds bekenste dj's maken van rocknummers zijn ongemeen populair bij de nieuwe generatie elektroliefhebbers. Rock- én technopuristen trekken zich ongetwijfeld de haren uit het hoofd als ze de fantastische remix van 'Killing in the Name' door Mr. Oizo horen, maar die remix is veruit het strafste voorbeeld dat dancerock absoluut een grote toekomst heeft.
Ook Alex Ridha, mister Boys Noize, maakte al gesmaakte remixen van rocknummers. Bloc Party en Kaiser Chiefs passeerden al door zijn handen, en recent nam hij zelfs Marilyn Manson onder handen. En mét succes. Andere remixen van hem, van onder andere Feist, Tiga en I-Robots zijn favorieten van collegadj's als Dr. Lektroluv, Tiga en onze eigenste 2manydj's. En nu brengt Ridha eindelijk zijn eerste en langverwachte album uit. De titel 'Oi Oi Oi' is een knipoog naar de punkscene, en is tekenend voor de nieuwe elektroartiesten die dus nauwere aansluiting zoeken bij de rockwereld.
Maar 'Oi Oi Oi' is niet zo'n eenduidige liefdesverklaring aan die wereld, zoals bijvoorbeeld de platen van Justice en Digitalism dat wel waren. Boys Noize sampelt wel klanken die voor gitaren kunnen doorgaan, maar moet het vooral hebben van op hol geslagen stofzuigers, ronkende machines en de vuilste industriële klanken. En van catchy stemmetjes. 'Dance! Dance! Dance!' insinueren ze over de moddervette beats en bleeps aan het begin van plaatentrée '&Down'. En gedanst zal er worden. We zijn weg voor een uur van de beste danceriffs en mokers van floorfillers.
Hoogtepunten? Genoeg. Van '&Down' over 'The Battery' naar 'Arcade robot'. 'Shine Shine', 'Don't believe the hype' en natuurlijk, last but not least, 'Frau', de remix van 'Spacer Frau' van het Italiaanse collectief I-Robots. Aan de exstatische reacties op Pukkelpop te zien is 'Frau' nu al een klassieker, en gelooft u ons: 'Oi Oi Oi' is er ook al één.
Boys Noize overklast zijn generatiegenoten met 'Oi Oi Oi', zoveel is duidelijk. En hij zet de voorbijgestreefde technoveteranen in hun hemd. Zijn debuut is gewoon harder, better, faster en stronger dan al het huidige elektrowerk. En als wij 'Idealism' al zo'n bom vonden, is het aan u om uit te maken hoe goed dit werkje wel is. Heeft 'Homework' eindelijk een opvolger?

Festivalreport Pukkelpop 2007 - 16-18 augustus; Kiewit

2007-08-20T19:37:00.000+01:00

Pukkelpop, het mekka voor de alternatieve rock, dance en andere genres die ietwat buiten de lijntjes van de popmuziek kleuren, had dit jaar weer een affiche om u tegen te zegen. Honderden bands, artiesten en, nieuw dit jaar, stand-up comedians werden gecontracteerd om het u en mij zo aangenaam mogelijk te maken. En aangenaam werd het zeker. Buiten een zwaar in de minderheid zijnde groep van mindere concerten zagen wij dit jaar een fantastische Pukkelpop de revue passeren. Een impressie van drie dagen om de wei, en de muziek die daarbij komt kijken, leest u hieronder.

Donderdag

We openden met een groep die klinkt alsof ze uit de Highlands van Schotland komen. Dan denkt u misschien meteen aan postrock en, guess what, u heeft het juist. Tomàn komt echter niet uit Schotland, maar uit Lo-Reninge, een gehucht in West-Vlaanderen waar het kraantjeswater precies dezelfde ingediënten bevat als het water dat groepen als Mogwai, Explosions in the Sky en andere genreverwanten drinken. Dromerige intro's die na enkele minuten kabbelen ontaarden in ware gitaarinferno's die de oren teisteren. Tomàn opende met hun beste nummer, zijnde 'Deportivo', en dat was misschien niet zo'n briljante zet. Het materiaal dat ze erna speelden klonk bijlange niet zo ongemeen straf als hun set-opener, al werd het optreden met het duo laatste nummers uit de dip getrokken. Een niet onaardige opener!
De dikke twintig minuten die wij van SebastiAn in de Dance Hall zagen overtuigden ons meteen. Wie op die manier publieksfavorieten als 'Da Funk' en Killing in the Name (in de Mr. Oizo-remix, vriend en labelgenoot op Ed Banger) aaneenrijgt, verdiend bakken respect. En als het daarom niet is, dan wel omdat hij na vijf minuten ondergetekende al aan het swingen had gekregen!
Als we een halfuur later onze ogen gesloten zouden hebben, toen we op de Main Stage Editors checkten, stonden we zo weer op de wei van Werchter bij Interpol. Helaas klonk Editors heel wat minder als de New Yorkse Joy Division (ziezo, u hebt dé twee Editorsreferenties gehad), en wij kregen het zwaar op onze heupen van de spasmen die frontman Tom Smith bij elk optreden wat meer lijkt te hebben. Moet je een prachtnummer als 'Bullets' nu echt verpesten met een smoelwerk dat Picasso zelfs niet zou hebben durven schilderen? De tweede cd hebben we nog niet gehoord, maar hij zal, afgaande op de performance, niet beter zijn als hun debuut, dat hier wél goed genoeg bevonden werd. En als u moet kiezen tussen Interpol en Editors, ga dan voor de politiemannen!
Vlug naar de Dance Hall dan voor The Go! Team, die niet lichtelijk heerlijk, maar zwaar fantastisch begonnen aan hun drie kwartier durend feestje. Zangeres Ninja mocht dan wel een knieverband hebben, ze sprong even enthousiast op en neer als de andere bandleden. Het spelplezier spatte ervan af, en de feestelijke songs genre 'Grip like a vice', 'Titanic Vadalism' en vooral 'Ladyflash' klonken dan ook allemaal even fris en zomers. Schande dat de Dance Hall niet afgeladen vol stond, want dit was een fantastisch optreden van een groep die met 'The Proof of Youth' een kanshebber voor album van het jaar in de wacht heeft weten slepen. Verplichte festivalkost als u het ons vraagt!
Eten voor de Pukkelpop-Main Stage, het kan zware gevolgen hebben. Vorig jaar kregen we tijdens een heel wat minder lekker dan gewoonlijk pak friet Animal Alpha op ons bord, dit jaar kregen we Fall Out Boy in de maag gesplitst. De fans vonden het geweldig, maar jongens toch: wie op die manier 'Beat it' verkracht, verdiend geen plaats op een festival als Pukkelpop. Wij twijfelen zelfs of ze überhaupt wel een plaats op eender welke festivalaffiche waard zijn...
Er zijn in België de afgelopen eeuw al te veel Duitsers geweest om goed te zijn, maar als ze Alex Ridha heten, de vetste elektro maken die Berlijn heeft en de Boiler zo laten feesten, kunnen we er geen genoeg van krijgen. Boys Noize, inderdaad. Of wat had u gedacht? Gedurende 's mans anderhalf uur durende en nooit minder als heerlijke set kregen we een fantastische mix van eigen nummers en andermans werk, met als hoogtepunten 'Le Disko' (van Shiny Toy Guys, in de Boys Noize remix), 'd'ONT BELIEVE THE HYPE' (waarin een streepje 'Never be alone van Justice verweven was), een massaal meegebrulde 'Spacer Frau' en afsluiter 'Born Slippy' van Underworld. Boys Noize draait ook nog op I Love Techno dit jaar. Als u nog een reden zocht om te gaan: laat het dan alstublieft Boys Noize zijn. En als u niet gaat, spaar uw geld dan voor 'Oi oi oi', Ridha's debuut dat verschijnt eind september. Dance! Dance! Dance!
En de eerste Pukkelpopdag vaarwel wuiven deden we met Architecture in Helsinki, de Australiërs die een patent hebben op luisterliedjes met een feestelijk kantje die toch wat moeilijk in de oren klinken. De groep was me totaal onbekend, maar het was zeker geen verspild uurtje in de Chateau. Laaiend enthousiast kunnen we er moeilijk over zijn want het was soms echt saai, maar hun liedjes hebben meer tijd nodig dan één luisterbeurt op een festival en we willen ze het voordeel van de twijfel gunnen. Wel handen in de lucht voor 'Heart it Races', een poppy en catchy melodietje dat nu nog steeds in ons hoofd rondspookt!

Vrijdag

Dag twee werd geopend met een kwartiertje Art Brut. In die korte tijdspanne hoorden we echter met 'Bad weekend' en 'Modern Art' onze twee favorieten. Art Brut leidt aan wat vele groepjes hebben: een aantal leuke en sterke songs, en de rest van de set miezerige doorslagjes van dat werk. Wijselijk opgestapt voor we de toffe versies van 'Modern Art' en 'Bad Weekend' vergaten door de hoeveelheid kopietjes van een minder niveau.
Op het hoofdpodium was de Vlaamse Art Brut bezig, zo leek het. The Van Jets openden met hun enige nummer dat niet zo plat is als Spa Blauw; het furieuze 'Ricochet'. De rommel die daarna door de boxen gejaagd werd vergeten wij liefst zo snel mogelijk, maar we hadden het kunnen verwachten want The Van Jets is nu eenmaal in wezen niets speciaals. Hoe die jongens Absynthe Minded van de overwinning in de Rock Rally hebben kunnen houden is een raadsel waarvan alleen de HUMO-recatie het antwoord weet. Maar The Van Jets kan men bezwaarlijk de Belgische rockhoop in goede en kwade dagen noemen.
Die hoop zouden we misschien in de (nabije?) toekomst op Dez Mona kunnen vestigen. Gregory Frateur en zijn band stonden niet zo gruwelijk miscast in een donkere Wablieftent als bij een blakende zon op Boomtown Live, en Frateur's stem had ook duidelijk minder kwalijke gevolgen voor mensen die ze niet kenden dan op Boomtown. Helaas werd voor ons het optreden na de eerste tien minuten afgebroken door onverwachte omstandigheden, waardoor we een klein halfuur van de set misten. Net voor het einde konden we toch nog even inpikken bij 'Sister', de beste song van de band. Afgaande op het kwartier Dez Mona dat we zagen, was dit een betere performance dan in Gent. Op een kwartier, dat is alleen weggelegd voor de bijzonderen... Dez Mona mag voor ons zonder twijfel een druk najaar in de Belgische zalen boeken!
Op het grote podium was ondertussen The Hives begonnen, de comedyversie van Arctic Monkeys. Ja, The Hives waren er eerst, maar hun muziek klinkt - buiten 'Two timing touch and broken bones' - als een afkooksel van Alex Turner en co. De jongens hebben dat blijkbaar zelf ook wat in de mot, want hun pose en humor lijken in de eerste plaats te dienen om de publieke aandacht van de muziek af te leiden. Zanger Pelle was er niet over te spreken dat ze maar een een kleine vijfitg minuten mochten spelen, maar van ons kreeg hij nog geen vijf minuten. Dat is lang genoeg om een even verschroeiende versie van 'Two timing touch...' neer te zetten, zoals die klonk vrijdag op de Main Stage!
De twintig minuten UNKLE waren niet echt overtuigend te noemen. Miscast, dat is een feit. De boys en girls die hele dagen rondhangen in de Boiler en Dance Hall gaapten hun ogen uit (of het van de drugs of van de muziek is laten we in het midden), want er viel geen second te shaken op UNKLE. Gitaren in de Dance Hall kunnen, kijk maar naar The Go! Team, maar niet als die gitaren stonerrock uit de boxen laten weerklinken. Stonerrock, want het laatste album had duidelijk overwicht in de twintig minuten die we zagen. Die stonerrock klonk op plaat overigens beter als live. Een kleine teleurstelling.
Arcade Fire zou een live reputatie hebben, maar we zagen er op Pukkelpop niet echt veel van. Akkoord: we zijn te weinig fan om Arcade Fire live altijd een belevenis te vinden, en ja het geluid was zéér slecht (de stem kwam er nooit door, op een bepaald moment viel zelfs het geluid even totaal wég). Dat zijn de verzachtende omstandigheden. Maar zelfs daaraan kan ik de dip gedurende een dikke veertig minuten na openers 'Keep the car running' (live véél beter als de plaatversie) en 'No Cars Go' (dat is wél een ontdekking, die song) niet toekennen. Eindigen deden ze gelukkig wél in stijl met een genietbaar 'Tunnels' en persoonlijke favoriet 'Rebellion' die live door de multi inzetbare Regina voorzien werd van heerlijke kreetjes. Vier goede nummers op een uur is echter te weinig voor een band met zo'n reputatie, zeker niet als alle andere songs niets speciaals hebben. Neen, als wij aan de hoogtepunten van Pukkelpop terugdenken, zal er geen plaats zijn voor Arcade Fire.
Er zijn mensen die Dinosour Jr. ongetwijfeld fantastisch vonden op Pukkelpop, maar ze konden niet bekoren gedurende het halfuur tussen Arcade Fire en Smashing Pumpkins. Net als Pearl Jam op Werchter klonken J Mascis en kornuiten ietwat ongeïnspireerd. De 'If this is friday, this must be Pukkelpop'-houding droeg ook niet veel bij aan de performance. Op naar de Main Stage.
Want daar stonden even later één van de meest tot de verbeelding sprekende bands van ondergetekende. De Smashing Pumpkins werden door de pers genadeloos onder de zoden gestopt, maar Billy en co tekenden voor een optreden dat mag worden beschouwd als een ferme uppercut terug. Vanaf opener 'United States', een furieuze liveversie van een middelmatige cd-track, tot aan afsluiter 'Heavy Metal Machine' stelden de Pumpkins nooit teleur, balanceerden tussen geniaal, fantastisch en utopisch, en joegen er een resem nummers door die verschroeiend hard en toch prachtig klonken. 'Cherub Rock', 'Zero', 'Hummer' walsten over het publiek, en even over halfweg ging Billy even op een rustiger élan voort. 'To Sheila' en 'Death from above' zijn prachtnummers waarbij tranen in de ogen bijna als een certitude mogen worden beschouwd. Billy was op Pukkelpop, gesteund door een fantastische band, even God zelve. Laten we hopen dat de pompoenen niet alleen bij Halloween vanuit Amerika moeten komen!

Zaterdag

Met een goed humeur aan een festivaldag beginnen, Chokri heeft het goed gezien toen hij een Comedy Stage uit de grond stampte. Wel jammer dat die plaats nam in de Wablief, de kleinste tent van het festival. Je moest al erg vroeg uit je tent om nog in de Wablief te kunnen, maar de perfecte reden om op een laatste festivaldag uit je tent te kruipen is Neveneffecten. De vier jongens hadden al op voorhand gewonnen bij een propvolle Wablief, dus dat kon niet fout gaan. En het ging ook niet fout. Leuke opener!
Zaterdag was de beste Pukkelpopdag qua weer, en dat zomerse in de lucht vond men ook terug bij The Shins. Ze grossieren in luisterpop die met z'n country- en americanafragmenten toch ietwat moeilijk klinkt. En net iets teveel van die nummers klinken voor een Shins-leek hetzelfde. Gedurende de veertig minuten durende set was er geen 'ritme'verandering, waardoor het publiek wat loom werd (uitgezonderd enkele grote fans vooraan). The Shins waren niet slecht, maar ook niet goed. Een voldoende, maar zonder kus van de juf.
Wij hadden na Mike Skinner's set op de Main Stage met z'n The Streets, het gevoel dat indien dit concert overdekt was geweest, en op een veel kleinere opppervlakte, het een memorabel optreden had kunnen zijn. De hits klonken wel goed, maar niet zo fris. Daarvoor heeft de nieuwe sidekick van Skinner iets te weinig charisma. En Mike Skinner kon het in zijn eentje ook niet trekken, hoewel hij met vocalfragmenten van Muse ('Time is running out') en The Prodigy ('Out of Space') de sfeer erin probeerde te krijgen. Waarom Mike? Je eigen nummers zoveel beter! 'Dry your eyes', 'When you wasn't famous' en onze lieveling 'Blinded by the lights' klonken net dat tikkeltje beter als de rest van de set, en dat vond de rest van de wei duidelijk ook. Wisselvallig concert.
Er stond zaterdag veel goed volk in de Dance Hall en Boiler, maar geen enkele heeft dat extraatje dat remixer Anders Trentemöller wél heeft. U kent hem misschien al van zijn uitmuntende remixen voor Royksopp ('What else is there'), Supermode ('Tell me why') en Moby's 'Go', maar wat ie op Pukkelpop uit zijn elektronica gepuurd kreeg, sloeg ons werkelijk met verstomming. Opener 'Miss you' was van ongeziene pracht. Koele bliepjes die toch zó melancholisch en warm klonken, niet veel die het hem nadoen. De set varieerde heel sterk, van rustig ('Miss you', begin van 'Moan') naar harde elektro (einde van 'Moan', 'Vamp' en een fragmentje van 'What else is there'-remix). De bewoners van de Dance Hall konden slechts dat laatste pruimen, maar wij kregen vooral van dat onderkoelde deel kippenvel. Maar iedereen was het duidelijk wel eens dat het een goede set was, gezien het gejuich om meer. Wij hadden nog enkele uren willen doorbrengen al luisterend naar zoveel pracht.
Maar we hadden geen uren, zelfs geen vijf minuten. Hard lopen naar de Marquee, dat was de boodschap. CocoRosie, de mens geworden speelgoedwinkel op plaat, is live een verbluffend quintet. Natuurlijk gaat de meeste aandacht naar Bianca en Sierra, maar de keuze van een beat boxer in de plaats van een drummer is op zijn minst goed gevonden te noemen. 'K-hole', hun beste, zat al vroeg in de set, maar dat liet ons niet na de hele tijd gebiologeerd naar het Marqueepodium te staren, waar we ook nog een mooi 'Beautiful Boyz' (zonder Antony op tweede stem, dat wel) en een heerlijk 'Japan' ontwaarden. CocoRosie mag voor ons zonder problemen bij de beste optredens die we dit jaar zagen, al was vijftig minuten wel wat kort, Chokri.
Nine Inch Nails' Trent Reznor is politieker getint geworden op de laatste plaat (rara, op wie zou het zinnetje 'he writes his name with a Capital G' bedoeld zijn?), maar live is hij gelukkig nog altijd even hard als vroeger. Het ontbreken van cultnummers als 'Terrible Lie' en vooral 'Closer' viel op, maar sterke versies van nieuwe opener 'HYPERPOWER!', 'Sin', 'Head like a hole' en 'Hurt' maakten alles méér dan goed. We zouden hier de hele set kunnen neerpoten, want die was solide en constant sterk. Hun AB-optreden overtreffen zou moeilijk zijn, dat wist men al op voorhand, en ze deden het dan ook niet. No offence; Nine Inch Nails live is een sensatie. Nine Inch Nails zien en sterven is nog niet aan de orde, maar Nine Inch Nails niet zien en sterven is een doodzonde.
Door de overlappingen mis je op Pukkelpop veel (Mud Flow! Iggy and the Stooges! Battles! Kings of Leon!), maar niets was zo erg als het missen van 'Teen Age Riot' en 'Silver Rocket', het magistrale openingsduo van Sonic Youth's meesterwerk 'Daydream nation'. Het nadeel aan een plaat integraal opvoeren is de voorspelbaarheid van het optreden, maar aan de ander kant van de medaille bevond zich plaatafsluiter 'Trilogy', het beste nummer dat Sonic Youth ooit schreef (bestaande uit 'The Wonder', 'Hyperstation' en 'Eliminator Jr.'). Een hele set uitkijken naar dat moment is leuk, vooral als er ondertussen ook nog interessante dingen gebeuren op 't podium. Kim Gordon is een waanzinnige bassiste, en zoog alle aandacht op, terwijl ook de andere bandleden bakken honeurs verdienen. Prachtmoment, en memorabel ook nog. Hoeveel keer krijg je de kans om zoiets unieks te zien? We misten 'Berlin' van Lou Reed, maar een goede troost was 'Daydream nation' wel
We zagen ook Tool, maar geestelijk was Sonic Youth de afsluiter voor Pukkelpop. Tool is geen headliner voor een festival, en de intermezzo's klonken langdradig en saai. Net als de nummers tussen de intermezzo's overigens.

Als u het ons vraagt is Rock Werchter zijn troon van beste festival kwijt. Sinds vorig jaar eigenlijk al, maar dit was een mooi festival om die overname van de macht in de verf te zetten. Pukkelpop was 'three days in a daydream nation', en het was een verrekt mooie droom. Jammer genoeg duren sprookjes niet lang...

-----

Pukkeltop 5:

1. Smashing Pumpkins
2. The Go! Team
3. Sonic Youth
4. CocoRosie
5. Trentemöller

Voorbeschouwing Pukkelpop 2007

2007-08-11T12:08:00.000+01:00

Drie dagen Pukkelpop blijven zelfs voor de meest rechtgeaarde muziekliefhebber verbazende verassingen in huis hebben. Ongetwijfeld komen wij nu Pukkelpop weer naar huis met enkele onbekende groepen die we toch een straf optreden zagen geven. Maar ook de grotere of toch bekendere namen die jaarlijks op Pukkelpop staan doen er natuurlijk toe in Kiewit, en daarom selecteren we voor u de selectie van artiesten die wij als niet te missen beschouwen.

DONDERDAG 16 AUGUSTUS 2007

The Go! Team (Dance Hall, 18.00 u – 18.45 u) zal er in de Dance Hall ongetwijfeld een stomende party van maken, en zelfs zonder enige voorkennis van hun muziek is de kans groot dat u na de eerste dag al met een pijnlijk heup van het shaken zit. Want shaken zal er zonder enige twijfel ook gedaan worden bij Boys Noize (Boilerroom, 20.30 u – 22.00 u). Het Duitse elektrowonder serveert de vetste beats van bevriende dj’s met zijn eigen sterke remixen van onder andere Feist en Tiga. Ook te verwachten: snippets van zijn in september verwachte debuut ‘Oi oi oi’, waarvan wij de Promo-cd al een bom van jewelste vonden (een recensie komt er nog aan in de loop van de maand augustus). Battles (Club, 21.40 u – 22.30 u) maakte met z’n vorig jaar gereleasede EP al veel indruk, en gooide eerder dit jaar nogmaals hoge ogen met a) een concert in de AB, b) ‘Mirrored’, het verbazende debuutalbum. Wedden dat er nog c) een ‘Pukkelpopconcert grand-cru’ bijkomt? Dag 1 sluiten we alweer dansend af bij twee hippe elektrowonders. De eerste, de twee jongens van Digitalism (Dance Hall, 23.45 u – 00.45 u), schonken ons dit jaar ‘Idealism’, een moker van een schijf, de tweede, de Canadees Tiga (Boilerroom, 00.00 u – 02.00 u), verblijdde ons reeds vorig jaar met zijn debuut ‘Sexor’ en een straffe Werchtershow op het Radio Soulwax-avondje.

VRIJDAG 17 AUGUSTUS 2007

De tweede dag starten we zoals we de eerste geïndigd zijn: al dansend. Shameboy (Dance Hall, 11.20 u – 11.55 u) staat dan wel onchristelijk vroeg geprogrammeerd, het zal hen niet nalaten de Dance Hall nog voor de klok twaalf uur heft geslagen tot een kookpunt te brengen. Daarna hebben we even tijd om te bekomen, al staat er tussen Shameboy en Dez Mona (Wablief, 18.20 u – 19.05 u) nog genoeg mooi volk geprogrammeerd. Maar Dez Mona zagen we al goed bezig op Boomtown Live, en dus zijn ze op Pukkelpop ook een aanrader. Wetende dat ‘Moments of Dejection of Despondancy’ hoogstwaarschijnlijk dé Belgische plaat van 2007 is, zal het concert op Pukkelpop voor een patriottisch gevoel zorgen tussen al het buitenlandse geweld. Daarna even binnenduiken bij UNKLE (Dance Hall, 19.35 u – 20.25 u), die wel wat miscast zijn in de Dance Hall, maar toch kunnen steunen op twee sterke platen in hun back catalogue om het publiek te veroveren met hun mengeling van triphop en rock. In afwachting van de Smashing Pumpkins (Main Stage, 00.30 u – 02.00 u) zullen we Sophia (Marquee, 21.25 u – 22.25 u) en Dinosour Jr. (Marquee, 23.30 u – 00.30 u) met een bezoekje vereren, maar ongetwijfeld zal ons hoofd al helemaal naar de eerder vernoemde Smashing Pumpkins staan. Hoewel Billy Corgan bakken kritiek over zich heen kreeg, en ‘Zeitgeist’ niet het niveau haalt van ‘Siamese dream’ en ‘Mellon Collie…’, zal er kippenvel per strekkende meter zijn bij de indrukwekkende deuntjes die Corgan intussen al op z’n conto heeft.

ZATERDAG 18 AUGUSTUS 2007

The Bony King of Nowhere (Wablief, 11.55 u – 12.30 u) opent voor mij de laatste Pukkelpopdag. Hij speelde in het voorprogramma van An Pierlé in de Nijdrop al een mooie show, dus verwachten we op Pukkelpop van dit grote Vlaamse talent nóg iets meer. Anders TrentemÆller (Dance Hall, 17.10 u – 18.25 u) komt met een speciale bezetting afegzakt naar Kiewit, om z’n debuutplaat ‘The Last Resort’, een verstild en melancholisch electronicapareltje, nog meer cachet te geven. Verwacht u aan mooie graphics en prachtige uitvoeringen van zijn songs, en misschien als toemaatje de fan-tas-tische remix die hij maakte van Royksopp’s ‘What else is there’. Bianca en Sierra, de twee zusjes die met CocoRosie (Marquee, 18.30 u – 19.20 u) in de voorhoede van de nieuwe weird-americana beweging spelen, schreven eerder dit jaar al een opgemerkte AB-passage op hun conto, en op Pukkelpop komen ze nogmaals hun nieuwe plaat ‘The Adventures of Ghosthorse and Stillborn’ voorstellen. Niet te missen concert! En dan naar Trent Reznor, die met zijn Nine Inch Nails (Main Stage, 21.30 u – 22.40 u) Pukkelpop komt platwalsen, nadat ze in het voorjaar al twee indrukwekkende en memorabele shows in Brussel speelden. Ook op het programma: enkele songs uit zijn nieuwe en sterke plaat ‘Year Zero’. En mogen wij ook hopen op enkele illustere nummers? ‘Last’, ‘Reptile’ en ‘Happiness in slavery’ hebben wij alvast hoog op onze verlanglijst staan. En dan lopen naar Sonic Youth (Marquee, 22.30 u – 00.00 u), die integraal hun meesterwerk ‘Daydream nation’ komen spelen. Al zullen we twee kleppers van formaat op de plaat, ‘Teen Age Riot’ en ‘Silver Rocket’, moeten missen wegens die overlapping met Nine Inch Nails. Onrecht bestaat, ook op een fantastische affiche als Pukkelpop. Zie maar de programmaties die ervoor zorgen dat wij vrijdag Mud Flow (samen met Smashing Pumpkins) en zaterdag Hanne Hukkelberg (vs. Nine Inch Nails) moeten missen… En Pukkelpop afsluiten in stijl, kan dat beter als bij Erol Alkan, dé mash-up dj in de huidige lichting elektrowonders? Inderdaad, dat dachten wij ook al!

CD-bespreking: The Go! Team - The Proof Of Youthg

2007-08-09T18:40:00.000+01:00

Het is zomer, de festivals houden open deur en lokken tienduizenden mensen. Tussen stinkende Engelsen en zatte Hollanders gaan kamperen is geen sinecure, maar toch zal u er weer mee opgescheept zitten op, pakweg, Pukkelpop. Voor wat gaan mensen in godsnaam naar festivals, vraagt u zich dan af. Voor de muziek is een populair antwoord, maar de ‘sfeer is minstens even belangrijk’. Sfeer, u zegt het: daarom is The Go! Team een perfecte festivalgroep. Hun tweede album kookt weer over van de bruisende songs waarop het ongetwijfeld tof sfeer maken zal zijn volgende week donderdag op Pukkelpop…

Wij zitten al op onze honger voor hun tweede langspeler sinds ze ons in aangename zin verrasten met het prettig gestoorde en catchy popalbum ‘Thunder Lightning Strike’. Dat album was immers veel te kort om goed te zijn, het klokte hoopp en al af op iets minder dan veertig minuten net toen we in de mood kwamen er een flinke party op te houden. En nu is er met ‘The Proof of youth’ de perfecte opvolger. De zes Engelsen hebben intussen nog niets ingeboet aan het schrijven van catchy deuntjes en aanstekelijke ritmes, dus als u de perfecte soundtrack nodig heeft voor een zomerse strandparty maakt u een iPod-afspeellijstje en u bent vertrokken voor bijna anderhalf uur perfecte zomermuziek.

De nummers zijn dus allemaal aan de korte kant – op drie nummers na komen ze niet boven de grens van 3 minuten 30 – maar dat houdt ze spannend. De songs steunen allemaal op hetzelfde recept, en klinken toch elke keer weer fris en jeugdig. ‘Grip like a vice’ bijvoorbeeld, een opener die er meer ‘op’ zit, zal dit jaar moeilijk te vinden zijn. Schellende trompetjes en zangeres Ninja, die u nog kent van de dansvloerbom ‘It’s the beat’ van Simian Mobile Disco, krijgt assistentie van een aantal meezingende bandleden die net als op de andere nummers heerlijk klinken. ‘My world’ is uitzondering op die regel, want het nummer moet het stellen zonder zang, maar blijft overtuigend overeind door het lieflijke gitaargetokkel.

Ook ‘Keys tot the city begint met een gitaarriedeltje’, maar bloeit toch open tot het prototype van een The Go! Team-song. Daarna volgt onze persoonlijke favoriet, ‘The Wrath of Marcie’, uitbundig geopend met triomfantelijke blazers en voor de rest van het liedje ronduit fantastisch dansbaar en meezingbaar. ‘I never needed it now so much’ is weer een iets minder uitbundig tussenpauzetje voordat het album in stijl wordt afgesloten met de nummers ‘Flashlight Night’, dat veel weg heeft van een rapsong na een dopingkuur, en het door een mondharmonica voortgestuwde ‘Patricia’s moving picture’.

Precies 36 minuten en 21 seconden is ‘The Proof of Youth’ lang, geen seconde vervelend en dus veel te vlug voorbij. Oké, het klinkt allemaal wat in dezelfde richting. So what? ‘The Proof of Youth’ is veruit één van de leukste platen die we sinds lang op het maximum volume door onze stereoketen pompten, en daarvoor moet niet elk nummer een andere richting uitgaan. Als de livesets even energiek zijn als de twee cd’s van het Team, dan kunnen de aan doping verhangen wielrenners beter op 16 augustus in de Dance Hall aanwezig zijn dan op de zoveelste bloeddopingkuur. En dan eindelijk eens clean meedoen voor de eerste plaats, met The Go! Team in het oortje in plaats van een tierende ploegleider, dat spreekt.

CD-bespreking: Amiina - Kurr

2007-08-05T19:50:00.000+01:00

Wie fan is van Sigur Ros kent ze wel: de meisjes van Amiina. Net als Jonsi en co afkomstig uit het onherbergzame en desolate Ijsland, en vast in dienst tijdens de laatste tour van Sigur Ros.De Ijslandse nimfen besloten echter dat het tijd was om zelf eens met een album naar buiten te komen, en hier is ie dan: ‘Kurr’.

De muziekminnende medemens zal zich ongetwijfeld afgevraagd hebben wat er in het Ijslandse geiserwater zit. Sigur Ros en Björk zijn ondertussen bekende internationale acts geworden, en ook múm krijgt voet aan wal in het buitenland. Niet met een woeste vikingsound, maar met ingetogen en bedwelmende muziek. Ook Amiina heeft van dat geluid duidelijk kaas gegeten. De invloeden die ze bij Sigur Ros haalden, kan de luisteraar er zo uithalen, maar de vraag is of de kopie iets toevoegd aan het origineel…

Op de eerste beluisterbeurt afgaande zijn we geneigd te zeggen van niet. Amiina opent met pianogetokkel en xylofoongeluiden die zo vaak terugkomen op de drie meesterplaten die Sigur Ros ons ondertussen geschonken heeft. Maar naargelang de cd vordert dringt het door. We luisteren niet naar Sigur Ros, laat staan naar een band die pretendeert de nieuwe Sigur Ros te zijn. Het is Amiina, het bestaat uit vier vrouwen, en hoewel hun geluid meermaals parallel loopt aan dat van de Ijslandse wonderboys, blijft het een eigen groep. En zo moeten ze dus ook beoordeeld worden, al valt dat moeilijk op sommige momenten.

Maar er zijn dus wel degelijk verschillen. Amiina voelt niet de noodzaak om elk nummer postrockgewijs naar een hoogtepunt te brengen door hamerende drums en gierende gitaren (herinnert u zich de bom Untitled 8, die deeltijds door het leven stapt als ‘Poppaglid/ The Pop Song’, nog? Inderdaad, getekend Sigur Ros). Neen, Amiina laat dát soort muzikaal ‘geweld’ links liggen en kiest voor de ingetogenere kant. Als de songs zich naar een hoogtepunt banen in uw gehoor, is dat door de lichte en melancholische blazers. Drums zijn slechts sporadisch aanwezig, en nemen geen prominente plaats in in het geluidstapijt dat de vier vrouwen breien. Neem nu ‘Seoul’, een perfect voorbeeld voor de rest van de plaat. De pingelende en tikkende xylofoon, begeleidt door de blazers en holle doch rustige drums. Bijna zeven minuten kabbelt de song voort. Op het einde is de luisteraar er wel van overtuigd dat hij een prachtige song heeft gehoord, maar het nummer vervliegt zo vlug dat men bij god niet meer zou weten hoe de melodie ging.

In dat bedje is de hele plaat gedeeltelijk ziek. Pas op: u zult niet uit onze mond horen dat ‘Kurr’ een slechte plaat is. Maar wij kunnen u niet zeggen op welke punten een nummers als ‘Hili’ verschilt van ‘Seoul’ of ‘Glamùr’. Het feit dat een xylofoonmelodie bijna altijd hetzelfde klinkt (het fantastische ‘Nothing really ends’ van dEUS daar gelaten)? Is het instrumentarium toch ietsje te beperkt om een hele plaat te kunnen boeien? Of missen de nummers een pakkende zanglijn die houvast kan bieden aan de luisteraar?

‘Kurr’ is een plaat die zich wondermooi aankondigt, tijdens het beluisteren hemelse melodieën uit de boxen laat golven, maar achteraf toch een gevoel van gemis achterlaat. Gemis en wroeging, want ‘Kurr’ heeft nummers in zich die het potentieel hebben om zich tussen onze favoriete songs te nestelen. Helaas ontbreekt meermaals dat geluidsorgasme dat Sigur Ros wel in z’n songs kan verwerken. En toch zitten we met het gevoel dat er in ‘Kurr’ veel meer zit dan we horen. We hopen van harte dat die klik er nog komt, want het zou zonde zijn om deze langspeler bij ‘middelmatig’ te moeten klasseren.

Dez Mona + DeLaVega, 15 juli 2007 - Boomtown Live, Gent

2007-07-16T15:23:00.000+01:00

De Gentse Feesten zijn weer begonnen en zullen de komende dagen garant staan voor duizenden mensen in de Gentse binnenstad. Ook muziekliefhebbers komen dezer dagen aan hun trekken in Gent. Het Blue Note festival voor de jazzliefhebbers loopt stilaan op z’n einde, maar in clubs als de Charlatan en de Vooruit treden de komende tien dagen heel wat bands en dj’s op. Ook in de openlucht vind er een festival plaats, het alombekende Boomtown Live op de Oude Beestenmarkt…Zaterdag trapten onder andere Billie King en Sean Lennon Boomtown af, gisteren was het de beurt aan Dez Mona en DeLaVega.

Vooral Dez Mona wekte mijn interesse, aangezien de groep rond Gregory Frateur en Nicolas Rombouts eerder dit jaar een meesterwerkje uitbracht. ‘Moments of dejection of despondancy’ was een broeierige mash up van gospel, jazz, rock en opera met ongelooflijke sterke songs. Maar zou deze niet voor de hand liggende sound wel aarden op een openluchtpodium met een stralende zon? Het antwoord is vreemd genoeg affirmatief. De liedjes die op de maat gemaakt leken voor een rokerig achterzaaltje stonden hun mannetje prima onder de brandende songs.

Afgetrapt werd er met de eerste twee nummers van de laatste cd, ‘Arid song’ en ‘Forige my tears’. De vreemde, schelle stem van Gregory Frateur zorgde hier en daar voor lichte verbijstering bij de mensen op de Oude Beestenmarkt, maar Frateur is een merkwaardig straffe performer. In een stijlvol zwart pak gehesen brandde hij zijn band, die bestond uit contrabassist Rombouts en de drie nieuwe leden op piano, drums en accordeon, vooruit. De songs die op cd nog moeilijk klonken, kregen live extra cachet en lagen zelfs wat gemakkelijker in het gehoor. Behalve dan nummer vier op de setlist, het van de eerste cd afkomstige ‘Trial’. Dat nummer werd jammer genoeg de verdoemenis ingeholpen door de door merg en been snijdende kreten van Frateur, die op het hoogtepunt klonk als een varken dat gekeeld werd. Met ‘Loordy loordy loordy’, een schijnbare negrospiritual, belandde de trein echter weer op het goede spoor, en strak en snedig werkte Dez Mona naar het einde van hun set toe. ‘Sister’, de nieuwe single, was live een stevige rocker en kreeg bijval van het publiek dat bleef toestromen. Het was het orgelpunt van een goed concert, en ook de twee afsluitende nummers zorgen ervoor dat Dez Mona niet te missen is op Pukkelpop later deze vakantie!

SETLIST:

Arid song
Forgive my tears
Blue girl
Trial
Loordy loordy loordy
Jack said
Sister
Brother yeshead
?

DeLaVega dan. De beloftevolle band heeft sinds haar doorbraak niet stil gezeten. Zangeres Lise Accoe stopte vorig jaar met de band er werd vervangen door Elke Bruyneel. Een spijtige zaak zou men zeggen, want Lize Accoe was destijds live de grote gangmaakster van de groep. Haar opvolgster achter de microfoon is echter vocaal ook van geen kleintje vervaard, en dat zou de band tijdens Boomtown wel eens in de verf zetten.

Opvallend hoe sterk Elke Bruyneel op Lily Allen lijkt trouwens. De froefroe en vooral het zomerse kleedje appelleerden vooral aan het Britse zangeresje. Alhoewel: Elke Bruyneel is rijper, ouder en volwassener als de niet op haar mondje gevallen Britse. Net als de muziek van DeLaVega trouwens. Het zomerse van Allen vind je er zonder problemen in terug, maar het is niet zo poppy en voor de hand liggend meer als de sound van de Engelse.

DeLaVega brengt in het najaar (september) hun twee plaat uit, na het verassend sterke ‘Falling into place’ uit 2005. Vanzelfsprekend dus dat de set hoofdzakelijk nieuw materiaal bevatte om de plaat al de nodige promotie te bezorgen. Natuurlijk werd dat wel afgewisseld met oud materiaal, dat net dat tikkeltje enthousiaster werd onthaald. In tegenstelling tot het publiek voelde Elke Bruyneel zich echter niet zo goed op haar gemak tijdens de eerste twee, drie oudere songs. In de nieuwe liedjes heeft ze haar eigen invloeden wat kunnen verwerken, maar voor de oudere nummers draagt ze nog steeds de zware erfenis van Lize Accoe mee. Tijdens het bekendere ‘Aspects of you’ kwam de klik er echter, en de zangeres stond ineens met meer vertrouwen te zingen.

De set kabbelde rustig voort naar het einde, en de warme mengeling van soul, pop, triphop en urban music paste pérfect bij het zomerse temperatuurtje dat omstreeks half elf nog steeds heerste op de Oude Beestenmarkt, en setafsluiter ‘Surely’, de bekende radiosingle, werd op gejuich onthaald.

Als DeLaVega, en vooral dan Elke Bruyneel, door de geplande zomeroptredens nog wat sterker worden, zit er voor deze band een mooie toekomst aan te komen!

CD-bespreking: Ryan Adams - Easy tiger

2007-07-07T20:04:00.000+01:00

Een nieuwe plaat van Ryan Adams is steeds een belevenis in het alternatieve muziekwereldje. De laatste jaren misschien wat minder, sinds dat ‘ie in 2005 maar liefst 3 (!!!) (waaronder dan nog een überfantastische dubbelcd, ‘Cold roses’), maar met zijn eerste plaat sinds dat gezegende jaar 2005, waarin ook het steengoede ‘Jacksonville city nights’ en het ietwat teleurstellende ‘29’ uitkwamen, is het Adams-enthousiasme weer wat aangewakkerd. En terecht.

Voor wie Ryan Adams niet kent, is ‘Easy tiger’ wellicht een goede instap, met enkele pareltjes die potentiële radiohits zijn. Dan denken we vooral aan het fantastische ‘Halloween head’. Ook ‘Two’, momenteel een klein succesje op Radio 1, doet het in de categorie ‘raido’ heel goed. Opvallend aan deze studioplaat is de lengte van enkel songs. Maar liefst 7 van de 12 nummers komen niet boven de 3’00 minutengrens. Opvallend voor Ryan Adams, die op ‘Cold roses’ songs schreef waarvan de gemiddelde lengte op 5 à 6 minuten lag. Songs die 6 minuten vol doorgingen op een constant hoog niveau, het moet gezegd.

Denk nu niet dat in die drieminutensongs niet interessant klinken. ‘Oh my god, whatever, etc’ bijvoorbeeld. Een ingetogen nummer enkel gedragen door gitaren en piano. En natuurlijk de prachtige stem van Adams. ‘Tears of gold’, de volgende track, is vintage countryrock. De sfeer van het nummer roept meteen een westernsfeertje op, en uit de boxen klinkt outlaw Adams als een vermoeide cowboy ‘One day we are young/And by the next one we are old’.

De langste song op de plaat ‘The sun also sets’, is tevens de minste van de twaalf nummers, al klinkt het refrein wel iets te goed om met ‘minst’ in 1 zin gesitueerd te worden. Het duo ‘Off broadway’ en ‘Pearls on a string’ is mooi, en refereert net als ‘Tears of gold’ naar de desolate prairies in The Wild West, maar de echte pracht van de plaat vind men pas echt weer terug in ‘Rip off’. Volgende nummer ‘Two hearts’ begint Ryan Adams met de woorden ‘Here we go again’. Inderdaad, we zijn weer vetrokken voor een liefdesliedje van Adams, denkt de luisteraar die de Amerikaanse bard ietwat kent. Adams mag dan wel een voorliefde hebben voor intrieste teksten vol zelfbeklag en liefdesleed, ‘Two hearts’ klinkt nooit saai of voorspelbaar – qua sound, dat spreekt, want de tekst is natuurlijk duidelijk van Adams’ hand. ‘These girls’ heeft weer het oneindige thema liefde, maar hey, het blijft – zoals gezegd – Ryan Adams.

Plaatafsluiter ‘I taught myself how to grow old’ opent op hartverscheurende wijze met een mondharmonicastuk, maar bloeit open tot een nooit minder dan geniale ballad. Vanaf nu is het niet meer nodig te gruwen bij het kleffe woord ‘ballad’. Voorzover u dat nog deed nadat u (eventueel) andere rustige slepers van Adams gehoord had.

Als Ryan Adams van de drank afblijft en doorgaat op dit pad, schrijft hij binnen afzienbare tijd een klassieker die algemeen als tijdloos zal worden ervaren - in brede muziekkringen, niet alleen in de kleinere scene waar hij nu al een kleine tien jaar hoge ogen gooit. ‘Easy tiger’ is een goede, bij momenten zeer goede poging naar die onsterfelijkheid. Helaas weegt die poging soms een ietsepietsie té licht om nu al van tijdloze plaat te kunnen spreken. Maar na ‘Easy tiger’ hebben we er weer goede hoop op!