Festivalreport, part one
Enkele weken te laat, maar niettemin: Onze Onverbiddelijke Werchterproclamatie.
In de categorie NIPT GESLAAGD zitten nogal wat verassingen voor ondergetekende. Op donderdag The National bijvoorbeeld, die in de Marquee wel een boeiende set speelden, maar nooit zo betoverend waren als anders, als we afgaan op de geruchten van unieke en magnifieke shows op onder andere Dour en in de Ancienne Belgique vorig jaar. Baby, we'll be fine was zoals te verwachten een hoogtepunt, net als Ada, maar de set kabbelde te veel voort en de magie van The National op plaat kreeg ons nooit in de ban. Persoonlijk hadden we hier meer van verwacht. Eénzelfde oordeel kunnen we vellen over My Morning Jacket, 1 dag later in diezelfde Marquee. We zijn nog steeds niet uitgepraat over Het Wonder Van Pukkelpop dat Jim James en co. ons twee jaar geleden voorschotelden, maar in Werchter was het een heel stuk minder goed. Songs die live het vuur aan de lont kunnen steken, genre Highly suspicious werden niet gespeeld, en de vaart raakte allerminst in het concert. Lag het aan de warme temperaturen in de tent, of was My Morning Jacket zelf de schuldige. We zullen het nooit weten. Hun grote voorbeeld bakte er later de helft van zijn set ook niet veel van. Inderdaad, we hebben het over Neil Young. Bompa Neil overtuigde zowat iedere journalist, maar zijn langdradige songs laten ons eerlijk gezegd koud. Klassiekers, die willen we. Old man, Heart of gold en Out of the blue klonken fantastisch, maar het masturbatiemomentje op gitaar met de naam No hidden path, daar passen wij gaarne voor. Rockgod of niet: glorie moet je verdienen, en dat doe je niet met ellenlange solo's, nog langere jams en net niet eeuwigdurende outro's. Wij leggen 'Harvest' nog eens op, en halen ons beelden voor het geestesoog van Neil Young's Triomftocht Die Had Kunnen Zijn, Maar Niet Was. Helaas pindakaas. Ook Sigur Rós stelde licht teleur, een verschroeiend sterk begin (Sfevn-G-Englar, Ny Batteri, Glosoli, Saeglopur) en een goed einde (Untitled 8) niet ten nagesproken. Wij wijten het graag aan nieuwe nummers, al kan het ook aan het feit liggen dat Sigur Rós ons niet veel meer doet tegenwoordig. Catchy namen die ons ook niet echt overtuigden: MGMT, de Brooklynites die enkel met Kids de Marquee in de fik staken; Digitalism, met hun op automatische piloot afgewerkte set; en Hercules and Love Affair, die live leuker zijn als hun radiosingle Blind, maar desalniettemin nog tekortkomen om ons écht te doen meeswingen.
Nee, dan de bands die ons al veel meer overtuigden van hun kunnen, voor de gelegenheid verzameld in de ONDERSCHEIDINGScategorie. Band Of Horses bleek zaterdagnamiddag sterk genoeg om grote voorlopers My Morning Jacket even in de schaduw te zetten. The Funeral werd onthaald als een klassieker, en wat ons betreft is dat niet meer als terecht. Ook op andere fronten overtuigde Ben Bridwell's bende, met een prachtig No one's gonna love you als hoogtepunt van de set. Overige onderscheidingen delen we uit aan drie bands die op zondag het mooie weer maakten: opener John Butler Trio, aangevuurd door - ja, wie anders? - John Butler in de rol van stergitarist bracht een fijne mix van rutspunten en hardere nummers, die zich allemaal ophielden in de buurt van funky bluesrock zoals Ben Harper die soms ook produceert. Echt wereldschokkens, neen, maar wel een aardige verrassing. Later op de dag legde Nick Cave met zijn gagarecombo Grinderman een bommetje neer onder Marquee, alwaar No Pussy Blues een uitstekend gekozen anthem was na vier festivaldagen, maar het concert was soms nogal wat eentonig om een heel uur te boeien. Beck Hansen deed even later op de Main Stage zijn livereputatie alle eer aan door een genietbaar concert dat buiten Beckklassiekers als Loser en E-pro ook verrassend genoeg het wondermooie Everybody's gotta learn sometimes inhield, verkillend en bloedstollend, zo hebben we onze nummers graag!
Vanaf nu kunnen we de superlatieven pas met bakken tegelijk bovenhalen, want we komen aan de GROTE ONDERSCHEIDINGEN. Een categorie die voortaan de trotse eigendom is van de broers Dewaele, die eerst met Soulwax de Marquee een bombardement aan herwerkte elektroklassiekers bood, waaronder Robot rock (van Daft Punk) en Phantom pt II (van Justice), maar het persoonlijke hoogtepunt was het fantastische Theme from discoteque, dat de broers Dewaele enkele jaren geleden onder het pseudoniem Samantha Fu opnamen. Drugs, dirty dancing and pounding pounding techno music, meer moet dat inderdaad niet zijn! Moet het nog vermeld dat 2manydj's even later nóg ietsje beter waren? Tenzij u deze versie van de Dewaele's nog niet live hebt meegemaakt niet waarschijnlijk. En inderdaad: een uiterst afwisselende set die op en neer ging tussen verschroeiende electro, publieksfavorieten (Zombie Nation's Kernkraft 400) en zelfs metal (Sepultura's Roots Bloody Roots vormde ons favoriete moment in de set) zorgde voor een knoert van een feest in de tent.
Nog twee namen en een hele hoop superlatieven, dat hebt u te goed in de GROOTSTE ONDERSCHEIDINGEN. Allereerst The best rapper alive, aka Jay-Z. Shawn Carter, zo heet de man in het echt, heeft in zijn rijkgevulde loopbaan al een paar meesterwerken in het genre op de mensheid losgelaten (was u 'The Black Album' en 'The Blueprint' al vergeten misschien?) en meegewerkt aan een hele hoop hits die allemaal de revue passeerden in Jay's triomftocht vrijdag in de vooravond. Beyoncé's Crazy in love bijvoorbeeld, of onze favoriete zomerhit van de laatste vijf jaar, Umbrella van Rihanna.Verder deed hij eigen werk als 99 problems, H to the Izzo en Dirt of your shoulder alle eer aan, en hoorden we leuke rhymes over ander bekend werk als Estelle's American boy (waarin Jay de raps van KanYe West voor zijn rekening nam) of The Prodigy's Smack my bitch up. Jay-Z oversteeg het genre, verwees meteen alle clichés over rapoptredens naar de prullenmand, en bedankte na zijn triomftocht de hele wei met 'a whole lot of love and respect from mister Z'. Neen, wij zijn ons respect aan ú verschuldigd, mr. Carter.
En hier is ie dan: onze waslijst complimenten voor Radiohead. Hoeft het nog gezegd dat het materiaal van 'In rainbows', vorig jaar verschenen, nu al tot het klassieke werk van de groep mag gerekend worden? Dat de puurheid van een All I need samen met How to disappear completely en bisnummer You and whose army voor kippenvel zorgde? Dat de opeenvolging van claustrofobische en intimiderende nummers als Climbing up the walls en The gloaming de combinatie van het festival was? Dat Radiohead de beste groep ever is? Neen. Thom Yorke en band waren in topvorm, speelden misschien niet de meest commerciële festivalset around, maar hey: fans kregen er niet genoeg van. Wij dus ook niet. Waar blijft die zaalshow?
Wat u nog te goed hebt van ons: de dieptepunten van Rock Werchter 2008, aka GEBUISDen. Waaronder wij tot onze grote spijt dEUS moeten rekenen. We zagen het al wat aankomen sinds de AB-show begin mei totaal niet de hoge verwachtingen inloste, maar wat Tom Barman en band zondagavond serveerden was abominabel, op het rampzalige af. Enkel oudjes Theme from turnpike en Fell of the floor, man konden op enige bijval van ons rekenen. Te zien aan de rest van de eerste vakken voor het podium - wij hadden in de eerste ring twee vierkante meter ruimte voor ons alleen, iets wat zelfs bij openende acts niet vaak voorkomt... - was de sfeer daar niet veel beter. 'Vantage Point' is lang niet zo'n kanjer van een plaat zoals wij na de release dachten - we zijn nog geen vier maanden verder en de 10 nummers zijn reeds kapotgespeeld. Conclusie: dEUS was absoluut geen waardige afsluiter. Ook Editors rekenen we tot de gebuisden. Toegegeven: het slechte weer zorgde voor een magere beleving bij ondergetekende, maar wat de band te beiden heeft buiten een te genieten doorbraakalbum, daar zijn we nog niet uit. In augustus voor de negende keer in drie jaar in België te bezichtigen (wij ontlopen hen nu al), speelt die band nog op andere plaatsen?
Globaal bekeken loste deze editie onze enorm hooggespannen verwachtingen niet in, afgaand op deze affiche hadden we minstens zes absolute werelconcerten verwacht (The National, My Morning Jacket, Jay-Z, Sigur Ros, Radiohead, dEUS), maar slechts twee daarvan konden dus imponeren. Achja: we hebben ons er alleszins niet minder door geamuseerd, Werchter was qua amusement nog steeds een koploper in het genre!
In de categorie NIPT GESLAAGD zitten nogal wat verassingen voor ondergetekende. Op donderdag The National bijvoorbeeld, die in de Marquee wel een boeiende set speelden, maar nooit zo betoverend waren als anders, als we afgaan op de geruchten van unieke en magnifieke shows op onder andere Dour en in de Ancienne Belgique vorig jaar. Baby, we'll be fine was zoals te verwachten een hoogtepunt, net als Ada, maar de set kabbelde te veel voort en de magie van The National op plaat kreeg ons nooit in de ban. Persoonlijk hadden we hier meer van verwacht. Eénzelfde oordeel kunnen we vellen over My Morning Jacket, 1 dag later in diezelfde Marquee. We zijn nog steeds niet uitgepraat over Het Wonder Van Pukkelpop dat Jim James en co. ons twee jaar geleden voorschotelden, maar in Werchter was het een heel stuk minder goed. Songs die live het vuur aan de lont kunnen steken, genre Highly suspicious werden niet gespeeld, en de vaart raakte allerminst in het concert. Lag het aan de warme temperaturen in de tent, of was My Morning Jacket zelf de schuldige. We zullen het nooit weten. Hun grote voorbeeld bakte er later de helft van zijn set ook niet veel van. Inderdaad, we hebben het over Neil Young. Bompa Neil overtuigde zowat iedere journalist, maar zijn langdradige songs laten ons eerlijk gezegd koud. Klassiekers, die willen we. Old man, Heart of gold en Out of the blue klonken fantastisch, maar het masturbatiemomentje op gitaar met de naam No hidden path, daar passen wij gaarne voor. Rockgod of niet: glorie moet je verdienen, en dat doe je niet met ellenlange solo's, nog langere jams en net niet eeuwigdurende outro's. Wij leggen 'Harvest' nog eens op, en halen ons beelden voor het geestesoog van Neil Young's Triomftocht Die Had Kunnen Zijn, Maar Niet Was. Helaas pindakaas. Ook Sigur Rós stelde licht teleur, een verschroeiend sterk begin (Sfevn-G-Englar, Ny Batteri, Glosoli, Saeglopur) en een goed einde (Untitled 8) niet ten nagesproken. Wij wijten het graag aan nieuwe nummers, al kan het ook aan het feit liggen dat Sigur Rós ons niet veel meer doet tegenwoordig. Catchy namen die ons ook niet echt overtuigden: MGMT, de Brooklynites die enkel met Kids de Marquee in de fik staken; Digitalism, met hun op automatische piloot afgewerkte set; en Hercules and Love Affair, die live leuker zijn als hun radiosingle Blind, maar desalniettemin nog tekortkomen om ons écht te doen meeswingen.
Nee, dan de bands die ons al veel meer overtuigden van hun kunnen, voor de gelegenheid verzameld in de ONDERSCHEIDINGScategorie. Band Of Horses bleek zaterdagnamiddag sterk genoeg om grote voorlopers My Morning Jacket even in de schaduw te zetten. The Funeral werd onthaald als een klassieker, en wat ons betreft is dat niet meer als terecht. Ook op andere fronten overtuigde Ben Bridwell's bende, met een prachtig No one's gonna love you als hoogtepunt van de set. Overige onderscheidingen delen we uit aan drie bands die op zondag het mooie weer maakten: opener John Butler Trio, aangevuurd door - ja, wie anders? - John Butler in de rol van stergitarist bracht een fijne mix van rutspunten en hardere nummers, die zich allemaal ophielden in de buurt van funky bluesrock zoals Ben Harper die soms ook produceert. Echt wereldschokkens, neen, maar wel een aardige verrassing. Later op de dag legde Nick Cave met zijn gagarecombo Grinderman een bommetje neer onder Marquee, alwaar No Pussy Blues een uitstekend gekozen anthem was na vier festivaldagen, maar het concert was soms nogal wat eentonig om een heel uur te boeien. Beck Hansen deed even later op de Main Stage zijn livereputatie alle eer aan door een genietbaar concert dat buiten Beckklassiekers als Loser en E-pro ook verrassend genoeg het wondermooie Everybody's gotta learn sometimes inhield, verkillend en bloedstollend, zo hebben we onze nummers graag!
Vanaf nu kunnen we de superlatieven pas met bakken tegelijk bovenhalen, want we komen aan de GROTE ONDERSCHEIDINGEN. Een categorie die voortaan de trotse eigendom is van de broers Dewaele, die eerst met Soulwax de Marquee een bombardement aan herwerkte elektroklassiekers bood, waaronder Robot rock (van Daft Punk) en Phantom pt II (van Justice), maar het persoonlijke hoogtepunt was het fantastische Theme from discoteque, dat de broers Dewaele enkele jaren geleden onder het pseudoniem Samantha Fu opnamen. Drugs, dirty dancing and pounding pounding techno music, meer moet dat inderdaad niet zijn! Moet het nog vermeld dat 2manydj's even later nóg ietsje beter waren? Tenzij u deze versie van de Dewaele's nog niet live hebt meegemaakt niet waarschijnlijk. En inderdaad: een uiterst afwisselende set die op en neer ging tussen verschroeiende electro, publieksfavorieten (Zombie Nation's Kernkraft 400) en zelfs metal (Sepultura's Roots Bloody Roots vormde ons favoriete moment in de set) zorgde voor een knoert van een feest in de tent.
Nog twee namen en een hele hoop superlatieven, dat hebt u te goed in de GROOTSTE ONDERSCHEIDINGEN. Allereerst The best rapper alive, aka Jay-Z. Shawn Carter, zo heet de man in het echt, heeft in zijn rijkgevulde loopbaan al een paar meesterwerken in het genre op de mensheid losgelaten (was u 'The Black Album' en 'The Blueprint' al vergeten misschien?) en meegewerkt aan een hele hoop hits die allemaal de revue passeerden in Jay's triomftocht vrijdag in de vooravond. Beyoncé's Crazy in love bijvoorbeeld, of onze favoriete zomerhit van de laatste vijf jaar, Umbrella van Rihanna.Verder deed hij eigen werk als 99 problems, H to the Izzo en Dirt of your shoulder alle eer aan, en hoorden we leuke rhymes over ander bekend werk als Estelle's American boy (waarin Jay de raps van KanYe West voor zijn rekening nam) of The Prodigy's Smack my bitch up. Jay-Z oversteeg het genre, verwees meteen alle clichés over rapoptredens naar de prullenmand, en bedankte na zijn triomftocht de hele wei met 'a whole lot of love and respect from mister Z'. Neen, wij zijn ons respect aan ú verschuldigd, mr. Carter.
En hier is ie dan: onze waslijst complimenten voor Radiohead. Hoeft het nog gezegd dat het materiaal van 'In rainbows', vorig jaar verschenen, nu al tot het klassieke werk van de groep mag gerekend worden? Dat de puurheid van een All I need samen met How to disappear completely en bisnummer You and whose army voor kippenvel zorgde? Dat de opeenvolging van claustrofobische en intimiderende nummers als Climbing up the walls en The gloaming de combinatie van het festival was? Dat Radiohead de beste groep ever is? Neen. Thom Yorke en band waren in topvorm, speelden misschien niet de meest commerciële festivalset around, maar hey: fans kregen er niet genoeg van. Wij dus ook niet. Waar blijft die zaalshow?
Wat u nog te goed hebt van ons: de dieptepunten van Rock Werchter 2008, aka GEBUISDen. Waaronder wij tot onze grote spijt dEUS moeten rekenen. We zagen het al wat aankomen sinds de AB-show begin mei totaal niet de hoge verwachtingen inloste, maar wat Tom Barman en band zondagavond serveerden was abominabel, op het rampzalige af. Enkel oudjes Theme from turnpike en Fell of the floor, man konden op enige bijval van ons rekenen. Te zien aan de rest van de eerste vakken voor het podium - wij hadden in de eerste ring twee vierkante meter ruimte voor ons alleen, iets wat zelfs bij openende acts niet vaak voorkomt... - was de sfeer daar niet veel beter. 'Vantage Point' is lang niet zo'n kanjer van een plaat zoals wij na de release dachten - we zijn nog geen vier maanden verder en de 10 nummers zijn reeds kapotgespeeld. Conclusie: dEUS was absoluut geen waardige afsluiter. Ook Editors rekenen we tot de gebuisden. Toegegeven: het slechte weer zorgde voor een magere beleving bij ondergetekende, maar wat de band te beiden heeft buiten een te genieten doorbraakalbum, daar zijn we nog niet uit. In augustus voor de negende keer in drie jaar in België te bezichtigen (wij ontlopen hen nu al), speelt die band nog op andere plaatsen?
Globaal bekeken loste deze editie onze enorm hooggespannen verwachtingen niet in, afgaand op deze affiche hadden we minstens zes absolute werelconcerten verwacht (The National, My Morning Jacket, Jay-Z, Sigur Ros, Radiohead, dEUS), maar slechts twee daarvan konden dus imponeren. Achja: we hebben ons er alleszins niet minder door geamuseerd, Werchter was qua amusement nog steeds een koploper in het genre!
geplaatst door Jeroen @ 7/21/2008 04:30:00 PM
0 reacties:
Een reactie plaatsen
Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]
<< Startpagina