Festivalreport, part 3: DOUR (verslag 19 en 20 juli)

ZATERDAG// Het Waalse combo Flexy Lyndo richtte een tijdje geleden een nieuw project op, F.L.A.M.E., voluit Flexa Lyndo Altered Magic Ensemble, dat met muzikanten uit diverse groepen (waaronder uit het geniale Soy Un Caballo) oude Sonic Youth, My Bloody Valentine en Kraftwerksongs naar zijn hand zet. De gitaren worden vervangen door een koor en blazers, maar laat dat net een slecht idee zijn bij noise-groepen als Sonic Youth. De cover van Sonic Youth, Dirty boots, ging helemaal ten onder, en ook het vervolg was niet echt imponerend. Later op de avond speelden grunge-voorlopers Meat Puppets op de Red Frequency Stage, maar ook zij konden slechts matig boeien. I AM X daarentegen nam ons meteen bij het nekvel en bestookte ons met songs op het kruispunt Depeche Mode en The Cure. Poppy, dansbaar én ongekend populair in Wallonië. Chris Corner (naar verluidt de beau van actrice Nathalie Portman) kreeg het publiek in geen tijd op z'n hand en met puik materiaal uit albums 'Kiss+Swallow' en 'The Alternative' werd de Dance Hall gedurende een uur helemaal platgespeeld. De energie opgedaan bij I AM X speelden we meteen weer kwijt bij de wederom zeurderige Tim Vanhamel. Het is ons een wonder waarom z'n album zo'n hoge toppen scheerde bij recensenten, want aan zijn afkooksel van The Smiths vinden wij niets, nada, niente speciaal. Met onder andere Sjoerd Buyl en Guy Van Nueten heeft Vanhamel een backing band om u tegen te zeggen, maar het geheel is allerminst meer dan de som der delen. Wat wij wél bezwerend en steengoed vonden, was Woven Hand. Zoveel variatie zit er niet in de songs, maar de groep is wel een typevoorbeeld van hoe men ingetogen nummers volledig kan laten openbarsten op het einde. Sterk. Het laatste kwartier Woven Hand misten we wel omdat we absoluut Clark wouden zien. Waarvan we ons nog steeds geen minuut beklagen. De set van Chris Clark was wel niet echt coherent, maar toch overtuigde hij zonder veel moeite. Gildas & Masaya kregen de handen later wel vlot op elkaar met Digitalism's Jupiter Room, maar was voor de rest niet bij machte om ondergetekende te boeien. Op naar dag 4!

ZONDAG// Op een vierde en laatste festivaldag is het wakker worden altijd wat pijnlijker als anders, maar om meteen bij de les te zijn was de Waalse stonermetal van Set The Tone perfect. Niet speciaals, maar als wekker kon het wel tellen. Team William, met voorsprong onze favoriete Vlaamse groep in hun genre (poppy rock met een hoek af), speelde even later een in het oog springende set. De toetsenman bezig zien op een podium is een comedyshow, maar nooit storend of om de muziek te camoufleren. Tegenover hun AB-show op de Humo's Rock Rally-finale hebben ze duidelijk nog progressie gemaakt, de groep staat er nog meer als band, en de nieuwe songs halen moeiteloos hetzelfde straffe niveau van de songs die ze in de AB ten berde brachten. Wij kijken al uit naar de full-cd. De Noren van Madrugada, na het overlijden van hun gitarist bezig aan hun afscheidstournée, kwamen ook goed voor de dag. Op den duur werd eht eentonig, maar ronduit saai, neen, daarvoor is deze band te sterk. Ook Efterklang komt uit het Hoge Noorden, uit Denemarken meerbepaald. Net als The Notwist grossieren ze in indie met een elektronische rand, maar ze kwamen wel een stuk minder goed voor de dag als hun genregenoten. En om de Scandinavische reeks af te sluiten staken wij ons licht op bij The (International) Noise Conspiracy uit Zweden. Zij deden ons wat denken aan The Hives, met een frontman die tussen de songs genoeg interessants uitkraamt om ervoor te zorgen dat onze aandacht niet verslapte. Hun 'dance punk' was helaas nooit echt enorm boeiend, al mochten hun paarse kostuums er wel zijn.
Waar we al sinds het beluisteren van het erg sterke album 'Alopecia' naar uitkeken, was Why?, een abstracte kruising tussen rock, funk en hiphop. Het eerste deel van de set was zeer degelijk, maar pas in het laatste stuk werd echt indruk gemaakt, met onze favoriete songs uit dat 'Alopecia'. The vowels pt. 2, Sky for shoeing horses under, Twese few presidents, allemaal enorm sterke songs, die live minstens evenveel eer aangedaan worden als op langspeler. Héél goed concert. Maar echt betoverd werden we pas bij Earth, die met hun slome en repetitieve drone-sound in een mum van tijd La Petite Maison Dans La Prairie in hun macht kregen, om pas een klein uur later de betovering te verbreken. Een uur trance, één brok kippenvel, en ongetwijfeld het sterkste optreden van de vier Dour-dagen.
Tot aan hitje Love in a trashcan, halverwege hun set, was The Raveonettes boeiend, daarna deed de ergelijk ongeïnteresseerde houding hen de das om. De sound, een doorslagje van Blonde Redhead, was in sé niet slecht te noemen; maar als we moeten kiezen, zijn wij niet geneigd om voor The Raveonettes te gaan. Dour 2008 afsluiten deden we eens niet bij een dj, maar bij Fuyiga & Miyagi. Waarvan we, buiten hun zelfgetitelde Fuyiga & Miyagi, alles al vergeten zijn.

Dour 2008 had elke dag genoeg te bieden om zijn geld meer dan waard te zijn, maar echt topniveau merkten we alleen op bij Earth, Battles, Foals en Team William. En bij dj-uitbreiding ook Moonbootica en Surkin. Organisatorisch was Dour zeker een hoogvlieger, maar de affiche ontbrak een echt grote naam om zijn twintigjarige bestaan feestelijk te vieren. Op naar nummer 21!