Steak Number Eight - When the candle dies out...

Kan u zich onze woorden daags na de twee memorabele mini-optredens van jongste Humo's Rock Rally-winnaar Steak Number Eight nog voor de geest halen? Iets in de trant van 'superlatieven te kort'. De jonge ventjes uit Wevelgem kunnen er inderdaad iets van live, maar wat er van die oerkracht zou overblijven op hun debuutcd, daar hadden we het raden naar. Een machtig monument in verval, zo blijkt.
We vreesden vooraf een beetje voor de kwaliteit van de cd, want die was volledig in eigen beheer opgenomen. Zonder de fondsen die ze in bezit kregen door het winnen van de Rock Rally, want hun debuut was al ingeblikt vooraleer ze naar voor geschoven werden als winnaar van het prestigieuze concours. Zonder de superproducer ook, die ze zich waarschijnlijk hadden kunnen veroorloven met hun 10.000 euro. Die vrees blijkt na enkele luisterbeurten ook niet ongegrond, want er hapert hier en daar wel iets aan de productie. De stem die onherkenbaar vanachter in de mix zit, de drums die soms te stil of net te scherp klinken, gitaargetokkel dat er net ietsje te hard uit springt, neen: 'When the candle dies out...' is technisch gezien geen meesterwerk.
Ook qua songmateriaal zouden de knapen af en toe een strenge hand kunnen gebruiken die hen wijst op de soms iets te veel uitgesponnen nummers. After you is een ruim dertien minuten durend onding zonder clue, en ook rustpunt The holy truth is een te lang breiwerk. Maar met deze twee punten van kritiek is dan ook alles aangemerkt wat er aan te merken valt.
Want het allerbelangrijkste: het overige songmateriaal is absolute klasse. Wat wij rond onze veertiende verjaardag uitspookten op muzikaal gebied willen wij eigenlijk niet meer weten, maar het komt nog niet tot aan de enkels van de gastjes van Steak Number Eight. Nog maar net de lagere school ontgroeid en al bezig met de zwaarste metal op het kruispunt waar hun West-Vlaamse broeders Amen Ra en sludegrootheden Isis en Neurosis elkaar ontmoeten, qua prestatie kan dat wel tellen. Neem nu plaatopener The sea is dying: bijna negen en een halve minuut gitaargolven die te pletter slaan op de West-Vlaamse klei, vooruitgeschreeuwt door een oerkreet die angstaanjagend volwassen klinkt voor een vijftienjarige jongen.
Intelligente opbouw ook: cd aansnijden met twee openbarstende vulkanen, rustpuntje om even op adem te komen en dan weer drie uppercuts, waarna met een tweede rustpunt het einde van de cd wordt aangekondigd. U leest het goed: slechts zeven nummers, maar wat voor een nummers! Voor beter riffwerk en potigere drums zal men een tijdje mogen zoeken.
Kortom: het zit er in, maar door de matige productie klinkt het nog niet zoals we zouden willen. Want puur qua nummers gezien, en het liveniveau indachtig is deze band nu al internationale klasse. Hopen dat Steak niet ten onder gaat aan het too much, too soon-syndroom, en dan kan deze band binnenkort samen met Amen Ra ons Belgenlandje waardig vertegnwoordigen op de international podia!