Einde//

We stoppen met onmiddelijke ingang met deze blog.
Een vernieuwd concept is te vinden op http://hiddentunes.blogspot.com/

bedankt aan iedereen die de moeite deed om onze schrijfsels te lezen!

De 100 beste albums aller tijden - deel 2

As promised: de nummers 50 tot 41 van onze moordlijst!

50. (40) Joy Division - Closer
Na het bekijken van 24 Hour Party People krijg je toch een andere visie over de zwartzakken van Joy Division. De concertfilm belicht, naast het levensverhaal van Factory Records- en Haciendaoprichter, een groot deel van de carrière van Ian Curtis en band. Dit album staat deels symbool voor de langzame tocht richting ravijn van Curtis, en bevat al minder parels als voorganger 'Unknown Pleasures', maar is toch nog steeds meer dan goed om post te vatten in het midden van onze top 100.
Song: Isolation

49. (26) Pixies - Surfer Rosa (/Come on Pilgrim)
De succesvolste plaat van de Pixies, en de grootste inspiratiebron voor Kurt Cobain tijdens het maken van Nevermind. En zeggen dat dit dan nog hun debuut was. Op een nieuwe Surfer Rosa hoeft u overigens niet meer te wachten: Kim Deal en Frank Black zijn er namelijk altijd als de kippen bij om reüniegeruchten de kop in te drukken. Al was het te betwijfelen of ze ooit nog zo'n niveau als op 'Surfer Rosa' gehaald zouden hebben...
Song: River Euphrates

48. (-) The Strokes - Is this it?
Eindelijk schoven wij dit jaar Het Beroemde Debuut van de New Yorkse hipsters The Strokes in onze cd-lader. Van nakomelingen 'Room on fire' en 'First impressions of earth' werden wij op enkele leuke singles na niet echt wild, maar 'Is this it?' is een bóm, neemt u dat aan. Wij willen maar al te graag geloven dat deze groep een grote impact heeft gehad over de nieuwe lichting gitaarhelden, maar 1 ding moet u weten: 'Is this it?' overtreffen is moeilijk, enorm moeilijk. Leuke gitaarriedeltjes ondersteunen de lijzige stem van Julian Casablancas en parkeren 'Is this it?' voorgoed in onze topvijftig.
Song: titelnummer Is this it

47. (-) Kyuss - Welcome to sky valley
Een van oergroepen in het stonergenre, met onder andere Josh Homme en Brant Bjork in de rangen. 'Welcome to sky valley' is gemaakt voor een stoffige jeeptocht door de woestijn in het achterhoofd, en mept de luisteraar al na één luisterbeurt 'perte totale'. Overigens is 'Welcome to sky valley' niet de officiële titel, maar één van de namen die eraan wordt gegeven door fans (Welcome to sky valley is afgeleid van de hoesfoto). Ook opvallend is dat de cd maar vier tracks telt, die op 1 nummer van 57 seconden na allemaal opgedeeld zijn in verschillende stukken.
Song: Space Cadet

46. (-) Wu-Tang Clan - Enter the Wu-Tang (36 chambers)
Steengoede hiphop afkomstig van de Amerikaanse Oostkust, meerbepaald van levende legendes als Gizza The Genius, Raekwon en Ghostface Killah, bijgestaan door nog enkele anderen en natuurlijk de iets minder levende Ol' Dirty Bastard, die in 2004 overleed aan een overdosis drugs. Beïnvloedde zowat de hele Amerikaanse rap-scene, Jay-Z, Snoop Dogg en Nas voorop.
Song: Clan in da front

45. (25) The Smashing Pumpkins - Siamese dream
Vorig jaar rond deze tijd zaten we nog wat in de Pukkelpoproes die Billy Corgan ons bezorgde, misschien ligt daarin de oorzaak van de overschatting van deze 'Siamese dream'. Alhoewel: overschatting? Het blijft natuurlijk een album dat staat als een huis, en tevens één van de fundamenten is van de grunge. Het album dat Billy Corgan eeuwige roem bezorgde, en ons machtige riffs als Cherub rock, Today, en Silverfuck.
Song: Cherub rock

44. (-) The Knife - Silent shout
Karin Dreijer was deze lente nog te horen als achtergrondzangeres op dEUS' Slow, maar werd oneer aangedaan door ze zo weg te moffelen achter Barman's ego. Neen, neem dan 'Silent shout', het elektronische meesterwerk dat ze samen met haar broer Olof Dreijer maakte. Subtiele minimalistische elektronica die zo van bij Trentemöller lijkt te komen gekoppeld aan dat magnifieke stemgeluid van Karin Dreijer, het blijft een goddelijke combinatie. Afkomstig uit het koude Hoge Noorden, maar hartverwarmender vind je je elektronica niet.
Song: Marble house


43. (36) Nick Drake - Five leaves left
Men zou kunnen stellen dat het uiteindelijk allemaal begint bij Nick Drake als er gepraat wordt over Damien Rice, Jeff Buckley en Elliott Smith. En hoewel die ook niet de mosterd heeft uitgevonden, blijft deze 'Five leaves left' voor ons toch één van de eerste mijlpalen in de emotionele singer-songwritermuziek. Dat er maar 1 van de vier nog op deze aarde ronddwaalt is een indicatie hoe diep hun muziek ging, toch voor Drake en Smith, die het bijltje er veel te vroeg bij neergooiden.
Song: River man

42. (19) Timesbold - Eye eye
Persoonlijke mijlpaal in de rustige alt.country, en onterecht veel minder belicht door het grote publiek als pakweg Bright Eyes, Ryan Adams en Bonnie 'Prince' Billy. Timesbold ploetert dan maar voort in de marge, maar als die marge zo'n goeie stof blijkt te geven voor nummers als Sometimes the water, Bone song en Wind to rise: doe zo voort!
Song: Bone song

41. (-) Godspeed You! Black Emperor - F#A# (Infinity)
Voor de gemakkelijkheid typen wij in het vervolg GY!BE, en de cd-titel zullen wij al zeker niet meer hernemen in het volgende stukje. De cd-titel mag iets hards en industrieels beloven, maar wat de luisteraar door z'n hoofdtelefoon krijgt zijn doedelzakstoten, vioolpartijen en hemelse melodiëen, samengebald tot een postrockmeesterwerk dat vrijwel geen enkele gelijke naast zich moet dulden. Slechts twee nummers op deze cd, maar ze zijn wel goed voor 47 minuten pracht.
Song: East Hastings

-----------------------------------
VRIJDAG 14 NOVEMBER: 40-31!

De 100 beste albums aller tijden - deel 1

U leest het goed; we breiden uit van vijftig naar honderd! Wie vorig jaar deze blog al las, wist dat Lou Reed toen op één prijkte, maar is dat een jaartje later nog steeds zo? Over enkele weken weet u het. Tot dan verdwalen tussen de pareltjes die de muziekwereld ons de laatste decennia heeft geschonken. Onnodig te zeggen dat wat u de volgende weken op uw scherm krijgt een persoonlijke keuze is, en dus niets te betekenen moet hebben voor u. Integendeel, laat gerust weten wat u ervan vindt via de comment-mode!
Maar goed; vooruit met de geit. Vandaag krijgt u de vijftig albums van 100 naar 50, zonder commentaar evenwel. Vanaf volgende week vrijdag komt er bij elke plaat een korte impressie, nu zult u het moeten doen met ons favoriete nummer uit de plaat en hoeveel plaatsen de plaat gestegen/gedaald is. De methode is als volgt:
100. (-) The Black Crowes - Shake your money maker (Hard to handle)
waarbij de 100 staat voor de huidige positie, het nummer tussen haakjes voor de positie vorig jaar (- = nieuw), groep en albumtitel, en op het einde tussen haakjes ons favoriete nummer van de plaat. Niet dat we twijfelen aan uw capaciteiten, maar zo is het toch duidelijk!

En hier gaan we dan:
100. (-) The Black Crowes - Shake your money maker (Hard to handle)
99. (-) Modest Mouse - Good news for people who love bad news (Float on)
98. (-) eels - Elektro-shock blues (P.S. You rock my world)
97. (-) Herman Brood and His Wild Romance - Live in Groningen (Pop it)
96. (-) David Bowie - Low (Sound and vision)
95. (-) Elbow - Asleep in the back (Red)
94. (-) Morphine - Cure for pain (Buena)
93. (-) Buffalo Tom - Smitten (Knot in it)
92. (-) Blanche - Little amber bottles (A year from know)
91. (-) Gary Jules - Trading snake-oil for wolftickets (Mad world)

90. (-) Boards Of Canada - Music has the right to children (Roygbiv)
89. (-) Dizzee Rascal - Boy in da corner (Sittin' here)
88. (43) Foo Fighters - The colour and the shape (Hey, Johnny Park)
87. (53) Bright Eyes - I'm wide awake, it's morning (First day of my life)
86. (-) Ghinzu - Blow (The dragster-wave)
85. (-) Mark Lanegan - The winding sheet (Down in the dark)
84. (-) The Fall - Hex induction hour (The classical)
83. (-) Elliott Smith - Elliott Smith (Needle in the hay)
82. (-) John Frusciante - Shadows collide with people (Carvel)
81. (-) Björk - Post (Hyper-ballad)

80. (-) Beck - Odelay (Hotwax)
79. (-) Muse - Origin of symmetry (Plug in baby)
78. (-) The Libertines - The Libertines (Last post on the bugle)
77. (-) Hanne Hukkelberg - Little things (Ease)
76. (-) The Dears - No cities left (Lost in the plot)
75. (-) Daft Punk - Homework (Rollin' and scratchin')
74. (-) Lou Reed - Transformer (Vicious, Lou Reed doet de 'Sweet jane riff' nog eens over)
73. (-) Kanye West - Late registration (Gold digger)
72. (28) Franz Ferdinand - Franz Ferdinand (Michael)
71. (-) CocoRosie - Noah's ark (K-Hole)

70. (41) Placebo - Black market music (Days before you came)
69. (-) Elliott Smith - Either/or (Angeles)
68. (-) Massive Attack - Blue lines (Unfinished sympathy)
67. (-) M.I.A. - Arular (Galang)
66. (12) R.E.M. - Out of time (Country feedback)
65. (-) Booka Shade - Movements (In white rooms)
64. (-) Brian Eno - Here come the warm jets (Baby's on fire)
63. (46) Queens of the Stone Age - Rated R (Better living through chemistry)
62. (-) Nirvana - Nevermind (Territorial pissings)
61. (-) Pixies - Doolittle (Hey)

60. (18) Damien Rice - O (Delicate)
59. (-) Arctic Monkeys - Whatever people say I am, ... (From the ritz to the rubble)
58. (24) Ryan Adams - Heartbreaker (Oh my sweet Carolina)
57. (-) Slint - Spiderland (Breadcrumb trail)
56. (-) The Smiths - The queen is dead (Bigmouth strikes again)
55. (-) Pavement - Slanted and enchanted (Summer babe (Winter version))
54. (49) Neil Young - Harvest (Alabama)
53. (-) Portishead - Dummy (Roads)
52. (-) Jay-Z - The black album (Dirt of your shoulder)
51. (17) My Morning Jacket - Z (Wordless chorus)

Vrijdag 7 november: 50-41 !

Coldplay, Sportpaleis, 4 oktober 2008

Coldplay is dé band van het decennium. Oké, je hebt vanzelfssprekend bands die vernieuwender en inventiever met hun muziek omgaan als Chris Martin en co, maar qua succes doet geen enkele band beter. Het Antwerpse Sportpaleis liep niet vol met indiekids, maar hoofdzakelijk met mensen die de Go Pass-gerechtigde leeftijd al een tijdje overschreden hebben. Een groep voor de massa dus, maar wel één die perfect weet wat er daarvan verwacht wordt, namelijk klasse.

Een lange tijd heeft onze liefde voor Coldplay tussen de erwten en pizza's in het vriesvak gezeten, maar sinds de release van het niet misse 'Viva la vida and death or all his friends' zijn we er terug trots op om met ons Coldplay-shirt over straat te paraderen. Het radiosucces van 'X&Y' werd aan de kant geschoven voor een ingenieuzere sound (met dank aan Brian Eno's strenge producerhand), maar paradoxaal genoeg werden de laatste twee singles Violet Hill en vooral het bigger than life-anthem Viva la vida wél de grootste hits die Coldplay op haar conto mocht schrijven. Van Q-music tot Studio Brussel: iedereen kreeg Coldplay à volonté.

Verbazend was het dus niet dat het Sportpaleis gisteren niet vol met fans van het eerste uur stond, dan wel met mensen die vooral de radiovriendelijke Coldplay kennen en waarderen. Dat zag je goed bij pakweg Politik, één van onze persoonlijke favorieten en machtig als eerste bis, maar niet echt de 'dada' van de nieuwe generatie fans. De band weet dat echter maar al te goed, dus wordt er ietwat op veilig gespeeld met een greatest hits zonder weerga. Elke single passeert de revue, aangevuld met alle songs van het nieuwe 'Viva la vida...'. En daar knelde het schoentje een beetje.

Want de nieuwe songs liggen meer dwars als de oude, vooral in tegenstelling tot hun 'X&Y'-materiaal. Furieuze eindstukken (42, Chinese sleep chant, Violet hill) die in schril contrast staan met lieflijke meezingmomenten à la The hardest part en Fix you. Er viel dan ook niet echt een lijn te trekken door de zeer heterogeen aandoende setlist, die bij momenten deed denken aan een iPod die de shuffle-functie opgezet had. Het getuigd natuurlijk wel van lef om prijsbeesten als Clocks en In my place van doorbraakplaat 'A rush of blood to the head' al als derde en vierde weg te geven, maar van een efficiënte opbouw was dus lang geen sprake.

Nog van lef getuigend waren de herwerkingen van God put a smile upon your face, Talk en The scientist. De eerste twee werden in een elektronische jas gestoken, wat bij God put... een geslaagde transformatie opleverde, maar bij Talk jammer genoeg ontaarde in een remix van bedenkelijke kwaliteit. The scientist werd daarentegen helemaal ontdaan van alle franjes, en akoestisch gebracht door de hele band. Tussen het publiek. Zoals het een populaire band betaamt was de interactie met het publiek optimaal, van de geslaagde én grappige bindteksten annex publieksvleirerijen tot de twee catwalks in de zaal, en van het akoestische moment achter in de zaal tot de massale meezingmomenten, die er bij overvloed waren.

De songs van Coldplay lenen zich perfect voor arena's en weiden, en vanzelfssprekend zijn de hoogtepunten dan ook de theatraalste momenten. De intro Life in technicolor, het mooiste nieuwe nummer Cemeteries of London, het handjesklapmoment Lost, en natuurlijk het verblindende en bijtende Politik. Maar niets evenaart het mooiste moment uit de show, de duizenden papieren vlinders die naar beneden dwarrelen tijdens het ultieme Lovers in Japan.

Kortom: Coldplay bracht een uur en drie kwartier het woord klasse in praktijk, soms nogal te groot om het allemaal goed te bevatten als fan, maar bij de talrijke hoogtepunten toch zonder weerga. De band moet nog wat wennen aan hun status als superband, maar eenmaal ze de perfect balans gevonden hebben tussen nieuw en oud werk en rustieke luisterliedjes en stadionanthems zien wij niet in wie deze groep van een onsterfelijke status kan houden. Zo goed als onze beklijvende Coldplay-ontmaagding op TW 2003 wordt het nooit meer, maar 4 oktober 2008 zal voor eeuwig in de geheugens van vele fans gebrand staan. Viva Coldplay.

Bloc Party. - Intimacy

Na enkele maanden van pauze op deze blog, staat ondergetekende terug te trappelen om zijn muzikale escapades de wereld in te sturen. En de draad terug opnemen doen we op sterke wijze met de derdeling van Bloc Party, 'Intimacy'!
Het Radioheadmodel maakt school, meer kunnen we niet zeggen over de recente ontwikkelingen in de muziekindustrie. Nadat Radiohead vorig jaar de hele muziekindustrie in snelheid pakte en Trent Reznor op dezelfde wijze zijn platenbazen een loer draaide, begint Bloc Party nu ook met het ontdekken van het World Wide Web. Op Pukkelpop heette het volgens drummer Matt Tong nog dat hun derde plaat in de stijgers stond, maar amper een paar dagen later stond ze volledig afgewerkt al te pronken in onze iTunes. Pronken, volledig correct. 'Intimacy' is een bezwerend meesterwerk waarmee Bloc Party zijn creativiteit naar een hoger niveau tilt.

Het is weinigen gegeven zichzelf zo in vraag te stellen als Bloc Party de voorbije drie jaar gedaan heeft. Na het monstersucces van debuut 'Silent alarm', een van de beste post-2000 platen, kwam de groep vorig jaar op de proppen met het moeilijkere en minder riffs bevattende 'A weekend in the city', waarop volop de kaart van de melodie getrokken werd. En nu is er dus 'Intimacy', dat de beste elementen van de twee voorgangers koppelt aan een experimenteerdrang die in de mainstream behoorlijk zeldzaam is.

Experimenteren met elektronica, vooral. Waar opener Ares nog wordt getrokken door een megalomaan gierende gitaarriff, is het voor de rest zoeken naar gitaarwerk op 'Intimacy'. Het op Pukkelpop gepresenteerde One month off en het fantastische Halo kunnen aanspraak maken op een status als die van pakweg Banquet, maar verder komt enkel Trojan horse in de buurt van een echte gitaar. Een gitaar die ondersteund word door bliepende elektronics die zo kenmerkend zijn voor dit nieuwe album.

Het rustige Sings knipoogt bijvoorbeeld naar de ambient van Aphex Twin, de stuiterende dubstep-beats van Zephyrus kunnen probleemloos meedraaien op langspelers van pakweg Burial, en wat te denken van het fantastische Mercury, het broertje van Radiohead-meestersingle Idioteque? Voor ons is Mercury dé single van het jaar, vanaf de krachtige openende vocalen tot aan de spetterende finale (mét trompetten!) is dit één brok furieuze kernenergie die bewijst dat Bloc Party terecht tot één van de innovatiefste bands van de laatste jaren wordt gerekend.

Goed twee weken geleden al redelijk subliem op Pukkelpop, nu bovenaan onze afspeellijsten met een sterke nieuwe cd, wat moet een mens meer hebben? Na hun megasucces (uitverkopen van een arena als de Lotto Arena, gehyped door elke tiener) dachten we even dat Bloc Party de weg van het voor de hand liggende succes zou kiezen met doorslagjes van hun vorige platen, maar dat bewijst dat wij soms grondig fout zitten met onze pronostiekjes. De band zal ongetwijfeld een hoop fans tegen de schenen schoppen met het op het eerste gehoor dwarsliggende album, maar bewijst op zijn beste Radioheads dat dwarsliggen en radiosucces niet zozeer tegengestelden hoeven te zijn. Waarvoor tonnen respect, Kele en co!

Pukkelpopverslag

Hij zit er weer op, de festivalzomer. En de grote winnaar is: Pukkelpop! Net zoals vorig jaar qua optredens mijlenver voor Werchter en Dour, zoals verwacht. De affiche oogde niet zo impressionant als vorige jaren, maar toch hadden we steeds het gevoel dat Chokri en de zijnen een affiche in elkaar hadden gebokst die werkelijk de crème de la crème van de huidige muziekscene bevatte en over de hele lijn cutting edge was. Ons verslag:

Qua headliners kon deze editie dus lang niet naast de vorige jaren staan, donderdagavond bijvoorbeeld waren The Killers (donderdag, Main Stage) tegenvallend. Songs als Read my mind en Mr. Brightside zijn in sé niet slecht te noemen, maar de magie van andere in pathos gedrenkte bands als Coldplay missen ze, en ze vallen zodoende té licht uit voor een headlinerspot op een festival als Pukkelpop. Onze mening over Metallica (vrijdag, Main Stage) kent u misschien al, maar zelfs wij kunnen er niet omheen dat die band wél een Grote Naam was. Qua muziek is het vet al ongeveer vijftien jaar van de soep, als er tenminste ooit vet is aangeweest. Voor de fans allemaal goed en wel, maar na twintig minuten hadden we het wel gehad met de Metallikaka. Neen, wie wél zijn status als headliner rechtvaardigde was Bloc Party. (zaterdag, Main Stage). De lads openden slordig met puike nieuwe single Mercury maar schroefden hun liveprestatie gaandeweg op, en tegen dat afsluiter Helicopter en bis Pioneers door de boxen galmden hadden ze ons al lang ingepalmd. Hun memorabele Marquee-optreden van 2005 evenaren ze waarschijnlijk nooit meer, maar dit was bijna even goed. Bijna! Ook zaterdag op de Main Stage: Sigur Rós (zaterdag, Main Stage) De Ijslanders worden langzaam maar zeker groot, en kwamen op Pukkelpop demonsteren dat ze ook grote massas kunnen aanspreken met ontoegankelijke muziek. We kregen een set die op de beste momenten wereldklasse was (afsluiter Untitled 8, zonder twijfel mooiste moment van het weekend), maar evenzeer afzakte naar middelmatig tijdens de nieuwe nummers of het enerverende oudje Hafsol. Een uitstekend begin en krachtig einde, met daartussen een gat van een halfuur, het Werchterrecept als het ware. Een klinkende revanche voor Werchter was het dus niet, maar van een gulle ondergetekende krijgen ze een ronde 8 op tien. Kan er goed mee door. Wat er nog beter mee door kan: Soulwax (zaterdag, Main Stage), in tegenstelling tot dEUS wel een Belgische afsluiter die meer doet als ego showen en middelmatig nieuw materiaal opstapelen. Akkoord: in feite is de live-dj-set van de Dewaeles en gevolg niet te vergelijken met het Antwerpse combo, maar toch: onze spieren waren goed losgegooid na de geschifte mash-up die de Gentenaars uit hun instrumenten toverden. Daft Punk, Justice, Robbie Williams, ze passeerden allemaal de revue, voorzien van een stevige elektrojas. Strak en sterk, respect!

Soulwax brengt ons trouwens meteen bij het tweede deel van onze Pukkelpopreview: de elektronische sector! Op donderdag openden we de festiviteiten in de Boiler vrij laat, rond de klok van achten bij SebastiAn (donderdag, Boiler Room), het Franse elektrowonder van Ed Banger. De jongeling smeet het eerste halfuur alles wat dansbaar is in de mix, variërend van een groovy rocker als Blue Orchid (White Stripes), over enkele hiphopplaten tot MSTRKRFT's sublieme bewerking van Justice's D.A.N.C.E., en dat resulteerde in een onsamenhangend begin, maar eenmaal hij in zijn ritme kwam van harde elektro werd het pas echt feest. Af en toe schranzwerk, en een fantastisch einde met Killing in the name of in een eigen remix en Bowie's Life on mars (!!!), deze jongen gaat potten breken. Stroop de mouwen maar op voor I Love Techno. Ook The Bloody Beetroots (zaterdag, Boiler Room) legden hardere elektro op de turntables, en om 13 uur is dat een uitermate goede wake up call. Wie ook verrassend stevig voor de dag kwam was Deadmau5 (vrijdag, Dance Hall), in normale doen leverancier van sublieme tech-house (check 's mans Faxing Berlin!) maar vrijdagnamiddag de pannen avn het dak blies met een opzwepende set. Wij willen niet weten hoe hard de man gezweet heeft onder dat reusachtige muizenmasker, maar wij hadden de benen goed losgegooid na veertig minuten Deadmau5. Qua saaie sets daarentegen kon Ricarco Villalobos (vrijdag, Boiler Room) wel tellen. Het laatste halfuur was dansbaar, maar ons echt amuseren: nèh. Evenzo bij Surkin (vrijdag, Boiler Room), die het niveau van zijn set op Dour gedurende het eerste halfuur niet haalde. Daarna riep de plicht, onder de vorm van het Britse viertal Does It Offend You, Yeah? (vrijdag, Club) een rockgroep die stevige elektro speelt. Of omgekeerd. Waar we wél zeker van zijn is dat het een enorm goeie livegroep is, die zonder enige moeite de Club vanaf de eerste song aan het dansen kreeg. Afsluiter We are rockstars was een mooie kers op de taart. Voor de rest zagen we ook stukjes van A-Trak (zaterdag, Boiler Room), die zijn hiphopelektro ietwat moeilijk aan de man gebracht kreeg, en Jamie Lidell (zaterdag, Marquee), die op fijne wijze soul koppelde aan aanstekelijke elektro in het kwartiertje tussen Neurosis en Sigur Rós. Over de vier Boilerparty's kunnen we kort zijn: top. Met dank aan Mish Mash Party (donderdag, mét MC Lux én toeter!), Ed&Kim (vrijdag) en Hermanos Inglesos (zaterdag)!

Iets slomer ging het er aan toe bij de diverse metalbands die ondergetekende voor z'n rekening nam. Behalve Soulfly (eerste halfuur was wel oké, daarna andere oorden opgezocht, zonder klassieker gehoord te hebben), die op donderdag The Shelter lieten daveren, speelden immers Amenra (zaterdag, The Shelter), de Kortrijkse trots die ons eerder al met verstomming sloeg in de Nijdrop, deed het ietsje minder bezwerend als gewoonlijk, maar dat had meer te maken met het daglicht dan met de muziek, want die was zoals vanouds een amalgaam van briljantie en logheid. Hun setlist was uitstekend (van onze favorieten werd enkel Némelendèlle niet gespeeld), en ze speelden - zoals verwacht - de concurrentie op een hoopje. Sterke concurrentie nochtans, want op vrijdag speelde Cult Of Luna (The Shelter) ook een set die op goedkeurend hoofdknikken werd onthaald bij ons, en eveneens zaterdag speelden de goden van het genre Neurosis (The Shelter) eveneens ten, euh, dans. Helaas waren die laatsten wat té klinisch, zoals in het griezelig perfecte Given to the rising, dat de set aftrapte. Wij hebben liever wat meer goot dan steriele perfectheid live.

De goot, zei ik? Welkom Greg en Mark! De goede verstaander onder u heeft al door dat we het over het sublieme Gutter Twins (vrijdag, Marquee) hebben, waarin Greg Dulli en Mark Lanegan smerige rock spelen, soms opgebouwd uit een moordriff (Idle hands!) en soms traag, meeslepend en bloedmooi (The Stations). Ook opgemerkt: de straffe cover van Lanegan's Hit the city, waarin Dulli met verve PJ Harvey's gastrol overnam, en Bonnie Brae, een Twilight Singers-nummer. Eveneens in het rijtje van vuile rock 'n roll: The Germans (donderdag, Wablief?!). De Gentenaars kwamen nóg sterker voor de dag als op Dour, en maakten van de Wablief-tent een plaats die best gemeden werd door mensen die hun rock niet graag tegendraads en luid hebben. Zeer luid hebben. Ook Girls In Hawaii (vrijdag, Marquee) waren luider als verwacht, en eindigden sterk met topnummer Chemistry. Van de rest kenden we te weinig om echt overtuigd te zijn, maar niettemin was het een meer dan degelijke prestatie.

Girls In Hawaii, het had geen misse naam geweest voor Santi White en backing band, aka Santogold (donderdag, Dance Hall), die een superleuk optreden speelden, met radiohit L.E.S. Artistes al vroeg in de set. Wat daarna volgde was van nog hoger niveau. M.I.A. stond dit jaar niet op Pukkelpop, maar geen kat die daarom maalt met haar beste vriendin als perfecte vervangster! Andere feestjes waren for free te verkijgen bij The Flaming Lips (donderdag, Marquee), die hun rock met een flinke hoek af (en een dikke vijs los) aan een stomende Marquee serveerden, en bij De Jeugd Van Tegenwoordig (donderdag, Dance Hall). Althans, in de Dance Hall. Ondergetekende had buiten niet al te veel fun, mede door het feit dat radiohits Watskeburt en Hollereer opgespaard werden tot het einde van de set, wanneer dezelfde ondergetekende al lang iets straffers had opgezocht. Ook The Subways (donderdag, Main Stage) even daarvoor komen in aanmerking voor categorie 'leuk'. Wij zagen slechts het einde van hun set, met hitje Rock 'n roll queen als afsluiter, en merkten dus op dat frontman Billy Lunn een uitstekende publieksmenner is, en bassiste Charlotte Cooper er nog steeds mag zijn. Geen wereldband, maar toch: leuk!

De categorie 'in het oog te houden' wordt aangevoerd door Australische jongens. Midnight Juggernauts speelden donderdag in de Dance Hall ten dans, en verklaarden onze Pukkelpop op fantastische wijze open. Nochtans materiaal vanop het eerder dit jaar verschenen debuut 'Dystopia', maar sommige nummers werden al als semi-klassiekers onthaald. Het van een fantastische vocal-intro voorziene Tombstone bijvoorbeeld, of persoonlijke favoriet Road to recovery. Hopen op een zaalshow! Ook in het snotje te houden: Yeasayer, de Brooklynse weirdo's die in februari de AB Club al platspeelden, en dat zaterdag nog eens overdeden in de Club. Nieuwe songs werden gekoppeld aan superieur oud materiaal als 2080, Final path en Wait for the summer. Ook The National heeft een veelbelovende toekomst voor hen, maar dat wisten we al langer. Net als op Werchter werd vooral geput uit doobraakalbum 'Boxer', aangevuld met superieur ouder materiaal. Hoogtepunt? Zonder twijfel Ada, waarbij we nooit wegkomen zonder koude rillingen. Ten slotte tippen we ook Blood Red Shoes (vrijdag, Club), een man-vrouw duo comme The White Stripes, maar dan met omgekeerde bezetting. Laura-Mary Carter neemt de gitaar en backings voor haar rekening en Steven Ansell, vaagweg refererend aan Muppets Show's Animal, zingt en drumt tegelijk. Sterke en aanstekelijke garagesongs. Onze favoriete groep van het moment, en dat wil wat zeggen.

Verder hoorden we nog onder andere flarden Arsenal, Two Gallants, Hifi Handgrenades, Manic Street Preachers, Stereophonics, maar die flarden waren te kort om deftig te beoordelen, dus hierbij, om actueel te blijven, de medaillestand na Pukkelpop 2008:

Goud: Amenra
Zilver: Blood Red Shoes
Brons: Does It Offend You, Yeah?

Pukkelpopparcours!

Volgende week is het weer zover, Pukkelpop 2008! De affiche telt iets minder kleppers als de vorige jaren (Radiohead! Daft Punk! Pixies! Nine Inch Nails! Smashing Pumpkins!) maar dat is geen bezwaar om drie dagen rond te waden in de poel der alternatieve muziek! En wij plannen het volgende eruit te vissen:

DONDERDAG 14 augustus//
11.20-11.55 :: Compuphonic - Boiler Room
12.35-13.15 :: Midnight Juggernauts - Dance Hall
15.15-15.55 :: Santogold - Dance Hall
15.55-16.35 :: The Germans - Wablief?
18:30-19.15 :: Tricky - Dance Hall
18.30-20.00 :: Switch - Boiler Room
20.00-22.00 :: SebastiAn - Boiler Room
21.45-22.45 :: Mercury Rev - Marquee
00.00-02.00 :: Carl Craig - Boiler Room
00.55-01.55 :: Soulfly - The Shelter

Zeer afwisselend dagje dus, met meteen enkele namen waarvan het water ons al maanden in de mond loopt. Midnight Juggernauts, de Australiërs wier debuut wij ondertussen steeds meer appreciëren, en Santogold, die ons vanaf de eerste luisterbeurt al meenam in haar kleurijke universum, nog niet in het minst! Met SebastiAn en Switch markeerden we ook twee belfotevolle dj's/producers waarvan de beats ons menige zweetdruppel zullen doen verliezen.

VRIJDAG 15 augustus//

11.20-11.55 :: AutoKratz - Dance Hall
12.30-13.05 :: Dusty Kid (live) - Dance Hall
14.30-15.10 :: Cult Of Luna - The Shelter
14.30-16.00 :: Radioclit - Boiler Room
16.45-17.35 :: Get Cape. Wear Cape. Fly - Club
17.30-19.00 :: Surkin - Boiler Room
19.00-20.30 :: Diplo - Boiler Room
21.25-22.25 :: Miss Kittin & The Hacker - Dance Hall
22.50-23.50 :: Tindersticks - Marquee
01.00-02.00 :: The Gutter Twins - Marquee

Metallica laten we wijselijk links liggen, want in de Marquee staan tegelijkertijd twee fantastische bands. Tindersticks, na enkele jaren windstilte back in business, zal ongetwijfeld garant staan voor kippenvelmomenten, terwijl The Gutter Twins het met gierende gitaren zullen bewerkstelligen. Ook de donkere postmetal van Cult Of Luna en het Franse elektrotalent Surkin staan met stip aangeduid in onze dagplanning.

ZATERDAG 16 augustus//

13.00-14.30 :: The Bloody Beetroots - Boiler Room
13.50-14.30 :: Late Of The Pier - Dance Hall
14.50-15.30 :: Amenra - The Shelter
15.00-15.40 :: The National - Marquee
15.40-16.25 :: Yeasayer - Club
17.20-18.05 :: Black Mountain - Club
18.00-19.30 :: A-Trak - Boiler Room
20.05-21.05 :: Bloc Party - Main Stage
21.30-22.20 :: Chrome Hoof - Chateau
22.05-23.05 :: Neurosis - The Shelter
23.05-00.05 :: Elbow - Marquee
23.45-00.45 :: Soulwax - Main Stage

De drukste dag van allemaal, met onnoemelijk veel overlappingen tot gevolg... Met Chrome Hoof vs Hickey Underworld kunnen we nog leven, maar een keuze als die tussen The National en Amenra is al een flink pak moeilijker. Verder uiterst interessant: de terugkeer van Bloc Party., de sludgegoden Neurosis, en het fenomeen Soulwax die de Main Stage zullen laten daveren. Om nog maar te zwijgen van het fantastische Yeasayer en het straffe Black Mountain!

Hoe we al deze optredens beleefden, leest u - vanzelfsprekend - de week na het festival op deze blog!

Festivalreport, part 3: DOUR (verslag 19 en 20 juli)

ZATERDAG// Het Waalse combo Flexy Lyndo richtte een tijdje geleden een nieuw project op, F.L.A.M.E., voluit Flexa Lyndo Altered Magic Ensemble, dat met muzikanten uit diverse groepen (waaronder uit het geniale Soy Un Caballo) oude Sonic Youth, My Bloody Valentine en Kraftwerksongs naar zijn hand zet. De gitaren worden vervangen door een koor en blazers, maar laat dat net een slecht idee zijn bij noise-groepen als Sonic Youth. De cover van Sonic Youth, Dirty boots, ging helemaal ten onder, en ook het vervolg was niet echt imponerend. Later op de avond speelden grunge-voorlopers Meat Puppets op de Red Frequency Stage, maar ook zij konden slechts matig boeien. I AM X daarentegen nam ons meteen bij het nekvel en bestookte ons met songs op het kruispunt Depeche Mode en The Cure. Poppy, dansbaar én ongekend populair in Wallonië. Chris Corner (naar verluidt de beau van actrice Nathalie Portman) kreeg het publiek in geen tijd op z'n hand en met puik materiaal uit albums 'Kiss+Swallow' en 'The Alternative' werd de Dance Hall gedurende een uur helemaal platgespeeld. De energie opgedaan bij I AM X speelden we meteen weer kwijt bij de wederom zeurderige Tim Vanhamel. Het is ons een wonder waarom z'n album zo'n hoge toppen scheerde bij recensenten, want aan zijn afkooksel van The Smiths vinden wij niets, nada, niente speciaal. Met onder andere Sjoerd Buyl en Guy Van Nueten heeft Vanhamel een backing band om u tegen te zeggen, maar het geheel is allerminst meer dan de som der delen. Wat wij wél bezwerend en steengoed vonden, was Woven Hand. Zoveel variatie zit er niet in de songs, maar de groep is wel een typevoorbeeld van hoe men ingetogen nummers volledig kan laten openbarsten op het einde. Sterk. Het laatste kwartier Woven Hand misten we wel omdat we absoluut Clark wouden zien. Waarvan we ons nog steeds geen minuut beklagen. De set van Chris Clark was wel niet echt coherent, maar toch overtuigde hij zonder veel moeite. Gildas & Masaya kregen de handen later wel vlot op elkaar met Digitalism's Jupiter Room, maar was voor de rest niet bij machte om ondergetekende te boeien. Op naar dag 4!

ZONDAG// Op een vierde en laatste festivaldag is het wakker worden altijd wat pijnlijker als anders, maar om meteen bij de les te zijn was de Waalse stonermetal van Set The Tone perfect. Niet speciaals, maar als wekker kon het wel tellen. Team William, met voorsprong onze favoriete Vlaamse groep in hun genre (poppy rock met een hoek af), speelde even later een in het oog springende set. De toetsenman bezig zien op een podium is een comedyshow, maar nooit storend of om de muziek te camoufleren. Tegenover hun AB-show op de Humo's Rock Rally-finale hebben ze duidelijk nog progressie gemaakt, de groep staat er nog meer als band, en de nieuwe songs halen moeiteloos hetzelfde straffe niveau van de songs die ze in de AB ten berde brachten. Wij kijken al uit naar de full-cd. De Noren van Madrugada, na het overlijden van hun gitarist bezig aan hun afscheidstournée, kwamen ook goed voor de dag. Op den duur werd eht eentonig, maar ronduit saai, neen, daarvoor is deze band te sterk. Ook Efterklang komt uit het Hoge Noorden, uit Denemarken meerbepaald. Net als The Notwist grossieren ze in indie met een elektronische rand, maar ze kwamen wel een stuk minder goed voor de dag als hun genregenoten. En om de Scandinavische reeks af te sluiten staken wij ons licht op bij The (International) Noise Conspiracy uit Zweden. Zij deden ons wat denken aan The Hives, met een frontman die tussen de songs genoeg interessants uitkraamt om ervoor te zorgen dat onze aandacht niet verslapte. Hun 'dance punk' was helaas nooit echt enorm boeiend, al mochten hun paarse kostuums er wel zijn.
Waar we al sinds het beluisteren van het erg sterke album 'Alopecia' naar uitkeken, was Why?, een abstracte kruising tussen rock, funk en hiphop. Het eerste deel van de set was zeer degelijk, maar pas in het laatste stuk werd echt indruk gemaakt, met onze favoriete songs uit dat 'Alopecia'. The vowels pt. 2, Sky for shoeing horses under, Twese few presidents, allemaal enorm sterke songs, die live minstens evenveel eer aangedaan worden als op langspeler. Héél goed concert. Maar echt betoverd werden we pas bij Earth, die met hun slome en repetitieve drone-sound in een mum van tijd La Petite Maison Dans La Prairie in hun macht kregen, om pas een klein uur later de betovering te verbreken. Een uur trance, één brok kippenvel, en ongetwijfeld het sterkste optreden van de vier Dour-dagen.
Tot aan hitje Love in a trashcan, halverwege hun set, was The Raveonettes boeiend, daarna deed de ergelijk ongeïnteresseerde houding hen de das om. De sound, een doorslagje van Blonde Redhead, was in sé niet slecht te noemen; maar als we moeten kiezen, zijn wij niet geneigd om voor The Raveonettes te gaan. Dour 2008 afsluiten deden we eens niet bij een dj, maar bij Fuyiga & Miyagi. Waarvan we, buiten hun zelfgetitelde Fuyiga & Miyagi, alles al vergeten zijn.

Dour 2008 had elke dag genoeg te bieden om zijn geld meer dan waard te zijn, maar echt topniveau merkten we alleen op bij Earth, Battles, Foals en Team William. En bij dj-uitbreiding ook Moonbootica en Surkin. Organisatorisch was Dour zeker een hoogvlieger, maar de affiche ontbrak een echt grote naam om zijn twintigjarige bestaan feestelijk te vieren. Op naar nummer 21!

Festivalreport, part 2: DOUR (verslag 17 en 18 juli)

Vorig jaar had Dour af te rekenen met enorme groeipijnen (de Amerikanen van The Rapture vonden de geur van de wei (''Jesus, this place stinks'') niet harden, de festivalweide was na vier dagen herschapen in één grote vuilnisbelt, de campings zaten woensdagavond al stampvol,...) maar dit jaar verdient de organisatie een dikke pluim. Een organisatie die zich kan meten met de grote Vlaamse festivals, en wederom een hele hoop boeiende artiesten op de festivalbill. Wat wij uit de ellenlange lijst artiesten (naar schatting 250) haalden en keurden, leest u hieronder!

DONDERDAG//Aan de vier dagen Dour begonnen we met kersverse Humo's Rock Rally-winnaars Steak Number Eight, in amper vier maanden uitgegroeid tot één van onze favoriete Belgische bands. Van het furieze riff-festijn op hun debuutplaat zijn we nog steeds niet bekomen, en live waren ze de twee vorige keren absolute klasse. Helaas was het op Dour een stuk minder: door het slechte geluid konden we opener The sea is dying twee keer horen, en de vervangende drummer (wegens polsbreuk bij Joris Casiers) deed meerdere nummers geen eer aan. Achja, we bedekken dit graag me de mantel der liefde, hun live-klasse zien we toch nog genoeg in de toekomst. Daarna een kwartiertje The Teenagers in de Eeastpak Core-tent; catchy genoeg om te boeien, maar ook niet meer dan dat. Op het grote podium, The Last Arena in Dourtermen, was het omstreeks zessen de beurt aan Foals, de poppy equivalent van BATTLES. Ondanks de regen kreeg de band het Dourpubliek, inclusief onszelve, goed mee. Het groovy gitaarwerk werd aangevuurd door een sterke ritmesectie en zorgde meteen voor een eerste hoogtepunt. Deze jongens zien we nog terug. In de Dance Hall konden we daarna de benen losgooien bij een zéér degelijke dj-set van Compuphonic, maar zij werden ruimschoots geklopt door Moonbootica, net erna in diezelfde Dance Hall. De Duitsers (dj en Duits, wordt stilaan een synoniem) lieten de tent zonder moeite kolken, en tegen dat afsluitende bom Song 2 (van Blur) door de boxen schalde waren wij al lang overtuigd van hun kunnen.

Wij keken enorm uit naar de enige Belgische festivalshow dit jaar van Allison Goldfrapp en band, maar, mede door het tegenvallende weer, werden we nooit warm van haar set. De nieuwe langspeler van de groep, 'Seventh Tree', bevatte intimistische folkpareltjes, maar live valt dat niet echt te lijmen met de stomende synthsound van de vorige platen. Met het gevolg dat topnummers als A&E (vanop 'Seventh Tree'), Train (van 'Black Cherry') en Number One en Ooh la la (vanop 'Supernature) niet de beste omkadering meekregen. Klinkende revanche in een zaal, Allison? Daarna trokken wij voor het onverwoestbare Kernkraft 400 naar Zombie Nation, maar wat bleek: in de laatste drie kwartier was er geen spoor van te bekennen. Zou het dan toch zijn dat Zombie Nation het nummer speelde terwijl wij nog bij Goldfrapp stonden? YouTube brengt de komende dagen raad. In de Club Circuit Marquee daarna een klein stukje Franstalige rap gezien (Hocus Pocus), maar die boeide ons niet echt. De dag afsluiten deden wij met stukjes dj-set van Ellen Allien en Birdy NamNam. Waar de eerste met minimale elektro het publiek moeiteloos in de ban houdt, kiest Birdy NamNam voor de meer rechtoe-rechtaan aanpak. Een soort kruising tussen Chemical Brothers, Digitalism en Switch, waarvan we aardig onder de indruk raakten. Een mooie afsluiter voor een boeiende eerste festivaldag!

VRIJDAG// Openen deden we met The Germans, vier sympathieke Vlaamse jongens die uit hun instrumenten een mix sleuren van Millionaire en toegankelijke Einstürzende Neubauten. Sterk optreden, enkel nog wat te vroeg op de dag. In La Petite Maison begon Ultraphallus naar het schijnt met een doorrazenede Nirvana-cover (Drain you), maar tegen dat wij toekwamen was alle vaart wat uit het optreden verdwenen. De noiserock van de Waalse band verdween in een oeverloze brij waarvan we het einde niet meteen zagen. Ook genregenoten Future Of The Left en Harvey Milk even later kregen geen snelheid in hun Dour-sets, en zullen bijgevolg ons niet te lang bijblijven. Tot na deze review, om eerlijk te zijn. De Vlaamse stoner van Triggerfinger zette de hele Club Circuit Marquee in vuur en vlam, maar ook zij lieten ons grotendeels koud. Commotion en On my knees, daarmee moeten we het stellen. Wij hebben de band al in betere doen gezien, al zullen de aanwezigen in de tent ons in alle talen tegenspreken. Pinback daarentegen bezorgde ons de eerste goede set van de dag. De Amerikaanse indierockband kwam traag op gang, maar eenmaal op een deftig niveau bleven ze daar wel een heel optreden camperen. Zanger Rob Crow leek in zijn bindteksten wel een halfbroer van Soulfly-voorman Max Cavalera, maar in zijn genietbare popsongs was zijn bij wijlen iele stemmetje zeer welkom na het luide geweld bij de groepen ervoor. Op hetzelfde podium zagen wij daarna Jasper Steverlinck en co, aka Arid, verschijnen. Steverlinck, wat is die jongen trouwens gezegend met een stem als een klok, floot na enkele sabbatjaren zijn oude bandmaten terug bijeen, en de reunietournee leverde dus een 'greatest hits' aangevuld met nieuw materiaal op. En hitjes, daar hebben ze er nogal wat van; Wintertime, Believer, Too late tonight, You are, Life,... Aangenaam concert, maar echt warm werden we er ook niet van. Neen, dan liever The Notwist. De Duitsers spelen bezwerende indietronics en indierock wars van alle Teutoonse tradities, en met een mooie lightshow en nodige animo op het podium (instrumenten werden o.a. bediend met een Wii-controller) tilden ze het optreden moeiteloos boven het middelmatige vrijdagniveau. Een klein uurtje later plaatste BATTLES nog makkelijker alle voorgaande optredens in de schaduw. Het hippe Amerikaanse viertal, aangevuurd door magistrale drummer John Stanier (ex-Helmet, Tomahawk en Sludgehammer), veranderden de frontstage in minder dan geen tijd (vijftien seconden om precies te zijn) in een woest krioelende massa en vuurden de ene ratelende na de andere roffelende song af. Swingender vind je niet in de rockwereld. Triomftocht zonder weerga. In de Eastpak Core tent konden we daarna terecht bij Surkin, Franse dj en geldend als groot talent. En talent heeft 'ie zeker. Wij merkten onder andere de electroklassiekers Sound of C en Theme from discotheque op, en verder nummers van onder andere Justice en eigen werk als Radio Fireworks. Een sterke set dus, wat niet kan gezegd worden van Boys Noize. Hebben we 'm een keer te veel aan het werk gezien, of was hij echt zo slap? &Down stuitert nog steeds vrolijk en hard op en neer, maar voor de rest hebben we het wel gezien met het huidge Boys Noize-werk. Tijd voor nieuw materiaal, Alex!

Festivalreport, part one

Enkele weken te laat, maar niettemin: Onze Onverbiddelijke Werchterproclamatie.

In de categorie NIPT GESLAAGD zitten nogal wat verassingen voor ondergetekende. Op donderdag The National bijvoorbeeld, die in de Marquee wel een boeiende set speelden, maar nooit zo betoverend waren als anders, als we afgaan op de geruchten van unieke en magnifieke shows op onder andere Dour en in de Ancienne Belgique vorig jaar. Baby, we'll be fine was zoals te verwachten een hoogtepunt, net als Ada, maar de set kabbelde te veel voort en de magie van The National op plaat kreeg ons nooit in de ban. Persoonlijk hadden we hier meer van verwacht. Eénzelfde oordeel kunnen we vellen over My Morning Jacket, 1 dag later in diezelfde Marquee. We zijn nog steeds niet uitgepraat over Het Wonder Van Pukkelpop dat Jim James en co. ons twee jaar geleden voorschotelden, maar in Werchter was het een heel stuk minder goed. Songs die live het vuur aan de lont kunnen steken, genre Highly suspicious werden niet gespeeld, en de vaart raakte allerminst in het concert. Lag het aan de warme temperaturen in de tent, of was My Morning Jacket zelf de schuldige. We zullen het nooit weten. Hun grote voorbeeld bakte er later de helft van zijn set ook niet veel van. Inderdaad, we hebben het over Neil Young. Bompa Neil overtuigde zowat iedere journalist, maar zijn langdradige songs laten ons eerlijk gezegd koud. Klassiekers, die willen we. Old man, Heart of gold en Out of the blue klonken fantastisch, maar het masturbatiemomentje op gitaar met de naam No hidden path, daar passen wij gaarne voor. Rockgod of niet: glorie moet je verdienen, en dat doe je niet met ellenlange solo's, nog langere jams en net niet eeuwigdurende outro's. Wij leggen 'Harvest' nog eens op, en halen ons beelden voor het geestesoog van Neil Young's Triomftocht Die Had Kunnen Zijn, Maar Niet Was. Helaas pindakaas. Ook Sigur Rós stelde licht teleur, een verschroeiend sterk begin (Sfevn-G-Englar, Ny Batteri, Glosoli, Saeglopur) en een goed einde (Untitled 8) niet ten nagesproken. Wij wijten het graag aan nieuwe nummers, al kan het ook aan het feit liggen dat Sigur Rós ons niet veel meer doet tegenwoordig. Catchy namen die ons ook niet echt overtuigden: MGMT, de Brooklynites die enkel met Kids de Marquee in de fik staken; Digitalism, met hun op automatische piloot afgewerkte set; en Hercules and Love Affair, die live leuker zijn als hun radiosingle Blind, maar desalniettemin nog tekortkomen om ons écht te doen meeswingen.

Nee, dan de bands die ons al veel meer overtuigden van hun kunnen, voor de gelegenheid verzameld in de ONDERSCHEIDINGScategorie. Band Of Horses bleek zaterdagnamiddag sterk genoeg om grote voorlopers My Morning Jacket even in de schaduw te zetten. The Funeral werd onthaald als een klassieker, en wat ons betreft is dat niet meer als terecht. Ook op andere fronten overtuigde Ben Bridwell's bende, met een prachtig No one's gonna love you als hoogtepunt van de set. Overige onderscheidingen delen we uit aan drie bands die op zondag het mooie weer maakten: opener John Butler Trio, aangevuurd door - ja, wie anders? - John Butler in de rol van stergitarist bracht een fijne mix van rutspunten en hardere nummers, die zich allemaal ophielden in de buurt van funky bluesrock zoals Ben Harper die soms ook produceert. Echt wereldschokkens, neen, maar wel een aardige verrassing. Later op de dag legde Nick Cave met zijn gagarecombo Grinderman een bommetje neer onder Marquee, alwaar No Pussy Blues een uitstekend gekozen anthem was na vier festivaldagen, maar het concert was soms nogal wat eentonig om een heel uur te boeien. Beck Hansen deed even later op de Main Stage zijn livereputatie alle eer aan door een genietbaar concert dat buiten Beckklassiekers als Loser en E-pro ook verrassend genoeg het wondermooie Everybody's gotta learn sometimes inhield, verkillend en bloedstollend, zo hebben we onze nummers graag!

Vanaf nu kunnen we de superlatieven pas met bakken tegelijk bovenhalen, want we komen aan de GROTE ONDERSCHEIDINGEN. Een categorie die voortaan de trotse eigendom is van de broers Dewaele, die eerst met Soulwax de Marquee een bombardement aan herwerkte elektroklassiekers bood, waaronder Robot rock (van Daft Punk) en Phantom pt II (van Justice), maar het persoonlijke hoogtepunt was het fantastische Theme from discoteque, dat de broers Dewaele enkele jaren geleden onder het pseudoniem Samantha Fu opnamen. Drugs, dirty dancing and pounding pounding techno music, meer moet dat inderdaad niet zijn! Moet het nog vermeld dat 2manydj's even later nóg ietsje beter waren? Tenzij u deze versie van de Dewaele's nog niet live hebt meegemaakt niet waarschijnlijk. En inderdaad: een uiterst afwisselende set die op en neer ging tussen verschroeiende electro, publieksfavorieten (Zombie Nation's Kernkraft 400) en zelfs metal (Sepultura's Roots Bloody Roots vormde ons favoriete moment in de set) zorgde voor een knoert van een feest in de tent.

Nog twee namen en een hele hoop superlatieven, dat hebt u te goed in de GROOTSTE ONDERSCHEIDINGEN. Allereerst The best rapper alive, aka Jay-Z. Shawn Carter, zo heet de man in het echt, heeft in zijn rijkgevulde loopbaan al een paar meesterwerken in het genre op de mensheid losgelaten (was u 'The Black Album' en 'The Blueprint' al vergeten misschien?) en meegewerkt aan een hele hoop hits die allemaal de revue passeerden in Jay's triomftocht vrijdag in de vooravond. Beyoncé's Crazy in love bijvoorbeeld, of onze favoriete zomerhit van de laatste vijf jaar, Umbrella van Rihanna.Verder deed hij eigen werk als 99 problems, H to the Izzo en Dirt of your shoulder alle eer aan, en hoorden we leuke rhymes over ander bekend werk als Estelle's American boy (waarin Jay de raps van KanYe West voor zijn rekening nam) of The Prodigy's Smack my bitch up. Jay-Z oversteeg het genre, verwees meteen alle clichés over rapoptredens naar de prullenmand, en bedankte na zijn triomftocht de hele wei met 'a whole lot of love and respect from mister Z'. Neen, wij zijn ons respect aan ú verschuldigd, mr. Carter.
En hier is ie dan: onze waslijst complimenten voor Radiohead. Hoeft het nog gezegd dat het materiaal van 'In rainbows', vorig jaar verschenen, nu al tot het klassieke werk van de groep mag gerekend worden? Dat de puurheid van een All I need samen met How to disappear completely en bisnummer You and whose army voor kippenvel zorgde? Dat de opeenvolging van claustrofobische en intimiderende nummers als Climbing up the walls en The gloaming de combinatie van het festival was? Dat Radiohead de beste groep ever is? Neen. Thom Yorke en band waren in topvorm, speelden misschien niet de meest commerciële festivalset around, maar hey: fans kregen er niet genoeg van. Wij dus ook niet. Waar blijft die zaalshow?

Wat u nog te goed hebt van ons: de dieptepunten van Rock Werchter 2008, aka GEBUISDen. Waaronder wij tot onze grote spijt dEUS moeten rekenen. We zagen het al wat aankomen sinds de AB-show begin mei totaal niet de hoge verwachtingen inloste, maar wat Tom Barman en band zondagavond serveerden was abominabel, op het rampzalige af. Enkel oudjes Theme from turnpike en Fell of the floor, man konden op enige bijval van ons rekenen. Te zien aan de rest van de eerste vakken voor het podium - wij hadden in de eerste ring twee vierkante meter ruimte voor ons alleen, iets wat zelfs bij openende acts niet vaak voorkomt... - was de sfeer daar niet veel beter. 'Vantage Point' is lang niet zo'n kanjer van een plaat zoals wij na de release dachten - we zijn nog geen vier maanden verder en de 10 nummers zijn reeds kapotgespeeld. Conclusie: dEUS was absoluut geen waardige afsluiter. Ook Editors rekenen we tot de gebuisden. Toegegeven: het slechte weer zorgde voor een magere beleving bij ondergetekende, maar wat de band te beiden heeft buiten een te genieten doorbraakalbum, daar zijn we nog niet uit. In augustus voor de negende keer in drie jaar in België te bezichtigen (wij ontlopen hen nu al), speelt die band nog op andere plaatsen?

Globaal bekeken loste deze editie onze enorm hooggespannen verwachtingen niet in, afgaand op deze affiche hadden we minstens zes absolute werelconcerten verwacht (The National, My Morning Jacket, Jay-Z, Sigur Ros, Radiohead, dEUS), maar slechts twee daarvan konden dus imponeren. Achja: we hebben ons er alleszins niet minder door geamuseerd, Werchter was qua amusement nog steeds een koploper in het genre!

Werchter+Dourverslag

Door vakantie zal u - zoals beloofd - niet de dag na het festival een lijvig Werchterverslag terugvinden op deze blog, maar waarschijnlijk enkele weken later, en dan samengebundeld met onze Dour-ervaringen.
Voor degenen die morgen net als ondergetekende op de wei te vinden zijn: amusez-vous,
Dat zullen wij ook doen!

Vooruitblik: ROCK WERCHTER 2008

In plaats van een junicolumn bieden we u deze maand een overzicht op de acts op de affiche van ’s werelds beste festival, tot nader order nog steeds Rock Werchter. De kans is klein dat we al deze acts zullen zien, maar van een groot deel mag u zeker een nabespreking verwachten na het festival!

Aan wat mag u zich zeker verwachten:

Donderdag 3 juli:
Onze festivalopener wordt meer dan waarschijnlijk COUNTING CROWS (Main Stage, 17:30 - 18:30). Het collectief rond Adam Duritz stelde ons teleur in 2003, maar we hopen op beterschap. Van hun nieuwe plaat 'Saturday nights and sunday mornings' hoorden wij om eerlijk te zijn nog geen noot, maar de Crows hebben wel enkele songs in hun back-catalogue waarvan we nog steeds fan zijn. Hopen op een Greatest Hits dus. Daarna meteen een eerste hoogtepunt bij het lichtelijk fantastische THE NATIONAL (Pyramid Marquee, 19:00 - 20:00). 'Boxer' vonden wij vorig jaar één van de platen van het jaar, en met het iets oudere 'Alligator' hebben ze zowaar een nóg betere plaat op hun conto staan. Live altijd waanzinnig goed hoorden we uit verschillende monden, dus wij hopen op een uurtje kippenvel. Kippenvel dat we een dik halfuur later van ons afdansen bij het dodelijke trio SHAMEBOY, SOULWAX (live) en 2MANYDJ'S (Pyramid Marquee, 20:35 - 02:12, halfuur verpozing tussen Shameboy en Soulwax). Shameboy brengt gegarandeerd een aanval op onze benen met nieuw werk uit 'Heartcore' en oude clubhits als Strobot en Rechoque, waarna Soulwax met hun remixplaat en nieuw Nite Versions werk de klus komt afmaken. Twee jaar terug was Radio Soulwax (Vitalic!!) één van de twee hoogtepunten, en dat zal dit jaar zonder twijfel ook het geval zijn. Tegen het moment dat 2manydj's hun laatste plaat opleggen liggen wij waarschijnlijk buiten de Marquee al uitgeteld tegen de mat.

Vrijdag 4 juli:
En uitgeteld mogen we wel wat zijn, want vrijdag is uitslaapdag. Waarna het over en weer lopen aanvang kan nemen. Eerste must-see op ons lijstje is BABYSHAMBLES (Main Stage, 16:05 - 17:05). Komt 'ie of komt 'ie niet? Pete Doherty slaagde erin om om twee jaar maar liefst drie Pukkelpopshows te missen, en wij zouden ook nu geen geld durven inzetten op een optreden van zijn band. Feit is wél dat we ze sowieso niet helemaal kunnen uitkijken, want tegen kwart voor vijf zal MY MORNING JACKET (Pyramid Marquee, 16:45 - 17:45) redelijk fantastisch staan wezen in de tent. Een concert dat we voor geen geld van de wereld willen missen, zeker niet met het recente 'Evil urges' dat de band ongetwijfeld live alle eer komt aandoen. De absolute revelatie van Pukkelpop 2006, en ook op Werchter zullen vele mensen weer versteld staan van de live-ervaring die My Morning Jacket heet. Half beduusd trekken we daarna een spurtje naar de Main Stage, alwaar JAY-Z (17:40 - 18:40) hopelijk komt bewijzen dat niet alle hiphopconcerten een aanschakeling van clichés zijn. 's Mans klassieker,'The Black Album', zit al een dikke drie maanden in onze high rotation playlist, en we zijn zéér benieuwd naar wat Mister Beyonce (enige afgunst is hier op zijn plaats) live te bieden heeft. Na dat over-en-weer geren is er even een rustpauze tot het moment dar rockgod NEIL YOUNG (Main Stage, 20:50 - 22:50) zijn duivels komt ontbinden. Wat mag u verwachten van deze krasse knar? Ongetwijfeld een spervuur aan klassiekers, afgewisseld met nieuw werk vanop zijn laatste kunstje 'Chrome Dreams II'. Nadat de laatste gitaarsolo uitgestorven is trekken we voor een afsluitend feestje naar de Pyramid Marquee, waar DIGITALISM (23:00 - 00:15) ons met zijn resem semi-klassiekers (Pogo! Zdarlight! Fire in Cairo! Jupiter room!) een flashback naar de avond ervoor bezorgd. Waarna we gezegend door een dagje van contrasterende muziekgenres (britpop, alt. country, hiphop, klassieke rock en elektro) de camping opzoeken.

Zaterdag 5 juli:
De derde -en drukste- festivaldag wordt voor ons afgetrapt door MGMT (Pyramid Marquee, 13:45 - 14:30) die ons gedurende 45 minuten een trip zullen bieden doorheen de wondere wereld die hun deksels fijne debuut 'Oracular spectacular' toch nog steeds is. Electric feel, Weekend wars en vooral radiosingle Kids schreeuwen erom om door een dolle Marquee als klassiekers onthaald te worden, dus wij hopen - hopelijk samen met u - op een triomftocht van jewelste voor de Brooklynites van MGMT! In diezelfde Marquee staat even later BAND OF HORSES (15:00 - 15:50). U denkt nu misschien dat we de échte My Morning Jacket gisteren al zagen, maar wij zijn nog altijd van mening dat Band Of Horses allerminst 'poor man's My Morning Jacket' is. Op hun debuut staat één van de mooiste liedjes van de afgelopen tien jaar (The Funeral) en ook tweede worp 'Cease to begin' die vorig jaar uitkwam ontgoochelde allerminst. Aanrader! Even later op de Main Stage de Band Die Dringend België Eens Moet Leren Ontwijken. Al zijn we best wel benieuwd naar de achtste show van EDITORS (Main Stage, 16:25 - 17:25) ine België in 2 jaar tijd. Overkill in praktijk gebracht, maar hun debuut is nog steeds een uiterst genietbaar plaatje, waarvoor we graag de miskleun die hun tweede langspeler was door de vingers zien. Als ze die 'nieuwe nummers' live maar in kleine dosissen ten berde brengen is het al goed. Waarna het de beurt is aan een band die ook meedingt naar overkill, zij het in mindere mate. KINGS OF LEON (Main Stage, 18:00 - 19:00) speelde met deze Werchter erbij drie festivalshows sinds vorig jaar en mag zich van ons, na de Main Stage nog éénmaal verwend te hebben met catchy rocksongs met coutryrandje, terug opsluiten in het repetitiehok voor een vierde plaat. We zijn geen superfans, maar voor liedjes genre On Call, Molly's Chambers en King of the Rodeo worden wij graag wakker gepord. na Kings Of Leon is het wachten op de Ijslands pracht van SIGUR RÓS (Main Stage, 21:35 - 22:50), die volgens ons zéér goed gecast zijn op de Main Stage. Hun rijkelijk georchestreerde sound is perfect voor een groot podium en een volle wei vol betoverende mensen. En reken daar maar op. Met '()' staan ze op een prominente plaats in onze lijst van beste platen aller tijden, en vorig jaar was Hljolamind één van de allermooiste songs die we hoorden. We krijgen al kippenvel bij de gedachte alleen. Waar we nóg meer kippenvel van krijgen, is de gedachte dat RADIOHEAD (Main Stage, 23:30 - 01:00) niet zo lang erna het podium opkruipt. De beste band aller tijden, dat wist u al, maar live maakten ze onze (weliswaar torenhoge) verwachtingen niet helemaal waar op Pukkelpop twee jaar geleden. Voor Werchter hopen we op een klinkende revanche, en met het zéér puike 'In rainbows' onder de arm en een verzameling topnummers/klassiekers (schrappen wat niet past) vanop eerder werk daarbovenop belooft ons leven daarna nooit meer hetzelfde te zijn.

Zondag 6 juli:
Zondag kunnen we weer rijkelijk uitrusten tot ongeveer zes uur 's avonds, wanneer THE RACONTEURS (Main Stage, 18:15 - 19:15) aantreden. Ook van deze band rekenen we ons niet tot de groeiende schare superfans, maar net als Kings Of Leon bezitten Jack White en co. enkel songs om duimen en vingers van af te likken. Vanop de eerste plaat dan toch, want het recente 'Consolers of the lonely' is ons geen enkel nummer bekend. Maar wederom: u treft ons goedkeurend knikkend aan voor de Main Stage wanneer het fantastische Steady as she goes ingezet wordt. Hopelijk werken ze het nummer in de eerste helft van hun set af, want halverwege spoeden wij ons richting de Pyramid Marquee, waar lyricaal genie Nick Cave de pannen van het tentzeil komt spelen met zijn tussendoorscombo GRINDERMAN (18:50 - 19:50). "I changed the sheets on my bed/I combed the hairs across my head/I sucked in my gut and still she said/That she just didn't want to", zo gaat Nick in No pussy blues tekeer, de geilste lap rock sinds The Velvet Underground's Venus in furs (we zeggen maar wat, maar op een andere geile lap rock komen we voor de moment niet). Reken maar dat de kolkende Marquee zijn driften vrij laat tijdens het uurtje Grinderman. U weze gewaarschuwd. En als de lusten gebotvierd zijn komt Franse hype JUSTICE (Pyramid Marquee, 20:25 - 21:40) de resterende restjes weerstand volledig vermorzelen met het betere elektrowerk nowadays. Wederom zijn wij geen superfan, maar onder het motto 'alles is beter dat de hoop stront op de Main Stage' (aka Kaiser Chiefs) gaan we met graagte volledig los op de semiklassieker Phantom pt. II, full option-klassieker Never be alone en betonmolens van dienst Stress, Waters of Nazareth en de remix van Metallica's Master of puppets. Met een kater die vier dagen heeft mogen rijpen en hoofdpijn van de Justice-dreunen mag BECK (Main Stage, 21:50 - 23:05) de Dafalgan van dienst zijn. Hopen op veel werk van 's mans halve klassieker Odelay doen we alvast, al mogen leuke radiohitjes genre E-pro natuurlijk ook van de partij zijn. De eer om daarna Werchter 2008 naar de geschiedenisboeken te verwijzen is weggelegd voor dEUS (Main Stage, 23:45 - 01:15), die hun nieuwe plaat 'Vantage point' aan het grote publiek komen voorstellen. De AB-show bleef onder onze (wederom hoge) verwachtingen, maar wij hebben er goede hoop op dat tegen kwart voor twaalf zondagavond er een andere dEUS het Werchterpodium waardig afsluit en alle weerstand (''dEUS headliner???!!'') wegvaagt. Waarna we, gelouterd door vier dagen topmuziek onze tent gaan pakken. En we aan ons achterafverslag beginnen zwoegen. Het leven van een recensent kan hard zijn.

Bands die we misschien wel eens meepikken:
MODERN SKIRTS (PM, donderdag 16:25 - 17:10): de MySpace beloofd toffe en semi-hitgevoelige poprock, altijd leuke festivalmuziek. *** PATRICK WATSON (PM, vrijdag 14:10 - 15:00): zich bevindend tussen Bright Eyes en Rufus wainwright, en met een stevige voet in de wereld van Pink Floyd, en dat kan niet meteen slecht te noemen zijn, niet? *** BEN FOLDS (PM, vrijdag 15:20 - 16:20): heeft een zeer aardige cover van Bitches ain't shit (Dr. Dre), en situeert zich ook ergens op de wijde jachtvelden der alt. country. *** ZITA SWOON (PM, vrijdag 19:50 - 20:50): live altijd een belevenis. *** MOBY (LIVE: REMIXED) (MAIN, vrijdag 23:30 - 01:00): we hoopten op een gewoon 'rock'optreden (vooral voor Extreme ways), maar nu hij live dj't zoeken we liever Digitalism op. Misschien blijven we na de Duitsers even hangen voor de Main Stage. *** THE WHIGS (MAIN, zaterdag 12:15 - 13:00): goeie band, onchristelijk uur. *** BEN HARPER & THE INNOCENT CRIMINALS (MAIN, zaterdag 19:40 - 20:55): hopen op Morning yearning en niet op z'n gospelwerk *** DEVOTCHKA (PM, zondag 12:00 - 12:45): zie The Whigs *** ESTELLE (PM: 14:30 - 15:20): Haar collaboratie met supertalent KanYe West (American boy) is zoals verwacht uiterst genietbaar, de rest van haar werk is ons onbekend *** UNDERWORLD (PM, zondag 22:15 - 23:45): dit levert volgens ons een situatie vergelijkbaar aan die van Beastie Boys vorig jaar in de tent (van horen zeggen althans, Bjork primeert vanzelfsprekend boven Beastie Boys), maar Born slippy wordt natuurlijk een joekel van een kippenvelmoment.

Wij kunnen alvast niet wachten. En u bent ongetwijfeld met ons.

CD-Recensie: Coldplay - Viva la vida or death and all his friends

"I told Jay I did a song with Coldplay/Next thing I know he got a song with Coldplay", sneert KanYe West in één van z'n songs naar Jay-Z. Beide hiphopiconen bewijzen nogmaals dat Coldplay gegeerd wild is op de muziekmarkt. De millenniumversie van U2 groeide in amper vijf jaar uit tot een mastodont zonder gelijke, of het zou datzelfde U2 moeten zijn. Concerten die vliegensvlug uitverkopen, cd-releases waarover niemand van drie maanden tevoren kan zwijgen, allemaal goed en wel: maar hoe zit het met de muziek?
Een heel pak minder, dat was onze conclusie na 'X&Y', hun miskleun uit 2005. Coldplay koos toen de gemakkelijke weg, met radiohits a volonté, maar zonder bezieling of originaliteit. Stadions gingen gewillig voor de bijl, maar bij regelrechte draken van songs als de Kraftwerk-ripoff Talk en het nog tien keer ergere The hardest part ging de kwaliteitsmeter gevaarlijk ver onder nul. Maar we kunnen u meteen zeggen dat de patiënt beterschap vertoont. Op 'Viva la vida or death and all his friends' staan geen nummers meer die de gemakkelijke weg van het radiosucces verkiezen boven de moeilijke weg, de originaliteit.

Maar wat we in de plaats krijgen is niet veel beter: overdreven moeilijkdoenerij en songs die zich trachtten te wentelen in prog'pop'jasjes. Wat te denken van nummers als Lovers in Japan/Reign of love en Yes (Chinese sleep chant)? Eigenlijk zijn die dubbele titels gewoon camouflage voor songs die halfweg mooi uiteengehaald worden door een stilte, maar die qua ritme noch tekst bij elkaar op de koffie kunnen. Moeilijkdoenerij dus. Qua muziek valt het echter slechts soms te pruimen. Vier voor de prijs van 2, maar op de keper beschouwd hooguit middelmatig.

Maar de echte goeie songs zijn dan hoofdzakelijk gepasseerd. Plaatopener Life in technocolor is een korte instrumental die de lading van 'Viva la vida...' goed dekt. Een warme en rijkelijk uitgemeten soundscape met opbouw naar een kortstondig hoogtepuntje. Zo gaat het er vrijwel de hele cd aan toe. Vrijwel, want nummer twee, Cemeteries of London, is heel wat gevarieerder. Onze kop eraf als dat geen livefavoriet wordt. De zanglijn en vooral het refrein lenen zich er alleszins perfect toe. Het klinkt allemaal zeer stadion en zeer Brian Eno (de legendarische producer en muzikant vergrootte de Coldplay-sound nog wat), maar geen probleem voor ons. En het moet gezegd; als Chris Martin zijn schuurdeur opentrekt komt er een fantastisch geluid uit.

Ook Lost!? is in sé niet middelmatig te noemen. Voorspelbaar deuntje, maar het werkt wel met die drum die aanzet tot handjeklap of voetjetap. En het gaat op lekker niveau verder met 42, dat door Martin met rustieke pianoklanken in pure The Scientist-stijl begonnen wordt. Als men niet let op de ronduit infantiele tekst ("Those who are dead are not dead, they're just living in my head") hoort men een mooi slepend nummer, halfweg opengebroken door een The Edge-gitaartje van John Buckland. Inderdaad: de truuken van de U2-foor passen goed in het Coldplay-marktkraam. Tussenconclusie: na vier nummers vinden we deze plaat ronduit goed. Maar dan verdrinkt Coldplay in de wijdse zee van klanken.

De twee (vier!) nummers die we hier boven ergens afdeden als moeilijkdoenerij komen er immers aan. Het refrein van Lovers in Japan mag dan wel krachtig zijn, het tweede deel van het nummer is ronduit slaapverwekkend. Ook de violen in de intro van Yes zijn niet echt ons ding, en het nummer verzinkt in het niets bij de sterke openers van 'Viva la vida'. Violen, de enige échte nieuwigheid bij Coldplay anno 2008. Ook de titelsong bulkt van de strijkersarrangementen die pretenderen groots te klinken, maar eigenlijk vrij eigengereid zijn, helemaal in de sfeer van de voorgaande pretentieuze brokken muziek. Het is waarschijnlijk de enige song van deze cd die 'X&Y' zou gehaald hebben op basis van radiovriendelijkheid, en doet ons bijgevolg niet veel.

Bij Violet hill groeien de Coldplayjongens weer naar hun plaatbegin-niveau toe, met succes. U kent het deuntje onderhand wel van de radio. Het duurde een tijdje vooraleer we het nummer appreciërden, maar tegenwoordig aarzelen we niet om er een label 'sterk' op te kleven. "Priests clutched onto bibles, and went out to fit their rifles", erg vriendelijk voor de paus en de zijnen klinkt het niet, maar de magistrale alinea is wel één van de sterkste die Chris Martin al uit zijn pen toverde.

De plaat wordt afgesloten met een carnavalsoptocht (Strawberry swing) waarbij de kitsch-meter bijna tilt slaat, maar Chris Martin houdt op de valreep de song recht met zijn karakteristieke stemgeluid en dito gezang. Maar toch niet recht genoeg om van een geslaagde wandeling door de Schotse highlands te kunnen spreken, zoals de song klinkt. Het slaperig openende en dito afsluitende Death and all his friends tracht even hard onder de huid te kruipen als vorige plaatafsluiters als Amsterdam en Everything's not lost, maar ondanks al het getrek en gesleur van de band is de afsluitende song niet meer als een flauwe doorslag van Fix you.

Kortom: 'Viva la vida or death and all his friends' heeft buiten een aartslelijke titel wel wat moois te bieden, maar lang niet genoeg om eerdere krachttoeren als 'Parachutes' en 'A rush of blood to the head' in de schaduw te stellen. Ze is effectief een pak beter als het beschamende 'X&Y', maar toch vrezen we dat Coldplay nooit meer het niveau van zijn eerste jaren haalt. Het blijft een grote band, maar geen goddelijke. En met de jaren wordt de kans kleiner dat Coldplay die stap maakt. Jammer maar helaas.

Zaterdag 4 oktober concerteert Coldplay in het Antwerpse Sportpaleis. Ondergetekende is erbij, dus u mag zich aan een lijvig concertverslag verwachten achteraf.
Coldplay wordt ook alsmaar harder gefluisterd als mogelijk afsluiter van Pukkelpop 2008. Uitsluitsel daarover kunnen we u nog niet geven, maar: verwacht het onverwachte!

CD-Recensie: AmenRa - Mass IIII

Waar we bij de eerste beluistering van hun vorige langspeler 'Mass III' nog verpletterd werden onder de hoeven van de ruiters van de apocalyps, hebben we ons nu beter voorbereid. De verassing is dan ook logischerwijze kleiner als bij het ontdekken van de voorganger, maar als de kruitdampen opgetrokken zijn blijft er toch weer een dijk van een plaat over. AmenRa presenteert u: 'Mass IIII'.

Uit voorzorg hadden we de volumeknop niet te ver opengedraaid bij het indrukken van de play-knop. Wie weet zou AmenRa de plaat aftrappen met een furieuze bom waarvan de decibelmeter tilt sloeg, of de boxen het al na twee seconden finaal begaven. Het was echter overbodige moeite om de knop wat minder te zetten, want zo hadden we bijna de vier minuten durende - en voor Amenra vrij stille - atmosferische intro van Silver needle. Golden nail gemist, het eerste nummer op 'Mass IIII'. Vier minuten van langzaam aanzwellende donderwolken, waarna de bliksem voor het eerst mag inslaan. Een vintage Amenra-geluidseruptie later liggen we al uitgeteld tegen de mat. En het is niet omdat we soortgelijke gitaarstormen verwachten dat we er minder van genieten.

Ook tweede nummer, gezegend met de mooie songtitel Le gardien des rêves, bevat de Ra-ingrediënten waarvan onze haartjes en - euh - masse rechtkomen. Waarna er crescendo wordt gegaan met de tien minuten durende uitbarstende vulkaan die De dodenakker in feite is. Het duizelingwekkende niveau van die Dodenakker wordt nergens meer gehaald op 'Mass IIII', maar we krijgen wel nog vier furieuze brokken sludge die collectief de potentie en oerkracht van de vijf Kortijkzanen uitschreeuwen. Razoreater bijvoorbeeld, een eerder vooruitgeschoven track, die niet met de subtiliteit van een scheermes door ons gehoor snijdt, maar met de botte bijl alle obstakels wegveegt, tot het na twee en een halve minuut even stilvalt om twee minuten later de bulldozer opnieuw op gang te trekken.

Zo machtig als live klinkt het echter nooit door onze oortjes of stereoboxen, en dat is het enige minpuntje aan de cd. We schreven het al in onze Steak Number Eight-recensie, en het is een algemene waarheid dat dit soort extreme muziek best live gezien en gehoord, maar vooral beleefd wordt. Op de lange duur wordt AmenRa anders één grote soep van riffs, die live aanleiding geeft tot hypnose, maar ons op plaat enkel doet verlangen naar een live-optreden. Niettemin: AmenRa is een wormhole: gitzwart en intrigerend als wat. Ontdek ze voor het te laat is!

AmenRa 'Mass IIII cd-release' + Steak Number Eight, Nijdrop, 30 mei 2008

Als u gisteren onze recensie van Steak Number Eight's debuut 'When the candle dies out...' al gelezen hebt, weet u waaraan u zich de komende paar alinea's kan verwachten. Een lange lofbetuiging aan België's twee beste livebands van het moment. U leest het goed: minstens tot zondag 6 juli mag dEUS zijn boeltje pakken als Beste Belgen Op Een Podium.
Van Steak Number Eight wisten we al langer waaraan we ons mochten verwachten. In de AB op 16 maart hadden de vier pubers - excusez le mot - een triomftocht van jewelste ten berde gebracht van gitaarstormen annex oerkreten. En gisteren was dat in de Nijdrop weerom niet anders. Vanaf opener The sea is dying zat alles dik in orde, van geluid tot podiumprésence. Ze mogen dan wel nog enkele jaren minderjarig zijn, van onvolwassen podiumgedrag kan nooit of te nimmer sprake zijn bij Steak Number Eight. De boys gaan er voluit voor en dragen zo bij tot een hoogst aangenaam en broeierig sfeertje. Dat de band niet stilzit was te merken aan de ons onbekend in de oren klinkende tweede song van de set. Hun riff-ideetjes zijn nog lang niet op lijkt het. Bekendere songs On the other side en Blood on our hands (live een revelatie!) werden pico bello afgewerkt, en tegen dat hun afsluitende My hero zijn ontknoping naderde waren we al lang voor de bijl gegaan. Deze band heeft de guts en de songs om België op internationaal niveau te doen uitblinken, zoveel is zeker. Steak Number Eight op plaat of live is een wereld van verschil, zodat wij graag onze twijfels over het soms matig klinkende debuut graag met de mantel der liefde bedekken.
De mantel der liefde die we absoluut nergens voor nodig hebben bij België's metaltrots Amen Ra, daar zijn we van gisteren nog ietsje meer van overtuigd. De Kortrijkzanen hadden hun nieuwe elpee, 'Mass IIII' (een recensie mag u in de loop van de week verwachten), voor te stellen en deden dat met verve. Enig oudje in de set was de brutale brok oerkracht The pain it is shapeless, wat ons betreft de allerbeste Ra song, en gisteren onweerstaanbaar de strafste song van de hele set. Al is het moeilijk om één hoogtepunt eruit te lichten, want de vijftig minuten Ra waren ontegensprekelijk het beste dat wij tot nu te horen kregen live. Dan loopt ondergetekende vijf jaar de concerten af van Grote Buitenlandse Goden, om uiteindelijk te ontdekken dat een band opgetrokken uit Vlaamse klei nog altijd een stapje verder staat in het creëeren van een perfecte livebeleving.
Amen Ra trok na de langzaam opgebouwde intro van Silver needle. Golden nail alle registers open en had waarschijnlijk ons gehoor met de grond gelijk gemaakt zonder de aanwezige oordopjes. Uit de nieuwe plaat passeerden zes van de zeven songs de revue, en aangevuld met die éne oude song werd een immense luchtbel van riffs en noise opgeblazen, die enkel snijdend werden opengereten door de kreten van zanger Colin. Amen Ra mag dan wel vastzitten in een redelijk benepen hokje waaruit je qua sound moeilijk wegraakt, maar wat geeft het? De show was enorm strak, de visuals bedwelmend en de onderkoelde lichten stelden die illusie op punt. Sprakeloos een klein uurtje meedrijven op zware gitaren, we kunnen het iedereen aanraden.
En aan het goedkeurend meedijnende hoofd van Steak Number Eight's zanger te zien waren wij duidelijk niet de enigen die zo dachten.
Na het optreden bevestigde de gitarist ons dat Amen Ra op Dour én Pukkelpop speelt, dus grijp de kans om deze helden live mee te maken alstublieft. Spijt hebben is bijna onmogelijk.


SETLISTS:
Steak Number Eight:
1/ The sea is dying
2/ ?
3/ On the other side
4/ Blood on our hands
5/ ?
6/ My hero

Amen Ra:
1/ Silver needle. Golden nail
2/ Thurifer. Et clamor ad te veniat
3/ The pain it is shapeless
4/ Aorte. Nous sommes du même sang
5/ Terziele
6/ Razoreater
7/ De dodenakker

FOTO'S:

Steak Number Eight - When the candle dies out...

Kan u zich onze woorden daags na de twee memorabele mini-optredens van jongste Humo's Rock Rally-winnaar Steak Number Eight nog voor de geest halen? Iets in de trant van 'superlatieven te kort'. De jonge ventjes uit Wevelgem kunnen er inderdaad iets van live, maar wat er van die oerkracht zou overblijven op hun debuutcd, daar hadden we het raden naar. Een machtig monument in verval, zo blijkt.
We vreesden vooraf een beetje voor de kwaliteit van de cd, want die was volledig in eigen beheer opgenomen. Zonder de fondsen die ze in bezit kregen door het winnen van de Rock Rally, want hun debuut was al ingeblikt vooraleer ze naar voor geschoven werden als winnaar van het prestigieuze concours. Zonder de superproducer ook, die ze zich waarschijnlijk hadden kunnen veroorloven met hun 10.000 euro. Die vrees blijkt na enkele luisterbeurten ook niet ongegrond, want er hapert hier en daar wel iets aan de productie. De stem die onherkenbaar vanachter in de mix zit, de drums die soms te stil of net te scherp klinken, gitaargetokkel dat er net ietsje te hard uit springt, neen: 'When the candle dies out...' is technisch gezien geen meesterwerk.
Ook qua songmateriaal zouden de knapen af en toe een strenge hand kunnen gebruiken die hen wijst op de soms iets te veel uitgesponnen nummers. After you is een ruim dertien minuten durend onding zonder clue, en ook rustpunt The holy truth is een te lang breiwerk. Maar met deze twee punten van kritiek is dan ook alles aangemerkt wat er aan te merken valt.
Want het allerbelangrijkste: het overige songmateriaal is absolute klasse. Wat wij rond onze veertiende verjaardag uitspookten op muzikaal gebied willen wij eigenlijk niet meer weten, maar het komt nog niet tot aan de enkels van de gastjes van Steak Number Eight. Nog maar net de lagere school ontgroeid en al bezig met de zwaarste metal op het kruispunt waar hun West-Vlaamse broeders Amen Ra en sludegrootheden Isis en Neurosis elkaar ontmoeten, qua prestatie kan dat wel tellen. Neem nu plaatopener The sea is dying: bijna negen en een halve minuut gitaargolven die te pletter slaan op de West-Vlaamse klei, vooruitgeschreeuwt door een oerkreet die angstaanjagend volwassen klinkt voor een vijftienjarige jongen.
Intelligente opbouw ook: cd aansnijden met twee openbarstende vulkanen, rustpuntje om even op adem te komen en dan weer drie uppercuts, waarna met een tweede rustpunt het einde van de cd wordt aangekondigd. U leest het goed: slechts zeven nummers, maar wat voor een nummers! Voor beter riffwerk en potigere drums zal men een tijdje mogen zoeken.
Kortom: het zit er in, maar door de matige productie klinkt het nog niet zoals we zouden willen. Want puur qua nummers gezien, en het liveniveau indachtig is deze band nu al internationale klasse. Hopen dat Steak niet ten onder gaat aan het too much, too soon-syndroom, en dan kan deze band binnenkort samen met Amen Ra ons Belgenlandje waardig vertegnwoordigen op de international podia!

Nieuwe namen Pukkelpop 2008: o.a. Tindersticks, Bloc Party & Soulwax!

Later vandaag (of morgen) komt Pukkelpop met zijn nieuwe namen. Uit doorgaans welingelichte bron hebben we ze echter al voor u te pakken gekregen. Onder andere persoonlijke favorieten TINDERSTICKS, BLOC PARTY., BLACK MOUNTAIN en MIDNIGHT JUGGERNAUTS zakken af naar Kiewit tussen 14 en 16 augustus dit jaar. De volledige lijst:

BLOC PARTY. - TINDERSTICKS - ROISIN MURPHY - SOULWAX - 2MANYDJ'S - THE GUTTER TWINS - THE BREEDERS - ELBOW - THE NATIONAL - HOT CHIP - MGMT -STEPHEN MARLEY - JAMIE LIDELL - HERCULES AND LOVE AFFAIR - DR. LEKTROLUV - IAN BROWN - WE ARE SCIENTISTS - DIPLO - ROBYN - YELLE - PIGEON DETECTIVES - CRYSTAL CASTLES - BLACK MOUNTAIN - THE FUTUREHEADS - SWITCH - A-TRAK - ONEREPUBLIC - THE DO - TUNNG - GET CAPE. WEAR CAPE. FLY. - SAM SPARRO - KID SISTER - THE TING TINGS - M83 - MIDNIGHT JUGGERNAUTS - EL GUINCHO - THE WHIP - CARIBOU - PIVOT - XX TEENS - STATE RADIO - MENOMENA - RED LIGHT COMPANY - LYKKE TI - TOKYO POLICE CLUB - FUCK BUTTONS - SAMIM AND MIGUEL TORO (LIVE PERCUSSIONS) - ALELA DIANE GIRL TALK - OPERATOR PLEASE - FLYING LOTUS - PETE AND THE PIRATES - DAN DEACON - A MOUNTAIN OF ONE - DISCO ENSEMBLE - WHITE LIES - THE DODOS

Ook naar de optredens van Werchternamen The National en MGMT kijken wij stevig uit. Met andere interessante dingen als Soulwax, Crystal Castles, Diplo, Switch en A-Trak in de dance-area zit Pukkelpop ook daar weer op het juiste spoor, na de eerder tegevallende vorige namen! Ga zo door, Chokri!

Zyfa, 17 mei 2008, Sidestream festival.

Als u enkel geïnteresseerd bent in de recensies over grote buitenlandse bands of binnenlandse goden met internationale allure, slaat u deze recensie beter over. Wij willen in de volgende alinea's immers nogmaals een lans breken voor het goedbewaarde geheim dat het Merchtemse Zyfa is. Want het hoge live-niveau waar we enkele maanden geleden al over berichtten (HIER) werd op het Sidestream festival nogmaals gehaald.
Het kleinschalige festival in het jeugdhuis Ifigineia bood vooral harder rockwerk, met naast Zyfa onder andere Drums Are For Parades en The Killbots op de affiche. Zyfa viel dan ook wel wat uit de toon genregewijs, want waar zij meer focussen op rockmuziek in een oude jas, gaan Drums Are For Parades en The Killbots voor ziedende rock 'n roll zonder ommezien. Helaas voor hen is dat ons genre niet, dus was het kwartiertje Killbots niet aan ons besteed. Er zit ongetwijfeld kunde in de band, maar helaas zien we daarvan niets in deftige songvorm. Het raast wel rechtdoor, met een riffje hier en een solotje daar, maar als er een muzieksoort verdiend opgezadeld te worden met de term 'eenheidsworst' verwijzen we u graag door naar de Killbots.

Neen, dan liever Zyfa, die hun kunde tenminste in aantrekkelijke songs weten te gieten. Ja, het is ons genre, en ja de band ligt ons ook om persoonlijke redenen aan het hart, maar als u in de wijde omtrek een band kunt vinden die op zo'n jonge leeftijd (een klein jaar in de huidige bezetting) zo'n potentieel toont en dat er ook meermaals laat uitkomen mag u ons daarop steeds attent maken. Het catchye The feather dat naar het einde toe laagje voor laagje ontmanteld en dan weer opgebouwd wordt bijvoorbeeld. Of de sublieme Ryan Adams-cover Shakedown on 9th street, die harder maar ook steviger klinkt als het origineel, en qua doeltreffendheid perfect naast Adams' eigen liveversie kan staan.

Als het er minder hard aan toe gaat bewijst het slepende Not at all blue zijn nut. Denk aan de soulvolle Afghan Whigs zonder Greg Dulli maar met Thurston Moore op zang. Ook bij het semi-akoestische stuwende Follica, waar de countrytour opgegaan wordt, horen we een niveau waarvan menige Studio Brussel-hype tegenwoordig enkel kan dromen.

De finale gaat weer wat harder, On the bench is een nummer dat Neil Young en zijn Crazy Horse stomweg vergaten te schrijven, en afsluiter Focus on the ground heeft een riff die door vele bands moeiteloos uitgemolken zou worden (niet geheel onterecht), maar in dit nummer slechts een voetnoot is in het bijne negen minuten durende klankentapijt. De drie kwartier Zyfa kunnen perfect samengevat worden met de woorden 'slaan en zalven', net als hun laatste nummer dat daarvan een perfecte symbiose is. En uppercuts waren er genoeg.

Tot slot nog een bemerking bij de organisatie. Zes euro inkom voor vier bands waarvan de gemiddelde mens nog nooit gehoord heeft is wel wat aan de hoge kant. We kunnen begrijpen dat de inkomsten welkom zijn, en dat de 'headliners' betaald moeten worden, maar warm zal je de gemiddelde puber niet krijgen met zo'n toegansgprijs. En als je als jeugdhuis jonge bands wil steunen doe je dat beter met lage toegangsprijzen en veel bezoekers als omgekeerd. Op het soortgelijke Rock Aant Kerksken werd er vier euro gevraagd, en ook maar beweren dat de aankleding van jeugdhuis Ifi nog maar in de buurt kwam van het organisatorisch perfecte Rock Aant Kerksken is dat laatste festival grove oneer aandoen. Goed initiatief, daar niet van, maar in de toekomst rekening houden met de portemonnee van de jeugd kan alleszins geen kwaad om aan klantenbinding te doen.

Website Zyfa: www.zyfa.be
MySpace Zyfa: www.myspace.com/zyfamusic
Facebook Zyfa: http://www.facebook.com/pages/Zyfa/8110772598?ref=s

CD-Recensie: My Morning Jacket - Evil urges

Hoe talrijk zijn de groepen die struikelden over hun meesterwerk? We hadden in uiteenlopende genres (uitsluitend britpop opnoemen zou te makkelijk zijn) The Strokes, Coldplay, Massive Attack, Nine Inch Nails, Smashing Pumpkins enzovoort. En dan noemen we nog enkel groepen die we zelf de hemel in prijzen. De lijst is eindeloos. Stilletjes vroegen we ons af hoe My Morning Jacket aan de banvloek van de doorbraakplaat zouden ontsnappen, maar Jim James en co. zijn blijkbaar niet van zin om zich door zo'n rondzwervend spook te laten afschrikken.
'Evil urges', zo heet de opvolger voor 'Z', ons absolute lievelingsplaatje uit 2005. Op eenzame hoogte werd de oude country aan moderne rockmuziek gekoppeld (tegenwoordig moeten we dat alt. country noemen) door een band die Neil Young's hoogdagen weer dichtbij bracht. Overtreffen is quasi onmogelijk, en dan heeft een band twee keuze's; ofwel slaat men een compleet andere weg in, ofwel doet men hetzelfde maar op even hoog niveau. My Morning Jacket kiest voluit voor de tweede weg, zij het met enig oog voor vernieuwing. Highly suspicious bijvoorbeeld, het The Architect van My Morning Jacket. Met voorsprong de spannendste en meest groovy song die ze reeds uit hun mouw toverden. De verbluffend sterke interactie tussen Jim James hoge falset en het beschuldigende koortje dat de tracktitel scandeert straalt pure seks uit. De ondeugende lach en het gekreun naar het einde toe dragen alleen maar bij tot dat gevoel.
De stem van Jim James is ongetwijfeld een van de krachtigste en verrassendste van de huidige generatie rockartiesten. In openingsnummer en tevens titeltrack Evil urges verbaasden we er ons nogmaals over hoe hoog hij kan zingen zonder geforceerd te klinken. En er wordt doorgegaan op dat elan gedurende de hele plaat. Ook muzikaal blijft het een hele cd topniveau. Voor de eerste track die we minder vinden moeten we al naar het zesde nummer op de cd, het wat makke Sec' walkin, eigenlijk nog steeds een goeie song, maar verblekend naast het andere songmateriaal. Naar andere tracks die iets onder het globale niveau zitten moet men zoeken met een vergrootglas en een uitermate kritisch oor. Two halves en Smokin' from shootin' zijn de enige nummers die - mits enige strengheid vanwege uw dienaar - te slap zijn.
Maar waarom focussen op de mindere punten? Evil urges is immers een briljante plaat over de hele lijn gezien, schipperend van een prachtig akoestisch opgebouwd Librarian naar een furieus Remnants (met de typische hi-hat-intro van MMJ-klassieker One big holiday) of Aluminum park. De band weet als geen ander om modern te klinken zonder zijn roots te verloochenen. In Amerika zwerven wel nog andere bands rond die dwepen met americana en country, maar van de generatie Bright Eyes - Kings of Leon - The National is My Morning Jacket nog steeds de onbetwistte beste.
Wij zouden 'Evil urges' niet meteen dezelfde grootsheid van 'Z' toedichten, maar op een haartje na wordt wel een duizelingwekkend niveau gehaald. Als u deze zomer in Werchter aanwezig bent, kunnen we u gewoon doorsturen naar de Marquee, vrijdagnamiddag van 16.45 tot 17.45. Waar u een perfecte voorsmaak zal krijgen voor Neil Young later op de avond want live is de band zonder twijfel nog een trapje hoger geklommen qua virtuositeit (zie ook de live-dvd 'Okonokos') sinds we hen zagen triomferen op Pukkelpop 2006. Al zal de leermeester moeten opletten dat hij niet in snelheid wordt genomen door My Morning Jacket, die met 'Evil urges' definitief in de gallerij der groten binnevaren. Op glorieuze wijze, zoals hun platen.