AmenRa 'Mass IIII cd-release' + Steak Number Eight, Nijdrop, 30 mei 2008

Als u gisteren onze recensie van Steak Number Eight's debuut 'When the candle dies out...' al gelezen hebt, weet u waaraan u zich de komende paar alinea's kan verwachten. Een lange lofbetuiging aan België's twee beste livebands van het moment. U leest het goed: minstens tot zondag 6 juli mag dEUS zijn boeltje pakken als Beste Belgen Op Een Podium.
Van Steak Number Eight wisten we al langer waaraan we ons mochten verwachten. In de AB op 16 maart hadden de vier pubers - excusez le mot - een triomftocht van jewelste ten berde gebracht van gitaarstormen annex oerkreten. En gisteren was dat in de Nijdrop weerom niet anders. Vanaf opener The sea is dying zat alles dik in orde, van geluid tot podiumprésence. Ze mogen dan wel nog enkele jaren minderjarig zijn, van onvolwassen podiumgedrag kan nooit of te nimmer sprake zijn bij Steak Number Eight. De boys gaan er voluit voor en dragen zo bij tot een hoogst aangenaam en broeierig sfeertje. Dat de band niet stilzit was te merken aan de ons onbekend in de oren klinkende tweede song van de set. Hun riff-ideetjes zijn nog lang niet op lijkt het. Bekendere songs On the other side en Blood on our hands (live een revelatie!) werden pico bello afgewerkt, en tegen dat hun afsluitende My hero zijn ontknoping naderde waren we al lang voor de bijl gegaan. Deze band heeft de guts en de songs om België op internationaal niveau te doen uitblinken, zoveel is zeker. Steak Number Eight op plaat of live is een wereld van verschil, zodat wij graag onze twijfels over het soms matig klinkende debuut graag met de mantel der liefde bedekken.
De mantel der liefde die we absoluut nergens voor nodig hebben bij België's metaltrots Amen Ra, daar zijn we van gisteren nog ietsje meer van overtuigd. De Kortrijkzanen hadden hun nieuwe elpee, 'Mass IIII' (een recensie mag u in de loop van de week verwachten), voor te stellen en deden dat met verve. Enig oudje in de set was de brutale brok oerkracht The pain it is shapeless, wat ons betreft de allerbeste Ra song, en gisteren onweerstaanbaar de strafste song van de hele set. Al is het moeilijk om één hoogtepunt eruit te lichten, want de vijftig minuten Ra waren ontegensprekelijk het beste dat wij tot nu te horen kregen live. Dan loopt ondergetekende vijf jaar de concerten af van Grote Buitenlandse Goden, om uiteindelijk te ontdekken dat een band opgetrokken uit Vlaamse klei nog altijd een stapje verder staat in het creëeren van een perfecte livebeleving.
Amen Ra trok na de langzaam opgebouwde intro van Silver needle. Golden nail alle registers open en had waarschijnlijk ons gehoor met de grond gelijk gemaakt zonder de aanwezige oordopjes. Uit de nieuwe plaat passeerden zes van de zeven songs de revue, en aangevuld met die éne oude song werd een immense luchtbel van riffs en noise opgeblazen, die enkel snijdend werden opengereten door de kreten van zanger Colin. Amen Ra mag dan wel vastzitten in een redelijk benepen hokje waaruit je qua sound moeilijk wegraakt, maar wat geeft het? De show was enorm strak, de visuals bedwelmend en de onderkoelde lichten stelden die illusie op punt. Sprakeloos een klein uurtje meedrijven op zware gitaren, we kunnen het iedereen aanraden.
En aan het goedkeurend meedijnende hoofd van Steak Number Eight's zanger te zien waren wij duidelijk niet de enigen die zo dachten.
Na het optreden bevestigde de gitarist ons dat Amen Ra op Dour én Pukkelpop speelt, dus grijp de kans om deze helden live mee te maken alstublieft. Spijt hebben is bijna onmogelijk.


SETLISTS:
Steak Number Eight:
1/ The sea is dying
2/ ?
3/ On the other side
4/ Blood on our hands
5/ ?
6/ My hero

Amen Ra:
1/ Silver needle. Golden nail
2/ Thurifer. Et clamor ad te veniat
3/ The pain it is shapeless
4/ Aorte. Nous sommes du même sang
5/ Terziele
6/ Razoreater
7/ De dodenakker

FOTO'S: